Ik neem mezelf dit keer weinig kwalijk. Met alles dat ik in me had, heb ik me verzet tegen de vernietiging van Gaza. Tegen de laffe Nederlandse politici; de willoze trekpoppen van Rutte, Trump en Netanyahu, die Israel wapens en onderdelen bleven leveren, terwijl er massamoord werd gepleegd, op onschuldige mensen, opgehokt in een mega concentratiekamp.
Ik vocht met ziel en zaligheid tegen de gekochte journalistenkliek, die de vernietiging van ziekenhuizen, kerken en scholen, de aanslagen op journalisten, geestelijken, kleuters en hulpverleners afdeden als leugens of erger nog, als terechte aanvallen.
Tegen opiniemakers zoals Wierd Duk, Nausicaa Marbe, Bart Nijman en Leon de Winter, ooit een getalenteerde romanschrijver, die dit smerige propaganda kunstje, opnieuw flikte, na de aanval op de school in Shajaba Tayyiba school in Minab, Iran, die aan 160 kleine meisjes het leven koste.
“Die aanval is nooit gebeurd, want de beelden kloppen niet”, zo wist de keurige mijnheer de Winter, de schaapskudde te vertellen.
Nederland knikte en draaide zich nog eens lekker om.
Heb ik me niet met hand en tand verzet tegen die gemakzuchtige mentaliteit in het zicht op kindermoord? Heb ik de typisch Nederlandse bankaardappels, niet uit alle macht proberen wakker te schudden uit hun Netflix lethargie?
Woede was mijn deel.
Heb ik de vele duizenden door Scofield misleidde dwaallichten niet gewaarschuwd voor de toorn Gods, of noem het voor mijn part karma, die hen uiteindelijk ten deel zal vallen? Al die “keurige Christenen” die de genocidale seriemisdaden van hun moorddadige apartheidsstaat stilzwijgend blijven accepteren of zelfs hardop toejuichen. En met hun Bijbel in de hand, bidden voor een Israel van Nijl tot Eufraat?
Heb ik niet na de eerste half miljoen dode Oekraïense Christenjongens, bezworen dat wij onmogelijk kunnen blijven bankhangen op ons Ikea eiland van gerieflijke plofkussens, zappend langs door ons, via onze leiders, veroorzaakte massagraven en puinhopen? En er tegelijkertijd op rekenen dat we zelf voor altijd onbeschadigd zullen blijven; buutvrij als op een heilig eiland van onkwetsbaarheid?
Dat als we oorlogen blijven voeden, uiteindelijk die bloederige inktvlek zich zal uitbreiden tot onze eigen klinkerstraten. Dat magere Hein, al dan niet in de vorm van een Oekraïens ronselteam, met zijn bloederige vuisten op onze eigen voordeuren zal komen bonzen om ook onze vaders, zonen, al onze kinderen op te eisen?
Die column haalde de Tweede Kamer, dankzij Pepijn van Houwelingen.
Maar er veranderde helemaal niets.
Hoevaak heb ik niet voorspeld dat we uiteindelijk zelf ten onder zullen gaan in de vurige draaikolk van de steeds verder om zich heen grijpende wereldbrand, als we met ons geld, onze wapens en onze onverschilligheid, de vleesmolens draaiend houden?
Ik heb duidelijk gefaald.
Er lijkt in Nederland helemaal niks geleerd te zijn, van de gruwelijke fouten die wij, als collaborateurs van de USA en Israel, eerder maakten. In Servië, Libië, Irak, Afghanistan, Oekraïne en Gaza. In Cuba, Groenland en Venezuela. We halen onze schouders op en nestelen ons gerieflijk voor Nieuws van de Dag of Vandaag Inside, om ons voor te laten liegen en dieper in slaap te laten kletsen.
Ook nu Iran, zonder geldige reden en tijdens lopende onderhandelingen is aangevallen, prutsen we door alsof er niets is gebeurd. Opnieuw kiezen we hetzelfde uitgesleten pad door de Khazarenkliek van Bibi en zijn gecompromitteerde Frankistische buklaven. Trump, Hegseth, Graham en Rubio -ook wel gekscherend het Epstein regime genoemd- te steunen met geld, wapens en goedkope propaganda.
Opnieuw kiest de meerderheid van Nederland gapend de kant van de grote Satan, al was het maar door na te laten in opstand te komen. Een excuus is snel gevonden. Het zijn immers maar Moslims die Iraniërs. “Terroristen?” “U zegt het mijnheer.” Ja ook “hun zuigelingen en bejaarden.” Tuig, Maak ze maar af nu ze nog te jong zijn om te zien wie ze vermoordt”
Niet de moeite waard om onze energie in steken.
Opnieuw wassen we onze handen in onschuld, terwijl het in werkelijkheid bloed en ingewanden zijn.
Zovelen van ons kijken weg, halen de schouders op, omdat we het leed, dat anderen moeten ondergaan, zelf niet kunnen aanzien. Omdat we de beelden van wat andere mensen echt overkomt, niet kunnen verwerken.
In plaats van te eisen dat er niet meer uit onze naam gemoord mag worden, maken we liever besmuikt wat grapjes, Zoals tijdens de pager aanslag op Hezbollah, waarbij de buiken en ballen van duizenden mannen met een druk op de knop werden opgeblazen. Wat moest hij lachen, onze Bart Nijman. Zo’n keurige jongen.
