Daar sta je dan.
Fris uit de Peloponnesos, je eigen cityhoppertje aangeslingerd om Maxie Verstappen uit de bocht te zien knallen. En daarna hup, met je wijffie en haar Cartier Panthère Classic, terug naar de gyros, de Beluga en je eigen koninklijke champagnedouche.
Terwijl gladiator Max zijn leven waagt om de elite te vermaken en het klootjesvolk met Viaplay, van panem et circenses te voorzien, blijf jij, ónze koning, keurig binnen de gebaande paadjes kuieren. Uitgezet door je moeder, je vrouw en hun internationale elite vriendjes. Het liefst ver weg, langs een hagelwit strand of oogverblindende skipistes.
En dát op het moment dat je eigen land -Nederland, weet je nog- als in een vertraagde crash test film, traag tegen een betonnen muur aan splinters vliegt.
Die bruine blije bek, dat volgevreten lijf, die vrouwen om je heen met hun arrogante glazen muiltjes, hun hoge hakjes, behangen met goud en diamanten. Het jurkje van Alice & Olivia met een Sézane ceintuur.
Wij intussen eten al jaren cake, Willem.
Jij bent je blijkbaar niet bewust van de rampzalige staat waarin jouw land verkeert? Of laat het je zo koud als een glas Scharzhofberger Riesling? Dat trieste lot van zoveel van je onderdanen, die ooit gelukkig waren in dit land, toen jij nog geen koning was.
Ken je ons nog?
De ondernemers die het land ontvluchten, de boeren die zichzelf in slaap huilen, de vissers die zich verdrinken, de meisjes die niet meer over straat durven omdat vreemd volk hen beloert, bepotelt of erger. De mensen met een baan die onder een brug wonen of in een aftandse Opel Astra? De kinderen die zich hebben laten ombouwen en nu twijfelen of ze voor de trein zullen springen of toch van de flat. De onschuldige Friese jongen die in Grijpskerk verlamd worden getrapt, terwijl hij weerloos op de grond ligt! Ken je hun lot? Of kijk je liever weg?
Het zijn wel jouw onderdanen, vermorzeld onder een ziek beleid waar jij keer op keer je handtekening onder zet!
Misschien komt het omdat ik de Odyssee aan het lezen ben, waardoor me weer even scherp voor ogen staat, wat het betekent om een koning te zijn.
Een epos van moed, kracht, zelfopoffering, liefde, trouw en doorzettingsvermogen, dat zich grotendeels afspeelt op Ithaca, een halve dagreis van je favoriete domicilie verwijderd. Als je de heli neemt drie kwartiertjes.
Als je je als eenvoudige sterveling, onderdompelt in de ware adel, gaat het storen dat een koning zoals jij, zich wel de regaliën laat opspelden en laat kronen, maar weigert zich van zijn plicht te kwijten. Noblesse oblige!
Jij bent geen Agamemnon, Bolle.
Geen Menelaos, koning van Sparta.
Dat jij niet voor ons vecht, is één.
Maar wat, majesteit, heb jij in je leven eigenlijk bereikt, behalve dat je uit die adelijke vagina kwam gekropen? Of is zelfs de uitweg uit dat oerwoud, je gemakkelijk gemaakt?
Wat heb jij gedaan al je tijd, mét al die tijd?
Je leven is een grote vakantie en verder komt er, tenminste zo lijkt het, niks uit je handen of je hoofd.
Geen gedicht. Geen schilderij. Geen liedje. Geen uitvinding. Geen bedrijf. Geen boekje, geen schelmenstreek, geen taartrecept, niet eens een smeuïge affaire of klassiek zwart uniform, zoals dat van je je opa en je vader.
Niets laat je achter. Op de scherven van een geworpen WC pot na. Niet één mooie speech. Of een bemoedigend woord. En al zeker geen heldendaad of wát voor daad dan ook.
Als jij Excalibur, klemvast in een rots zou zien zitten, zou jij je handen er niet aan vuil maken. Je zou een vriendje met een Caterpillar bellen, om dat ding voor jou er even uit te rossen.
Mooi boven de marmeren schouw in de kamer met DNA behang.
Wat doe je behalve bommetjes maken in een baai met zeewater van 25 graden en een beetje spartelen met de andere walvissen?
Het is vreten, varen, jagen, zuipen, luieren. En dan vreten, varen, zuipen, vliegen en luieren. Of niet?
Want verder houd je je koest, terwijl je land naar de ratsmodee gaat en, en dat neem ik je pas goed kwalijk, je wel wat vernederende kunstjes doet voor de NATO en het WEF. Als een gedresseerd aapje, dat danst op commando.
Dat je daar zelfs je gezin voor leent…
Je eigen woorden zijn niet eens van jou!
