Ik betreur het lot van mijn land
Ik betreur haar kinderen,
die nooit zullen weten hoe mooi ze was.
Die nooit zullen weten wat het is
om bij elkaar te horen zonder het uit te spreken.
Dat land
van tegenwind en slagregens,
waar je overal een beetje thuis was,
al was je nog zo ver van huis.
Tussen weiden en grachten,
de koeien en het strand.
Wee mijn verraden land.
En hen aan wie ze is ontnomen —
de mensen die haar roofden van de zee,
die generaties lang haar akkers ploegden.
Te oud, te zwak zich te verweren.
En vooral veel te alleen.
Mijn land waaruit de woeste wereld werd veroverd,
dezelfde wereld die haar nu de das omdoet.
Ik betreur het lot van mijn land.
Papier is duur en er komt een nieuw boek. Misschien wel twee. Als je mijn werk mooi vindt, je support wordt zeer gewaardeerd.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
