Gisteren ontplofte een belangrijk oliedistributiecomplex in Perm, Rusland. Het knooppunt werd met drones opgeblazen, zo’n 1800 kilometer van het front in Oekraïne. Opnieuw zagen we het helse spektakel van vette, gitzwarte bloemkoolwolken, hoog opschieten tussen gele en oranje vlammen, zoals veel vaker, deze lente.
Het was de zoveelste keer in een paar maanden, dat een cruciaal energieknooppunt voor lange tijd onklaar werd gemaakt, door “ongelukken”, sabotage, kapingen of oorlogshandelingen.
Zo’n veertig keer eerder dit jaar vlogen er wereldwijd al fabrieken, pijpleidingen, tankers, raffinaderijen en distributiestations in de gas-, olie- of kunstmest industrie in de lucht.
Je zou er bijna gewend aan raken, deze snel om zich heen grijpende “energie epidemie”, die overal ter wereld toeslaat, van de Petromax Refining Company in Channelview en de Valero Oil Refinery in Texas, tot aanslagen -en pogingen daartoe- op de Turkstream en Druzjba pijpleidingen in Europa, waar al eerder een belangrijk deel van de voor Duitsland, levensbelangrijke Nord Stream pijpleiding werd opgeblazen. Stom toevallig tijdens de NATO marine oefening BALTOPS.
Op 18 maart was het raak in South Pars. Het grootste gasveld ter wereld, gedeeld door Qatar en Iran. Gebombardeerd door Israel. Samen met de olie en petrochemische sites in Asaluyeh. In één klap kreeg de wereld 100 miljoen m³ gas per dag minder te verstoken. Ook werden de LNG fabrieken in Ras Laffan en de raffinaderijen in Kuwait, Mina Al-Ahmadi and Mina Abdullah, zwaar getroffen. Als uitvloeisel van een door Israel en de US, zonder duidelijke aanleiding begonnen oorlog tegen Iran.
In Italië werd een cruciale elektrische installatie bij Udine gesaboteerd, met grote gevolgen voor de Transalpine pijplijn en de olievoorziening van midden Europa.
En op 5 April was de oliepijplijn bij Primorsk, Sint Petersburg aan de beurt. Een aanslag waarbij Oekraïense drones over NATO landen moeten hebben gevlogen, terwijl die olie toch vooral voor ons in west Europa was bedoeld.
Daarop volgde, naast de aanval op de kunstmestfabriek PhosAgro, een derde Oekraïense drone attack op de Tuapse olieterminal van Rosneft in de Krasnodar regio; waardoor de branding van de Zwarte Zee, voor de aanval nog hemelsblauw, werd bedekt door een dikke laag ruwe olie.
Overigens zonder protest van de al lang geleden gelijkgeschakelde systeemclowns van Greenpeace International.
En, voor de gelovigen in “de ronde aarde” theorie, ook aan de andere kant van de wereld vloog er spontaan van alles de lucht in.
Zo was er een explosie in de Viva Energy Geelong Raffinaderij in Victoria. Met enorme gevolgen, onder meer voor de aanvoer van kerosine en diesel. En daarnaast ontplofte in Australië, puur toeval, een cruciale kunstmestfabriek.
In Hanoi was er een enorme brand in de “Waste/Recycled Oil Storage Facility”. Er waren incidenten in Maleisië en er woede een gigabrand in de HPCL Pachpadra raffinaderij in Rajasthan, India.
Ook werden er over de hele wereld olietankers aangevallen en de Venezuelaanse olie export werd de facto door de US geconfiskeerd, met grote gevolgen voor het arme Cuba, dat, ondanks één Russische tanker die het eiland wist te bereiken, nu al weken gebukt gaat onder rampzalige black outs.
Even verwoestend, maar op veel grotere schaal, was de maatregel van Lloyds of Londen, dat de verzekering introk voor iedere olietanker die zich door de straat van Hormoes zou wagen. En toen Iran, dat die passage kort afsloot als antwoord op de aanvallen van Israel en de VS, deze weer openstelde voor niet vijandige landen, zoals China en India, was Trump er als de kippen bij om die voor de wereld zo cruciale toegang tot energie, zelf af te sluiten met de US Navy.
En dat allemaal terwijl in ons Nederland, hét West Europese land met de grootste gasreserves, de Groningse putten persé dicht moeten blijven en zelfs moet worden bedolven onder honderden meters beton. Een curieus besluit in het licht van een nakende energieramp die iedere Nederlander die van aardgas afhankelijk is, deze winter zomaar in de vrieskou kan zetten.
Dit is toch allang geen toeval meer te noemen?
