Klappen voor de moord op Sergey.

Barthel Bruyn de oude. Vanitas 

De zomer is voorbij in Kruglyakovka.

Het dorre veld reikt zover de langste mens kan kijken. Tot een einder, die zo scherp is, dat je er een lineaal tegenaan kunt houden.

Het landschap dat tot half september nog de Oekraïense vlag weerspiegelde, met haar bovenste helft van azuur en de onderste helft van wuivend koren, vormt nu een troosteloos grauw boven uitgeput gras en bruine klonten vol stompjes en staken.  

De rasputitsa, распутица, is net begonnen. De loodgrijze regenperiode tussen zomerstof en winterijs, die de vruchtbare klei vermengt tot een kleverige brei, waarin paarden verzuipen en tanks verdrinken, hangt als een sluier over het oneindige land.

Een onafzienbaar moeras van beenderlijm, dat eerder zoveel reputaties van Duitse generaals en Franse veldheren liet sneuvelen en hun ambities verzwolg in drijfzand.

Wij kijken neer op de kaarsrechte weg, die dit troosteloos landschap doorsnijdt, terwijl het regenwater, de kuilen en scheuren in het asfalt vult.

Een weg, zoals zovelen, dwars door de eindeloze vruchtbare akker die Oekraïne in betere tijden de broodmand van Europa maakt. Een levensader waar in vier jaar van broederoorlog van alles aan voorbij is gehinkt, gerammeld en gebruld.

Van crossmotoren en pickup trucks vol doodvermoeide en zwaargewonde soldaten, tot roestige Lada’s met gebroken ruiten, smetteloos NATO materieel, volstrekt ongeschikt voor deze hel van stof en modder en bizarre bouwsels, die er met hun stalen netten, ijzeren staken en opgelaste roestige platen, eerder uitzien als de vervaarlijke monsters op wielen uit Mad Max, dan als tanks of pantserwagens.

Steampunk gedrochten, zo goed mogelijk door hun bemanning beschermd tegen de krankzinnige grappen van deze postmoderne oorlog, die het midden houdt tussen de slag bij Paschendale en John Connor’s war tegen de Terminators.

In volle vaart stoven ze hier voorbij met ware doodsverachting.

Van en naar het grillige, altijd bewegende front rond Koepjansk in Kharkov Oblast, terwijl ze verstikkende wolken beige stof opwierpen, vermengd met een roetige wolk uitlaatgassen, slalommend rond de vele geblakerde wrakken in de berm; de zwarte spiegels van het noodlot voor iedere militair, die zich op deze troosteloze wegen waagt.

Een noodlot met propellertjes, biddend als een havik, geduldig loerend op prooi vanuit de zilvergrijze herfstlucht. “Ptitsa”, zoals de soldaten de FPV drone cynisch noemen. Een woordje dat klinkt als een tsjilp en dan ook “vogeltje” betekent in het Russisch.

Maar deze ptitsi of ptach in het Oekraïns, fluiten geen vrolijke liedjes. Dit zijn geen mereltjes, maar nijdig zoemende horzels vol explosieven, die alles dat beweegt, identificeren en -zodra het vijandige combattanten blijken te zijn-, meedogenloos achtervolgen tot in hun holen en kelders, tot in hun cabines en laadruimtes, om ze zonder genade op te blazen.

Een noodlot overgelaten aan de genade van een drone operator die van kilometers afstand, beschikt over leven of dood.

Het is drie november. We kijken neer op de weg bij Kruglyakovka, die er deze middag door God verlaten bijligt.

Helemaal leeg, op twee bejaarde mannen na. En een wit bastaard hondje.

Duidelijk burgers. Te voet. Burgerjassen, wollen mutsen.

Het is de 87 jarige Sergey die ooit werkte voor de vakbond van de Oekraïnese spoorwegen. Naast hem loopt zijn 67 jarige buurman, driftig wapperen ze met een laken, dat als witte vlag dienst doet.

Zeven maanden schuilden de mannen samen in een vochtige kelder, zeven maanden hielden ze elkaar in leven en sleepten ze elkaar door de oorlog heen, maar hun voedselvoorraad raakte op. Dus toen het leek of de grijze zone rond Kruglyakovka in Russische handen was, waagden ze de barre tocht door niemandsland, om geëvacueerd te worden naar veiliger gebied.

We zien nu vanuit de lucht, hoe eerst de buurman opgaat in een wolk vuilgrijze rook en op de modderige weg valt als een hoopje rafelige vodden.

Waarna Sergey op zijn oude knieën zinkt en een kruis slaat. En nog één. en nog één. Het hondje, niet begrijpend, aan zijn zijde.

We zien nu ook een drone op Sergey afkomen. Het onding keert, vliegt weg, komt dan weer terug, blijft pesterig om Sergey heen cirkelen, als een gigantische mug en vliegt dan opnieuw schuin naar boven weg, alsof de operator hem genade schenkt.

Dan zien we de drone alsnog, tergend langzaam, op Sergey afzweven en recht in zijn gezicht ontploffen.

Het is Dinsdag 16 december.

En ik kijk neer op een zaal vol weldoorvoede mensen. 143 mannen en vrouwen die een land regeren.

Mijn land.

Ik zie hoe ze een staande ovatie geven. Sommigen openlijk en enthousiast, anderen schuchter en beschaamd op hun hoede voor de camera en het oordeel van het volk.

Ik zie hoe de 143 mensen, hun handjes rood klappen, als zeehonden in een circus, voor de moord op Sergey en zijn buurman en een bastaardhondje dat niets anders wilde, dan een warm mandje, een knuffel en misschien een kluif.

