CategoryGeen categorie

Nu we het toch over galgen hebben. Hangen we niet allemaal aan hetzelfde zijden draadje?

Hoe bereiden we ons voor op een komende internet apocalyps? Doe mee. denk mee!

Het is alweer bijna vergeten in de mêlee van de nieuwe dag, maar de massale uitval van internetdiensten gisteren, zit me helemaal niet lekker. 

Dit ging veel verder dan de servers van Zuckerberg en zijn vette dochters Whatsapp en Instagram. 

Dit gebbetje raakte ook banken en overheidsinstellingen. Onder anderen DigiD in Nederland.

Natuurlijk was het hilarisch dat de steppende quinoavreters van Facebook niet eens hun eigen spiegelpaleis in konden komen, omdat de pasjes op hetzelfde systeem draaiden, maar het was tegelijkertijd ook beangstigend. 

Wat is er allemaal nog meer gekoppeld en kwetsbaar als delen van het internet uitvallen? De beademing van je oma? Het gaspedaal van je Tesla? Kernreactoren? Luchtafweersystemen?

“Experts” staan voor een raadsel hoe dit kon gebeuren. En dat is maakt het alleen maar enger. Zeker als je beseft dat werkelijk alles tegenwoordig is gekoppeld aan hetzelfde netwerk waar gisteren nonchalant een enorme hap uit werd genomen. 

Van tankstation tot ziekenhuis. Van melkfabriek tot nooddienst. Banken, verzekeraars, telefoonbedrijven, alles hangt aan hetzelfde dunne draadje. Maar wie is de giftige spin die zo nonchalant het hele web vernielt?

Wat mij betreft ruiken de gebeurtenissen van gisteren iets te veel naar een generale repetitie in de stijl van Event 201.

Een volgende Stufe in de opmaat naar de Great Reset. 

Maar of die actie van gisteren nu een Kriegsspiel van aspirant Reichsführer Schwab was, die de gebeurtenissen van gisteren pontificaal voorspelde -zoals de mensen uit zijn club alles voorspellen wat ze met ons uit gaan vreten- een actie van whitehat hackers of een daad van cynische blackhats op zoek naar data om mensen mee af te persen, het doet er eigenlijk niet toe. 

Wij, de normale mensen, die met zijn allen aan dit zijden kabeltje hangen, zijn hoe dan ook het bokje als het systeem plotseling instort of omver wordt geduwd.

En het enige dat wij kunnen doen is ons zo goed mogelijk voorbereiden om het volgende bedrijf in dit duivelse theater te overleven. 

Ik zal heel kort opschrijven wat ik, op basis van gezond verstand, kan bedenken. 

De grap is dat het meeste dat je echt nodig hebt, maar heel weinig kost. En als de storm over waait kun je altijd je eigen voorraden verkleinen door ze op te eten of te gebruiken.

En ik nodig jullie graag uit om in de comments, jullie inzichten en tips te delen. 

Haal voor een maand eten in huis. Lang houdbaar. Koffie, bonen, meel, chocolade en rijst. Pindakaas en honing. 

Koop een vriezer. Of twee als je er plaats hebt en vul deze met hoog calorisch voedsel zoals vlees.  

Heb je een baby? Zorg voor melkpoeder en luiers.  

Zoek uit of er ergens in je buurt schoon water stroomt. 

Vul sowieso een paar jerrycans met drinkwater.

Zorg dat je auto altijd is afgetankt en goed is onderhouden.

Haal veel kaarsen, lucifers en haardhout in huis. 

Zorg voor voldoende medicijnen, vitamines en verband. 

Als je bang bent voor ADE, verdiep je dan in de vele natuurgeneeswijzen die rondgaan op internet. Baat het niet dan schaadt het niet. 

Regel alcohol, tandpasta, vrouwenspullen en zeep.

Begin zo snel mogelijk met een moestuin. Dat kan al op je vensterbank. 

Bewaar boeken, LP’s en DVD’s. Gooi oude recorders en spelers niet weg. 