Die lauwe prak, opgediend door één of andere public relations lul. Of gedicteerd door de zoveelste met list en bedrog naar de top van de satanistische apenrots opgeklommen rotzak in een torentje, die zijn orders krijgt van de De Rothschilds en de Rockefellers.
Een verloren leven.
Als dit je bestaan als koning is, kun je beter eeuwig in de bijstand zitten.
Ik zou liever wonen in een gezellig afgebladderd rijtjeshuis met een groen uitgeslagen plastic klimkasteel in de voortuin vol kliko’s. Veel fijner dan dat protserige paleis in die kakbuurt vol camera’s, prikkeldraad en beveiliging, waar je, dat wed ik, jij je buren niet eens kent.
In je achterbuurtje heb je tenminste een voordeur waar je vrij in en uit kunt lopen.
Ik zit liever met mijn hamertenen in een pierenbadje van de Action vol blikjes Hertog Jan pils, in mijn postzegeltuintje vol zuipvrienden in hun blote bierpens, dan op een prollerig privé strand in Griekenland, met een ijskast vol Moët en als enige gezelschap Max die de hele dag aan het bellen is met Lagarde en Fink en die enkele hermelijnvlo die te schijterig is om je de harde waarheid te vertellen.
De waarheid is helaas dat je een mislukking ben.
Al jouw luxe is geen luxe, maar een last, omdat jij in je hart moet weten dat je het niet hebt verdiend. Je volk heb je in de steek gelaten. Omdat je niet sterk genoeg bent. En onder de plak zit van Sirenen, die niet eens kunnen zingen.
Je leeft in een gouden gevangenis. Een hele luxe wachtkamer. Al die auto’s, vliegtuigen, villa’s, paleizen, al die knipmessende sukkels, al dat personeel, het is uiteindelijk niks waard, als je beseft dat je gefaald hebt. Als je jouw land, on your watch, moet zien afglijden naar het putje.
Een land dat tijdens jouw regeerperiode, definitief is overgenomen door hysterische wijfies, machtsdronken halfzachten en opdringerige flikkertjes, compleet met een grijnzende sater als premier, die iedere dag een nieuw Tik Tok filmpje maakt, waarin hij zijn vriendje kust en streelt, begeleid door kleine meisjes muziek.
Hoe moet het zijn om, ‘s avonds als je de slaap niet kunt vatten, te beseffen dat je zelf keer op keer, half omdat het moet, half overtuigd door je wijf, je moeder en je vrinden, tekent voor de ondergang van je eigen land?
Is dat de hel? Of is er mee te leven?
Hoe moet het zijn om te beseffen dat jij Nederland tot nu toe geen enkele troost hebt geboden, je geen enkele boer hebt bezocht, geen boerin die haar man terugvond hangend in de schuur of een slachtoffer van de spreidingswet? De bijna doodgeslagen jongen in Friesland, de jongens neergestoken op de kermis, Seb van Lier uit Uden of de ouders van Lisa?
Dat je in plaats daarvan twee keer per jaar wat wankelmoedige “samen spelen, samen delen kolder” uitbraakt, kumbaja gelul van spindokters en adviseurs?
Dat je inmiddels zelfs een rattenvanger voor Defensie bent geworden, een c acteur op jacht naar blanke jongens en meisjes. Een clown die malle kunstjes doet met het gehele gezin, in een uniform vol vierdaagse medailles, in campagnes die er uiteindelijk op zijn gericht, straks zoveel mogelijk van je eigen onderdanen in Oekraïne door de vleesmolens te draaien?
Wat een vernedering.
Willem. Als man tot man. Als jij de koning van Nederland bent, dan wil je toch geen slaaf zijn van de heksenkring, die jou in haar macht houdt? Maxima die staat te grijzen en te kirren naast twee bont en blauwe kinderen op een seksueel geladen homofeestje, met een bordje “Liefde kent geen grenzen” naast hun blonde, bleke koppies.
Schaam je je niet?
Welke vader zet zijn dochter nou neer als mitrailleurschutter in een helikopter, als lokaas voor burgermeisjes die, verleid door al die mooie folderverhaaltjes, straks naar de loopgraven in het oosten moeten om te sterven, in plaats van naar Canada of Bariloche te kunnen vluchten bij het eerste teken van onheil?
Welke koning duldt er nou een poedel naast zich de statiefoto? Welke echte man heeft nou zo’n mormel?
Een koning heeft een Wolfshond of Jachthonden. Een Beauceron en een paar jachtvalken.
Toch geen witte toypoedel, die mambo heet?
Ze zeggen dat baasjes op hun honden lijken.
Toypoedel.
Wil je mijn werk supporten? Dat kan! Ik vind het geweldig! Klik hier.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