Wie door zijn oogharen kijkt ziet een geregisseerde wereldramp aanrollen die opvallende gelijkenissen vertoont met de Covid dictatuur. De energiepandemie en de remedies die de macht ertegen hebben bedacht, lijken al net zo ingestudeerd en uitgedokterd.
Er zijn opnieuw onheilspellende infographics, onheilsbodes en angstaanjagende grafieken en schema’s. De maatregels, zoals rantsoenering van voedsel en het beperken van het vakantieverkeer, worden in dezelfde stijl fluisterend opgediend en langzaam ingepeperd. Ook zijn er heel wat oefeningen gehouden waarin een wereldwijde energieschaarste werd gesimuleerd. Iets dat erg doet denken aan Event 201, waarin de een pandemie minutieus, een jaar van te voren werd uitgespeeld.
Er waren energy wargames in Canberra Australië en ook het IEA, dat in deze crisis de rol speelt van de WHO, oefende van te voren de opdoemende scenarios met catastrofale tekorten in olie en gas.
Het grote aantal vrijwel gelijktijdige aanvallen op olie- gas- en kunstmestinstallaties en het sluiten van aanvoerroutes voor helium en andere cruciale grondstoffen, doet sterk denken een controlled demolition en engineered poverty. Het afbranden van de Hydroxychloroquine fabriek bij SCI Pharmtech in Taiwan aan het begin van de Covid pandemie is een andere verdachte echo uit het recente verleden. Net als het enorme aantal onverklaarbare branden bij voedselfabrieken en megaboerderijen.
Ook de perfect getimede, aangescherpte EU wetgeving voor de import van aardolie, de plotselinge gemeentelijke open haard en houtkachel verboden en de vele afgeladen olietankers die maar niet lijken te mogen lossen, maken de situatie nog verdachter. En de gasreserves in Groningen werden deze winter bewust leeggepompt.
De energieschaarste voelt moedwillig veroorzaakt en tot in de puntjes geregisseerd. En iedere vluchtweg wordt maximaal afgesloten.
Net als tijdens Covid.
Toch verschilt deze megacrisis op één essentieel punt sterk van de vorige. Iets waarmee de machten die deze ellende veroorzaken, hun hand wel eens grotesk zouden kunnen overspelen.
Want de dictatuur die tijdens de covid pandemie een knellende klem om de keel van de wereldburger legde, was gebouwd op een briljant aangejaagde paniek. De doodsangst van de kudde, voor iets onvatbaars, mysterieus en dodelijks.
De bij de Covid dwangstaat behorende bizarre maatregelen werden door goedgelovige hordes, soms zelfs juichend en applaudisserend, als in een diepe trance, massaal en stipt opgevolgd. Hoe krankzinnig die maatregels ook leken en achteraf bleken.
De volkshordes werden bij het opvolgen ervan, ook nog eens hun éigen kapo’s. Hun eigen geheime dienst. Een ooit volstrekt onschuldige daad van een medeburger, kon, door besmetting met “het virus”, zomaar de dood van velen tot gevolg hebben. Iedereen werd pardoes een lopend gevaar. En al zeker de paria’s. De ongevaccineerden.
Een strandwandeling, een nies in het openbaar, een borrel in een achtertuin? Het werd door velen gezien als een halsmisdrijf.
Voor je ogen zag je zelfs vrienden en geliefden, mensen van wie je dat nooit zou verwachten, veranderen in klikspanen, postmoderne kampoudsten en inoffizielle Mitarbeiter.
De overload aan negatieve energie richtte zich vooral op elkaar en niet op de overheden en instanties die ons met hun schimmige kabuki theater de stuipen op het lijf jaagden.
Vele ooit zo nuchtere Nederlanders, lieten opa en oma eenzaam sterven in hun verzorgingshuis. En nog meer tolereerden zelfs, dat ze niet eens naar hun begrafenis mochten komen.
We lieten ons wijsmaken dat het virus, vooral na 21.00 uur toe zou slaan, zodat we zorgden dat we op tijd thuis waren, behalve als je een hond uit moest laten. Op bankjes zitten was al helemaal gevaarlijk en uit den boze.
We accepteerden dat we niet mochten dansen of zingen, dat we op stoepen, pijlen moesten volgen, door plastic schermen moesten kussen en altijd anderhalve meter afstand van elkaar moesten houden. Velen accepteerden dat kleutertjes van ongeprikte ouders, zich midden in de winter buiten moesten afdrogen en achter een scherm werden gezet tijdens de Sinterklaasintocht.
Ons land was in een massale trance beland, blind op de vlucht voor een onzichtbare, onhoorbare en oninvoelbare massamoordenaar. Velen van ons verkeerden, soms jarenlang, in een mass formation psychosis. Een vorm van massahypnose, prachtig uitgelegd door professor Desmet.
