CategoryPoëzie

Een bijzonder gesprek met Sietske Bergsma.

Click op het plaatje voor de Podcast met Sietske.

Als deze bizarre tijd van dwang en drang, van uitsluiting en tribalisme, één waardevol effect heeft, is dat het verschijnsel dat de kudde niet alleen uit elkaar wordt gedreven, maar dat de zwarte schapen ook nader tot elkaar komen. 

Uitsluiting leidt tot insluiting. Oude breuken leiden tot nieuwe sterkere banden. Verdrijving tot omhelzing.

Continue reading

Zomerregen.

Kom zeg me waar.

Ik spring dan op en pak mijn jas.

Waar is de zomerregen?

Continue reading

Mijn eerste interview sinds lang. Over schoonheid, weemoed en dingen die voorbij gaan.

Interview met Tom Zwitser. Klik voor de beelden.

Ik heb jarenlang iedere studio vermeden. En alle uitnodigingen afgeslagen. Zowel radio, internet talkshow als televisie. Na enkele black-outs en heftige hyperventilatie aanvallen op live radio, durfde ik eenvoudig niet meer. En bovendien had ik niet iets toe te voegen, dat twitter ontsteeg. Iedereen kent de gevleugelde uitspraak over “opinions en assholes”. En van beiden zijn er meer dan genoeg in medialand Nederland.

Continue reading

Mijn dichtbundel is uit. Ze heet Olga.

Ik denk dat je geen dichter kunt worden. 

Dat je het nooit of altijd was. 

Dat je het ontdekt, als gekkigheid verdringt of veronachtzaamt 

of uitgraaft en oppoetst met een zachte wollen doek.

Ik heb het omarmd en alle kwetsbaarheid voor spot en hoon aanvaard.

Continue reading

Eerst kwamen ze voor de Christenen.

πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, panoplian tou Theou.

Eerst kwamen ze voor de Christenen.

Ik begon de Bijbel te lezen. 

Continue reading

De Mensenfarm

Ik ben van helemaal niemand.

Ik ben een korrel zand.

Net als je mij wil pakken,

grijpt een golf me van het strand.

Continue reading

Roodwangetje en de Wolf.

In een huisje aan de rand van het Gooise bos woonde eens een lief jongetje, die door zijn ouders “Roodwangetje”, werd genoemd, omdat hij zulke schattige rode appelwangetjes had. Vuurrode koontjes onder eerlijke stralende oogjes. 

Continue reading

Seihō Takeuchi

Azuren wolken, kolken.

Splinterregen splijt als dolken, 

loom,

het uitgebeende licht.

Zij trotseert de glazen golven,

tuimelt, klimt en scheert verbolgen,

Stuit het flessengroene zicht.

Wieźniów Oświęcimia 20

Wie vraagt naar waar dit alles eindigt,

vraagt naar de bekende weg.

De weg naar Wieźniów Oświęcimia 20.

Zwijg niet, buig niet, 

slaap niet.

Vecht.

Laura

Een gedicht voor Laura Bromet.

Een straat van steen.

Geen lachend kind,

of lome bomen.

Een steriel struikje hapt naar lucht

en vind één bromvlieg

tollend om haar plastic bloemen.

Jan Bennink 2021