Verbanning naar Elba

U had het niet achter mij gezocht, mijn postuur verraadt een leven van banketten, zachte kussens en ganzenlevers, maar de schoonheid van Elba in de ochtendmist, met de oleanders die in hun lentebloesem door het roomgrijs prikken, verleidt me nochtans dagelijks tot een stevige ochtendwandeling.

Heuvel op. Vallei door. Grot in, grot uit. Net als het leven zelf. De hond van Josephine, hijgend in mijn sporen, met de roze tong tussen de korte pootjes.

De Mediterrane ochtendlucht verdrijft mijn droevenis over het verlies van vele vrienden en het medelijden met degenen die niet het geluk hebben in ballingschap te zijn geworpen.

Want dat is het. “Un grand bonheur.”

Wat is alles kristalhelder geworden nu ik in mijn gedachten, ontdaan van dagelijkse beslommeringen en worstelingen met papieren ratten en slangen, van grote afstand het gehele slagveld kan overzien.

Had ik dit zicht maar gehad toen Blücher, die vermaledijde Pruis, me voor de eerste maal pijnlijk schaak zette bij de Katzbach.

Het briljante zicht dat niet ik, maar zij die achterbleven, de ware bannelingen zijn, gevangen in de comfortabele gedachte dat zij door berichtjes te plaatsen en verontwaardigd kleine disputen uit te vechten binnen een door de vijand gegraven echoput, iets aan uitkomst van welke strijd dan ook zullen veranderen.

Het is een grote afleidingsmanoeuvre. Wees geen Wittgenstein, lieve vrienden.

Enfin. Ik mag niet te hard oordelen.

Ik was ook eens zo.

Maar nu ben ik verbannen.

En nu zie ik het goed.

3 Comments

  1. Sheila Briedé-Roqué

    12 May 2021 at 15:54

    Geweldig Jan , je eigen site, geen gezeik en censuur meer!

  2. Jan voelt zich op Elba een banneling. Ikzelf, banneling in Athene, voel het net ff anders. Ik voel me eerder een vluchteling. Dankbaar dat ik ontkomen ben voordat het culturele en mentale failliet de rest van mijn leven kon verzwelgen. Met Gods zegeningen, Jan, leef lang en gelukkig daar op Elba!

  3. Top Jan

Leave a Reply

Your email address will not be published.