Zorg voor voldoende warme kleren en wasmiddel.

Zorg dat je elkaar weet te vinden buiten de grote sociale media systemen. Gettr en Gab zijn onafhankelijk en zouden kunnen blijven staan.

Regel een oude Nokia vol nummers. Maar noteer ook weer belangrijke gegevens op papier.

Regel schoolboeken voor je kinderen en een Bijbel ( ja, lach maar).

Regel oude werktuigen. Zagen, multi-tool, hamers, schroevendraaiers. En een hengel.

Zorg voor een generator of koppel een batterijsysteem aan je zonnepanelen. 

Neem een grote hond. Of twee. 

Zorg dat je zelf in optimale conditie bent. 

Oh, en laat het WC papier maar zitten.

Zo nou jullie!  

Ik ben even boodschappen doen.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen.

Een demonstratie is niet genoeg als je de monsters wilt verdrijven.

Zondag vierde ik mijn eerste “covid demonstratie lustrum” in Amsterdam. Op de Dam, waar het qua grimmigheid en dreiging een stuk knusser was dan op het Museumplein, het veld waarvan het malse gras na het getrappel van hordes paarden en geplet onder de grove banden van blauwe busjes, zelfs opnieuw moest worden ingezaaid. 

In een dik uur zag ik, geplakt tegen de zijmuur van het Paleis, in de kletterende regen, een eindeloze stroom mensen aan me voorbij spoelen. Veel meer dan 25.000 zielen, zo leek het, maar tellen was nooit mijn sterkste punt.

Indrukwekkend was het wel.

Er was iets uitzonderlijks dat deze klaterende menselijke waterval vol kleurige paraplu’s verbond. Deze rivier van gestalten met hun enorme verscheidenheid in leeftijd, kleur en sociale klasse. Deze hele mensheid, variërend van dronkenlap tot directeur. Van schattige kleine meisjes in roze regenjasjes tot oudjes in rolstoelen. 

Er was iets dat ze bond, buiten hun afkeer tegen QR codes en medische apartheid en hun hunkering naar vrijheid. 

Ik kon er gisteren zo niet opkomen, maar nu zie ik het.

Ik heb geen kwaad gezien.

Geen agressie, geen gebalde vuisten.

Alleen de regendruppels vormden tranen op de uitgelaten gezichten. 

De stoet kenmerkte zich door een ontwapenende vrolijkheid, die ik niet kon rijmen met de geselende stortbuien en blijdschap die zich om de paar minuten ontlaadde in een ontroerend oorverdovend gejuich.

Het leek op Jericho. 

Maar de muren van de dictatuur staan nog recht overeind.

Er gebeurden mooie dingen.

Zo kwam er een dame naar me toe, die me vertelde dat mijn stukken haar hoop gaven. “Het is andersom mevrouw. U loopt hier in de stromende regen. U bent degene die mij energie geeft.” Dat had ik natuurlijk moeten antwoorden, maar er kwam zoals gewoonlijk alleen een schaapachtig “dankjewel” of zoiets uit mijn mond. 

Ik omhelsde een vriendinnetje, dat ik dertig jaar niet had gezien. Had een mooi gesprek met een wildvreemde en had tevreden naar huis kunnen gaan, met mijn druipende, als een stekker balende hond, maar er bleef iets knagen.

I don’t want to rain on your parade.

Wat ik gisteren zag, gaf me 25000 sprankjes hoop en moed, maar met rondjes door Amsterdam lopen, gaan we deze strijd niet winnen. 

Ondanks alle “positive vibes” die je voelt als met je neus middenin zo’n uitgelaten optocht staat, zien de miljoenen mensen thuis voor de buis iets anders.

Het lavenlegioen van RTL en NOS, de kuddes gekochte journalisten en cynische opiniescharrelaars zullen er alles aan doen om deze demonstratie en de ook de volgende en de volgende, aan de grijze massa op de driezitsbank te verkopen als een bruine berg stront, vol racisten, terroristen en moordlustig schorem, zoals ze dat eerder deden op het Museumplein en in Washington op 6 januari. 

