Category: Opinie

Hoog tijd om van de Rutte’s kitsch carrousel te springen en zelf ons paard te temmen.

M. Barré. Carrousel Paris, 1955.

Onlangs keek ik, als voorbereiding voor Bakkie 23 naar het debat in de Tweede Kamer, een debat van wat het hoogste orgaan van ons land zou moeten zijn; het Nederlandse Parlement. 

Het ging over Groningen. De Stad en haar Ommelanden waar “niets boven gaat”, behalve uiteraard als dat geld oplevert voor het Rijk, het COA of Oranje.

Ik kon het droevige schouwspel niet lang aanzien. 

De herhalingen van zetten, die sneue één tweetjes, de geveinsde traantjes, de gespeelde verontwaardiging, de hulpeloze boekenwijsheden en verheven stemmetjes.

In de coulissen, het triomfantelijk poseren met slachtoffers, een virtuele mantel van begrip en warme lucht, om hen heen slaand, voor de dankbare camera. 

De duivelse Rutte die als een lamprei in een emmer beverzaad, zich lachend en whatsappend, behendig door wolken verdriet en verontwaardiging heen kronkelt. 

En vooral die niet te harden kartellaafjes, van het niveau overblijfmoeder en autoverkoper, stuk voor stuk op muffe partijzoldertjes getraind om te traineren en gedrild in gaslighting. Minutieus spaken in wielen stekend, zodat ieder redelijk betoog tot in den treuren wordt onderbroken of besmeurd met whataboutisms en jijbakken, hun carrières dankend aan onherroepelijke trouw aan “den leider” en zijn grotere omineuze doelen, waar zij later ook een graantje van mee mogen pikken; een mooie boerderij in de “Oost” of een directeursfunctie in een levenseinde kliniek annex biomassa centrale, iets dat vroeger een ziekenhuis heette. 

Vooral de hulpeloze, berooide mensen op de publieke tribune raakten me, met hun ingehouden woede, hun rode ogen, rekenend op enige menselijkheid, smachtend naar redelijkheid. Geduldig afwachtend tot iemand hun levensverminkende problemen eindelijk voor hen oplost. Terwijl de oplossers, waar ze gebiologeerd naar zitten te kijken, zelf die problemen hebben veroorzaakt. 

Die arme Groningers, die waarschijnlijk alle debatten over het toeslagenschandaal hadden gemist, toen daar, op het stoeltje waar ze nu zitten, ook redelijke mensen zaten, met hele redelijke eisen, vermiste kinderen, megaschulden en natte ogen; mensen die net als zij, onverrichter zake de zaal weer verlieten, met hun buskaart in hun knuistjes, op weg naar een sneltrein die niet reed. 

Met kromme schouders terug naar hun eigen “glas, plas, was wereld”.

St Juttemis roodomrand op hun kalenders. 

Ik kan die parlementaire poppenkast met Rutte als Jan Klaasen en Lientje als Katrijn niet meer goed verdragen, omdat het systeem, een gesloten systeem is en de deur naar oplossingen potdicht blijft zitten, al rammelen de Pietertjes en de Renskes nog zo hard aan het hengsel. De sleutels van de ingeloste hoop is zoek geraakt in de diepe broekzakken van Markie Mark.

Rutte wint altijd.

En zelfs als hij zou verliezen, dan wint hij toch. 

Want als er een motie van wantrouwen komt, wordt deze weggestemd.

En als die motie van wantrouwen toch wordt aangenomen, was dát de bedoeling van Rutte. 

Bijvoorbeeld om demissionair door te regeren en vrolijk, vrij van het laatste rudiment parlementair toezicht, een nieuw hoofdstuk aan de Covid tirannie te breien, het CBDC te installeren, een door het volk niet gewenste oorlog te voeren of een digitale Ausweis uit te rollen.

En zouden die verkiezingen er toch komen, dan worden deze net zolang vooraf, tijdens én na de verkiezingen gemanipuleerd, tot VVD66 als bij toverslag, opnieuw de grootste is en de Una party gewoon verder kan met het uitleveren en verkwanselen van ons land. 

Ons land waarvan het “eens zo mooi zijn”, langzaam uit de collectieve geheugens verdwijnt. 

Onze parlementaire democratie is een bont vergulde carroussel vol koetsjes en paardjes die steeds hetzelfde tergend trage rondje maakt, met Rutte’s laafjes en slaafjes op de bokken en in de zadels, langzaam op en neer deinend, niet op eigen kracht, maar bewegend op de brute kracht van het systeem achter de schermen.

Een carroussel waar ik, net als zoveel goedwillende mensen om mij heen, weiger nog langer naar te kijken; een systeem waar ik wéiger nog langer in mee te draaien, door er mijn energie, mijn woede en hoop aan te geven. 

Het is tijd om zelf te bouwen, te leren en te onderwijzen, te verbinden in liefde en vrede en de overtuiging dat niemand het voor ons op gaat lossen, behalve wijzelf, zelf.

Met, in mijn geval, Christus als voorbeeld, zijn woord als leidraad.

Het is geweldig om te zien dat steeds meer mensen beseffen dat we het zelf moeten doen. Zelf planten, zelf oogsten. Zelf ontdekken. Zelf organiseren, maken en ruilen. Zelf voor elkaar opkomen en voor elkaar zorgen, zoals bijvoorbeeld TwitterHelpt.

Steeds meer mensen, die zien dat “we” en “ons”, bij “jou” en “mij” zelf begint en niet bij de clowntjes in de carroussel.

Die beseffen dat wakker worden niet genoeg is. Maar dat we ook anderen wakker moeten maken.

Dat we ook moeten opstaan én in beweging komen. 

Dat wij niets te halen hebben in Den Haag of Brussel. En zij des te meer bij ons. Dat zij daarmee doorgaan, tot wij zeggen dat het genoeg is, dat het hier en nu stopt.

Actie is de enige reactie. Terwijl zo vaak reactie onze enige actie is.

En dat is precies waar Rutte op rekent.

Laten we stoppen met staren naar Rutte’s carrousel,

ophouden met turen naar wie er in die zadels zit.

Het is tijd om uit die draaimolen te springen,

en zelf paard te leren rijden.

Vreedzaam, beslist en in oprechte verbinding. 

Deze column was een hele bevalling. Support mijn werk en word lid van de Bakkie brigade.

P.s. Het geraamte en de inhoud van deze column stond op komma’s en punten na, al lang en breed, ver voor het debat over de Groningers was afgerond. Zo voorspelbaar zijn de rondjes van Rutte’s kitsch carroussel.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Met droge ogen.

Fallen Angel. Alexandre Cabanel.

Arme Sigrid. 

Hiérvoor was je niet naar dit gruwelijke land gekomen. 

Dit platte, natte land vol pummels. 

Dit cynische land, op wiens waterkeringen de golven zich kapot beuken, zonder kans op een kwelder. 

Deze polder zonder Levantijnse keuken, zonder couscous, Guggenheim of rollende heuvels vol olijfranken. 

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Marcel van Roosmalen is de nationale rotte kies. 

Caravaggio. The Tooth Puller.

Marcel van Roosmalen is de nationale rotte kies.  Zo afstotelijk. Zo talentloos, deprimerend en hatelijk dat je er naar móet kijken voor die heerlijke verslavende pijn, die je onwillekeurig steeds weer opzoekt, terwijl je weet dat je het beter niet kunt doen.

Precies zoals je tong altijd de weg naar de juichende pijnscheut in die ene holte, waar de vulling is afgebroken, weet te vinden. 

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

May Day.

Satyr and Manead dancing. Pompeï. Fresco.

In Bakkie 15 Sietske and i discussed the recent lectures by @ConceptualJames, James Lindsay.

James meticulously discribes the way, high priests keep us in a constant state of confusion, desperation, disbelieve, hope and inert anger. How they keep us trapped in their magic circles from which there is no easy escape.

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

De zeven dodelijke zonden van Joris Luyendijk. En niemand die het door had.

klik op de afbeelding voor onze analyse van de 7 vinkjes in Bakkie met Bennink en Bergsma.

Opdat jullie het niet hoeven te doen -prijs jezelf gelukkig- heb ik voor Bakkie met Bennink en Bergsma de 7 vinkjes van Joris Luyendijk gelezen. 

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Een land van Lelysteden.

Klik op het beeld voor de mooie woorden van Kiki Hagen .

“Deze mooie duurzame aarde doorgeven kan, als we zuiniger omgaan met grondstoffen en energie. Dat zal onze levens veranderen, maar ons bestaan hoeft er niet ongelukkiger op te worden. #aardedag #earthday”

Also sprach Kiki Hagen.

En tijdens haar mooie woorden, opende China een kolencentrale en drie vliegvelden.

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Stop de fophef over privacy. The Elephant in the Room heet Schuilnaam Olifant.

Gewoonlijk hou ik me stil over mainstream fophef en zwakzinnig geleuter van normie kamerleden. Het is me saai, te doorzichtig, te dom; mensen die denken dat ze iets bereiken met gekwebbel en gepiepmuis, binnen een bestuurssysteem dat zo kapot, en diep corrupt is als het onze.