Sommigen zijn daar zelfs nooit meer uitgekomen.
De maatregels rond de Covid pandemie, leken nog het meest op voodoo-bezweringen. Rituelen die de mysterieuze dreiging van het onzichtbare dodelijke nog eens versterkten. Maskers, klaprituelen, vreemde dansen in bonte uitdossingen, doventolken die in tongen leken te spreken en magic potions, toegediend door priesteressen achter plexiglazen gezichtsschermen in blauwe plastic jurken. De moderne variant van naalden prikken in gris-gris poppen.
Het zat verduiveld slim in elkaar.
Hoe anders is dat nu.
Op dit moment wordt er door dezelfde cabal die ons de Covid pandemie en de mRNA prikjes gaf, opnieuw gewerkt aan zo’n pandemonium, waarmee hun macht over de wereldbevolking draconisch vergroot moet worden.
Een energiecrisis die vele miljoenen deplorabelen het leven moet gaan kosten, de wereld in een economische depressie moet storten en de overlevenden, volgens plan, en deze keer definitief, moet knechten in een dwingend systeem van QR codes, digitale voedsel- en benzinebonnen, social credit scores, door de overheid aanstuurbare auto’s, 15 minute cities, digitale identiteiten en dito betaalmiddelen. Van voor naar achter en van begin tot het einde gecontroleerd en gemanipuleerd vanuit een Palantir panopticon, door dezelfde satanische Epstein kliek, die, ondanks hun vele geopenbaarde misdaden tegen de menselijkheid, nog steeds, half verscholen achter het met bloed, as en sperma doordrenkte gordijn van het wereldtoneel, de dienst uitmaakt.
Maar hoe uitgenast ook, zij maken dit keer één fatale denkfout. De energiedictatuur die nu wordt opgetuigd is namelijk niet gefundeerd op mystiek en blinde paniek
Deze in de vergaderkamers van het WEF en de VN gefabriceerde kunstmatige cholodomor, is weinig verfijnd, maar platvloers, brutaal en in your face. En de maatregels “die je wist dat zouden komen” zullen alleen maar woede en vijandschap veroorzaken, tegenover de kaste die ons dit noodlot in het volle zicht aandoet.
Een woede tegen de heersende klasse, waarbij het enorme ongenoegen over de even kunstmatig aangejaagde omvolking zal verbleken.
Deze overduidelijk gefabriceerde en gecoördineerde energiecrisis, waar klimaatzeloten, als geile apen bovenop springen om ons nog meer wiebelstroom uit zon en wind en water door de strot te duwen, laat niets aan de verbeelding over.
Voor te veel mensen is veel te zichtbaar hoe men moedwillig onze eerste levensbehoeften saboteert, door ons van olieproducten, grondstoffen, water en voedsel af te sluiten.
De schuldigen zijn deze keer geen mysterieuze priesters met maskers en geheime krachten, prikjes en drankjes. Maar criminelen die met hun perfide agenda in het volle zicht staan.
Als op basis van het tekort dat als een tsunami op ons aanrolt, honger, kou en schaarste ontstaan en er knechtende maatregels worden afgekondigd die te duidelijk in de 2030 agenda passen, Als ons alle basisvrijheden worden ontnomen, ontbreekt de angst voor de mysterieuze gevolgen, waarmee ze ons tijdens Covid zo klein hielden.
Die angst maakt plaats voor extreme ergernis, frustratie en woede.
De perfide agenda is voor te veel mensen te duidelijk zichtbaar, zeker met de Covid draaiboeken nog vers in het achterhoofd.
Ik ben er van overtuigd dat veel mensen die zich gedwee lieten knechten uit doodsangst, in de een trance van een overtuigend narratief over een onzichtbaar moordvirus, dit keer niet vrijwillig in de rij gaan staan, om hun vrijheden weg te tekenen voor een korst brood en een litertje benzine, omdat Brussel, Davos en Den Haag dat bevelen.
De energie onder de mensen, is anders dan tijdens de voorspel-dagen van Covid. Want de nood is dan wel veel hoger dan toen, maar er is geen boogey man.
Er schuilt geen spook onder het bed. En als je toch de moeite neemt om daar een kijkje te nemen, kun je, als je ogen eenmaal gewend zijn aan het donker, Jetten en Samsom zien liggen, tussen de haarballen en de stofnesten.
Doodsbang voor de bezem.
Dagen heb ik aan dit stuk gewerkt. Wil je mijn werk supporten? Graag, dan kan ik voor jullie blijven schrijven.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