Opnieuw, tijdens de meedogenloze aanvallen van Israel en de USA op Teheran en Isfahan, zie ik legioenen sta-op-stoel soldaten en bankstelstrijders, onder aanvoering van gekochte columnisten en opiniemakers, met een zak Croky chips in de hand, de aanvallen toejuichen. Opnieuw zie ik vrouwen en kinderen vermoord worden, zogenaamd om onze “vrijheid” onze zeden en gewoonten en onze “democratie”, met bommen en raketten op te dringen aan een volk dat hier, op zijn zachtst gezegd, niet op zit te wachten. Opnieuw zie ik ons een land in chaos storten.
Wij, Hollandse kalveren met onze bakkershandjes en makkelijke meninkjes, die de mensen die we bombarderen verlossing uit de barbarij beloven, door de grootste gruwelijkheden te voltrekken.
Ik zeg jullie nu, lieve landgenootjes.
De tijd waarin we dit gevaarloos konden doen, omdat we altijd gedekt waren door onze grote broer met de cowboyhoed of omdat we zelf ooit de wereldzeeën beheersten, is voorbij. De tijd dat wij joelend, fluitend en grapjes makend achter de brede rug van de Verenigde Staten kon staan klappen voor massababymoord en burgergenocide is niet meer. De Verenigde Staten gaan dit niet overleven. En ze slepen hun laafjes mee in hun ondergang. En al zeker ons hulpeloze land van coaches en couch potato’s, van agogen en maanzieke meisjes. Een land dat inmiddels niet veel meer produceert dan het gas van de miljoenen stinkscheten van laffe bankhangers, die denken overal recht op te hebben, zonder daar een vinger voor uit te hoeven steken.
Waarom dit wel eens het laatste griezelige kunstje van Bibi en Trump zou kunnen zijn?
Teheran is geen Gaza, waar je straffeloos kunt prijsschieten op onbewapende kinderen en bejaarden. Iran is geen land, waar je zonder gevolgen, hele wijken aan poeder kunt bombarderen. Dit is een natie met negentig miljoen inwoners, een gigantisch leger een zee aan wapens en machtige bondgenoten, in het hart van de meest strategisch belangrijke regio ter wereld. Het centrum van het Shiitische Moslimgeloof waar Khamenei de geestelijk leider van was. Een oeroud rijk zo groot als West Europa. Rijk aan olie en gas. En dat terwijl Bibi en Trump razendsnel hun wapenvoorraden er doorheen branden, terwijl XI en Poetin op het vinkentouw zitten.
En al willen we het liever niet weten, dat betekent nogal wat voor Nederland.
Neem nou onze energie.
De straat van Hormuz is inmiddels afgesloten. En daarmee de aanvoer van veel van onze olie. De LNG uitvoer uit Qatar ligt ook plat. Onze eigen Groningse gasvelden hebben we laten sluiten en de installaties om dat aardgas te winnen worden “as we speak’ aan Oekraïne weggegeven. De Nord Stream is eerder al door onze eigen bondgenoten, waar we intussen al zo’n dertig miljard aan schonken, opgeblazen. En Vladimir Poetin overweegt zijn Neftegaz na de zoveelste ronde EU boycots, aan zijn vrienden te gaan leveren in plaats van zijn vijanden.
Geen gas of olie dus, geen enkele energie op wat brakke zonneweides of windmolens na, die nota bene draaien op diesel. En dat betekent dat we straks niet meer kunnen boeren. Niet meer kunnen vissen. Niet meer bouwen of repareren. Onze huizen niet meer kunnen verwarmen. Onze centrales stil zullen komen te staan. En als de benzinetanks gaan sluiten, is het gedaan met Schiphol en het vervoer over de weg. De natte droom van Robbie Jetten. U zegt het.
Maar wij zitten dan nog steeds op onze canapé met een dekentje over ons heen, te hopen dat het toch zo’n vaart niet zal lopen.
Dood door energiegebrek. Een passend lot voor een volk van bankaardappels, die de energie niet konden opbrengen, om voor het lot van andermans kinderen en die van henzelf te vechten.
Van onze vrienden hoeven we het dan niet te hebben. Want die hebben we niet meer.
Wil je mijn werk ondersteunen? Dat wordt zeer gewaardeerd. Klik hier voor een beetje support.
p.s. Vergeet niet naar Bergsma en Bennink te kijken! Mijn wekelijkse podcast met Sietske Bergsma.
p.s. Ik had dit stuk nog niet geplaatst of een enorme horde door Wierd Duk opgepookte polderhalfjes, begonnen tegen me te schelden en te krijsen, omdat ik Ali Khamenei een hele redelijke man durfde te noemen in Bergsma en Bennink. Ik zal daar drie dingen over zeggen. Khamenei droeg geen soepele rode leren schoentjes, zoals de Paus in Rome. Ali Khamenei bracht een fatwa uit tegen het vervaardigen van kernwapens. En Ali Khamenei stond niet genoemd in de Epstein files. En nu een vraag aan jullie, schelders en schreeuwers. Kun je me de laatste oorlog noemen die Iran begon? Ik wacht wel even.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