Het komt nooit meer goed met Nederland.

Mijn land.

Mijn schuldige land.

Dit stuk schrijven heeft me dagen én nachten gekost. En tranen van schaamte. Vind je het mooi of belangrijk? Support me dan alsjeblieft hier.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

32 Comments

  1. Geweldig! Kippenvel van….
    Ik was hier hard aan toe, want de censuur op internet is, volgens mij, voelbaar…

  2. Bartjeisnietgek

    18 December 2025 at 19:06

    Klappen voor een corrupte pianopiemelaar die zijn vrienden verrijkt terwijl hij de onbekenden uit zijn land de dood in jaagt… hoe dan?

    Dankbaar in ons land voor de 7.

    Helaas vrees ik wel dat, indien deze 7 een aanzienlijk aantal zullen bereiken, het te laat zal zijn………..

  3. Louis Ferdinand Celine: Voyage au bout de la nuit WW1
    Fel en genadeloos ontleedt hij de mens tot op het bot… een aanklacht tegen de maatschappij waar altijd de Sergey’s het gelag moeten betalen.
    Scherp stuk en inderdaad het is niet meer goed gekomen met Europa!

    Notre vie est un voyage
    Dans l’hiver et dans la Nuit
    Nous cherchons notre passage
    Dans le Ciel où rien ne luit

    Lied van de Zwitserse Garde -1793

  4. Zo Jan, die komt binnen…
    Zo troosteloos en verdrietig.
    En zo mooi verwoord👌
    Esther

  5. Wow Jan, wat een stuk ! Gaat door merg en been 🙏

  6. Voor alle 143 nazi’s de Anton Mussert prijs met de “Toter Kopf medaille”

  7. Den Haag “zegt” we like corruption….niet hardop maar wel hartstochtelijk. Wellicht in diverse vormen
    Niet mijn regering, zeker niet na de staatsgreep van Rutte, Schoof, Aalbersberg en de huidige CdK van Zeeland
    Enorm duidelijk en goed verwoord Jan

  8. The magnificent seven

  9. Ook hier tranen van schaamte…..

  10. Dank Jan. Heb eerder het filmpje gezien en nu je artikel gelezen. Het raakte mij diep.

  11. Johannes vriend, dat heeft even geduurd jongûh. Het is je vergeven want de podcast is óók geweldig. Bij mij geen tranen maar wel kwaadheid. De politieke leegschedels, een fucking drama wat ik ook nog moet betalen, godverdegodver.

  12. Bedankt Jan, je maakt het hiermee een beetje meer draaglijk, we staan niet helemaal alleen.

  13. wat is er gebeurd met het hondje?!?
    (ik ben zo afgestompt, ik kan me er niet meer toe zetten om me er druk over te maken. het is zinloos. the world has gone mad.)

  14. Treurig. treurig!We leren het nooit en we blijven klappen . . . . . . en blijven geld geven terwijl alles verdwijnt. Diep triest!
    En Rusland gaat voorzichtig verder om zo weinig mogelijk dodelijk te verrichten. En Zelensky vliegt en vliegt terwijl de solldaten sterven… Bij de
    1000en tegelijk.

  15. Boosheid en minachting trof mij ten diepste in mijn gedachten om voor altijd te onthouden wie er in de TK zichtbaar stonden te klappen.
    De geld koetsier Zelensky kwam en vertrok met een eindejaarsuitkering van €90 miljard.
    De twee oude mannen betekenen niets voor de volgevreten klappende imbeciels.
    Morgen vergaderen ze een paar uur over hoe duur de kerststol is geworden en er te weinig krenten in zitten.

  16. De schaamte al heel ver voorbij, die 143…

  17. Nicoline Trager

    19 December 2025 at 15:55

    dankjewel voor deze treffende weergave !

  18. Vreselijk. Ver voorbij de schaamte die blijkbaar nog amper bestaat!!

  19. Walgelijke vertoning van 143 leeghoofden. Ik schaam me er voor.

  20. Zwijgen is géén “neutraliteit”
    Terminale toerist op aarde!

  21. Slecht één kleine enclave in de Tweede Kamer, bewoond door onverzettelijke patriottische Nederlanders, blijft dapper weerstand bieden aan de waanzin van deze oorlog. Zij buigen niet voor alle beledigingen, beschuldigingen, verdachtmakingen. Zij weigeren te komen, weigeren te klappen voor een acteur die zichzelf en zijn vrienden schandalig verrijkt met de voortzetting van de vernietiging van een hele generatie jonge mensen.

  22. Gedoneerd met tranen over mijn wangen. Dank Jan!

  23. Inderdaad huiveringwekkend dat de meeste onder ons niet beseffen hoe smerig oorlog in de harde werkelijkheid is…

  24. Echt kippenvel zo triest allemaal want het zijn de gewone mensen die sterven niet de elite en dan idd dat geklap onbegrijpelijk wat zijn dit voor mensen ik zal het wel nooit begrijpen .
    En zo goed geschreven weer

  25. Corrie de Haan

    28 December 2025 at 16:05

    Zelenski is een acteur hij heeft zelfs de Oscar ontvangen van Sean Penn (acteur en
    regisseur) hoe symbolisch..!

    Daarom, is er wel echt oorlog in de Oekraine of speelt dit zich af op een filmset…

    De Rabobank gaat heus niet investeren in de Oekraiense legkippen als het er niet veilig is!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *