Category: Prose

Daar sta je dan.

Fris uit de Peloponnesos, je eigen cityhoppertje aangeslingerd om Maxie Verstappen uit de bocht te zien knallen. En daarna hup, met je wijfie en haar Cartier Panthère Classic, terug naar de gyros, de Beluga en je eigen koninklijke champagnedouche.

Terwijl gladiator Max zijn leven waagt om de elite te vermaken en het klootjesvolk met Viaplay, van panem et circenses te voorzien, blijf jij, ónze koning, keurig binnen de gebaande paadjes kuieren. Uitgezet door je moeder, je vrouw en hun internationale elite vriendjes. Het liefst ver weg, langs een hagelwit strand of oogverblindende skipistes.

En dát op het moment dat je eigen land -Nederland, weet je nog- als in een crash test film, traag tegen een betonnen muur aan splinters vliegt.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Gisteren ontplofte een belangrijk oliedistributiecomplex in Perm, Rusland. Het knooppunt werd met drones opgeblazen, zo’n 1800 kilometer van het front in Oekraïne. Opnieuw zagen we het helse spektakel van vette, gitzwarte bloemkoolwolken, hoog opschieten tussen gele en oranje vlammen, zoals veel vaker, deze lente.

Het was de zoveelste keer in een paar maanden, dat een cruciaal energieknooppunt voor lange tijd onklaar werd gemaakt, door “ongelukken”, sabotage, kapingen of oorlogshandelingen.

Zo’n veertig keer eerder dit jaar vlogen er wereldwijd al fabrieken, pijpleidingen, tankers, raffinaderijen en distributiestations in de gas-, olie- of kunstmest industrie in de lucht.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Johannes 1:5 And the light shineth in darkness. And the darkness comprehended it not.

De feestcommissie kan opgelucht ademhalen.

Wij, Johan Hendrik, bij de gratie Gods, burger der Nederlanden, enzovoorts, enzovoorts’ hebben besloten, dat wij over een paar dagen, opnieuw keurig in de rij gaan staan, voor het gymzaaltje, met ons rijbewijsje in ons knuistje en ons stempasje, de uitnodiging voor het grote verkiezingsfeest, bij de hand.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Zeg eens eerlijk? Is dit land nog wel te redden? 

Onze leeggeroofde, onteerde, cultureel uitgebeende en tegelijkertijd met vuilnis volgestampte polder. Dit dolgedraaide moeras, waarin iedere millimeter vooruit, een mens met goede bedoelingen, een meter dieper weg doet zinken in de brakke blubber. 

Is dit zieltogende Nederland, het land van onze voorvaderen, dat door hen met bloed en blote handen op de zee en de Spanjaarden is veroverd, de energie nog wel waard? 

Wat baat ons getrommel op blinde muren, onze pathetische muizentrapjes tegen olifantenschenen? Ons verongelijkte gepiep tegen internationale reuzen en kwaadaardig uitgezaaide conglomeraten? 

Wat moeten we doen, nu ons land niet langer over de wereldzeeën heerst, maar is uitverkocht aan machten die zichzelf heerser over deze wereld wanen?

Is verzet daartegen nog wel mogelijk?

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Je kent die klassieke capitulatiefoto nog wel, van de geschiedenisles op de middelbare school. Het was vijf Mei 1945, in Volkert city Wageningen. Hotel de Wereld.

Prins Bernhard, de Canadese generaal Foulkes en de Duitse generaal Blaskovitz in zijn vetleren overjas, zaten om een ruwhouten tafel en tekenden daar de capitulatie. 

Een foto die suggereert dat Nederland, die stralende dag in mei, eindelijk bevrijd was na vijf jaar naziterreur en Jodenvervolging.

Nederland weer soeverein! 

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!