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Wij zijn hier de Statushouders. Vergeet dat nooit.

Ons geld, onze tradities, onze cultuur, onze vakantie en natuur,

onze waardigheid en vertrouwen, ons boerenland en vissers, onze vrijheid

en vergezichten.

De eindeloze einder voor de kust van Mesdag, waar nu palen staan te malen.

Onze onbezorgde oude dag en jeugd?

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Het eendje en de zwaan. Een brief aan Claudia de Breij.

Hoi Claudia. Ik zag je Nieuwjaarsconference.

Dat was zo’n bijzondere ervaring, dat ik er graag een stukje aan wil wijden.

En ik ben je dankbaar als je het wilt lezen, ondanks dat ik zo iemand ben, die jij meestal een fascist noemt.

Niet erg.

De een zijn rebel is nu eenmaal vaak andermans terrorist.

En, eerlijk is eerlijk, ik vind jou soms een gans, maar stiekem ook wel leuk, alleen je grappen niet altijd. 

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Elon Musk. Why the enemy of our enemies, is not necessarily our friend.

“We have a unique but rapidly shrinking window of opportunity to learn lessons and reset ourselves on a more sustainable path.” 

“a golden opportunity to seize something good from this crisis. Its unprecedented shockwaves may well make people more receptive to big visions of change”

I always remembered this quote from, then Prince Charles, spoken at a meeting of the World Economic Forum, still operating in the shadowy bowels of global politics. Spring 2020*.

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Elon Musk. Hoe een vijand van je vijand niet per se jouw vriend hoeft te zijn.

“We have a unique but rapidly shrinking window of opportunity to learn lessons and reset ourselves on a more sustainable path” 

“a golden opportunity to seize something good from this crisis. Its unprecedented shockwaves may well make people more receptive to big visions of change” 

Een citaat van, toenmalig Prince Charles, uitgesproken tijdens een meeting van het nog in de schimmige schaduw van de wereldpolitiek opererende World Economic Forum. Voorjaar 2020*. 

Ze zijn me altijd bijgebleven, die woorden. 

Want, zo dacht ik, wie behalve een monster, ziet mooie kansen voor een betere en schonere wereld, in de uitbraak van een allesverwoestende ziekte.

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Wie wint de wilde paardenrace om de wereldmacht? De laatste ronde is in volle gang.

Rosa Bonheur. The horse fair. Detail.

Voel jij het ook? Is het niet alsof we met zijn allen op de tribunes van een kolkend Colosseum zitten, ingespannen turend naar twee voortjagende hengsten. Vage schimmen op hun rug.

Een machtige gitzwarte en een witte ranke Arabier, die nek aan nek, in wolken bruinrood stof, hijgend hun laatste rondje galopperen; met stoom uit hun trillende neusgaten en de zweep die onophoudelijk over hun gestriemde ruggen knalt, in een vlammende eindstrijd, een duel op leven of slavernij.

Wie zal er zegevierend over de kalklijn stuiven, wie mag de hoofdprijs, opstrijken in deze allesbepalende zero sum game? 

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Hoog tijd voor een Exodus van hand, hart en hoofd.

Het is even geleden dat ik mijn vorige stuk publiceerde.

En dat terwijl het mijn meest succesvolle publicatie ooit was. 

Elisabeth Gardner.
Mozes in the bulrushes.

Het stuk verbergt dan ook het einde én de noodzaak voor een nieuw denken en doen. En dat geldt in de allereerste plaats voor mezelf. 

Ik zal me aan mijn eigen regels en adviezen moeten houden. Of het op zijn minst proberen. Hypocrisie is een prerogatief van idioten en inherent slecht volk. 

Dus, ik kan jullie oproepen het allemaal anders te gaan doen, je niet langer op te sluiten in het gelijk dat nergens toe leidt, maar ik moet ook naar mezelf te kijken. 

Doe ik zelf iets anders dan me wentelen in andermans verstikkende narratief? Met verve de rol van antagonist te spelen in een sprookje waarin ik eeuwig het onderspit delf?

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Hoe lang blijven we nog hangen in de triomf van het machteloos gelijk?

Wij “gekkies”, “wappies”, wij “ultra extreme staatsgevaarlijke fundamentalisten”. 

Wij “gedachten terroristen van het vogelvrije woord”. 

Wij beschimpten, uitgelachenen, ontwaakte verworpenen der aarde, we hadden het al die tijd bij het rechte eind.

Continue reading

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!