Ze zullen een miniem detail pakken en dat eindeloos uitvergroten, gesauteerd met ronkende teksten als extreem rechts, tuig en terrorisme.

Wie herinnert zich niet het incident van de boeren die de deur van het provinciehuis in Groningen licht beschadigden of het moment dat ze balorig rondreden met een onbeholpen grafkist. Het werd uitvergroot tot epische proporties. Het terechte boerendoel werd snel vergeten, maar de nare geur van geweld en dood bleef nog lang hangen aan de boerenstand.

Zo machtig zijn de media.

Maar ook als er helemaal niets gebeurt, zoals deze zondag, vinden ze wel iets om vijfentwintigduizend lieve mensen, één slechte naam te geven. Een vervelend T-shirt of een ander attribuut waar ze hun spin aan op kunnen hangen, volstaat.

En dan nog, zelfs als alle demonstranten zich zouden gedragen als modelburgers met ANWB regenjassen, gekamde haren en gepoetste schoenen en iedereen geurde naar viooltjes, zouden ze er niet voor terugdeinzen om een figurant tussen de mensen te zetten, die even iemand op zijn bek slaat of zijn rechterarm uitsteekt voor de klikkende NOS en RTL camera’s. 

Alles, zodat Yoeri Albrecht, Eveline Rethmeijer, Rudy Bouma en Bart Nijman maar een week lang “Schande” en “Tuig” kunnen krijsen. 

Het probleem is dat wij, de kletsnatten, wel beter weten, maar de miljoenen thuisblijvers niet. 

Zij zitten op een main stream media dieet zonder “blckbx” en krijgen uitsluitend te zien wat Hilversum en het Algemeen Dagblad ze voorkauwen.

En dat beeld schreeuwt alleen: “Bij deze literblikken bier op straat gooiende rotzakken en tegen de muur aan plassende viezeriken met hun galg, wil je niet horen.” 

Vandaar dat de beweging die de straat op gaat om te demonstreren tegen de medische apartheid maar niet wil groeien, terwijl de repressie en de dictatuur voortwoekeren als nooit tevoren.

Niemand wil een wappie zijn.

We zullen het anders moeten doen als we ons land willen “de-monstreren” Als we willen dat er iets verandert is een rondje hossen om de Oude Kerk niet genoeg. 

We zullen anders tegen “demonstreren” aan moeten kijken. En er een andere invulling aan moeten geven. 

Demonstrare, betekent niets meer of minder dan aantonen. “laten zien”. 

Wij mogen niet langer onze positieve energie en onze kennis bewaren voor elkaar, ons enthousiasme niet reserveren voor ons rituele uitje in Amsterdam of Den Haag. Hoe gezellig het ook is.

Als we echt iets willen veranderen, moeten we iedere dag als 25000 ambassadeurs van rede, liefde en vergevingsgezindheid, gaan demonstreren in onze eigen omgeving. 

Niet door leuzen te schreeuwen of keihard te juichen, maar door deel te nemen aan het debat, door te ons uit te spreken tijdens borrels en gemeenteraadsvergaderingen, door onze vinger op te steken tijdens ouderavonden. Door op onze eigen schoolpleinen, in ons eigen bedrijf, op onze eigen feestjes en in onze eigen buurt verbindingen leggen en elkaar’s geluid versterken. Door steeds te laten zien hoe het zit. En te laten zien dat we de dictatuur niet pikken. 

Geladen met kennis waar zoveel mensen van verstoken blijven, moeten we steeds opnieuw onze vingers durven zetten in de gapende scheuren van het afbrokkelende covid en qr narratief. En iedereen uit de hypnose halen die daar ook maar een beetje voor open staat.

Geduldig de boosheid en uitsluiting trotseren en gaandeweg mens na mens de schellen van de ogen laten vallen. 

Het confronteren van je eigen moeder of je collega’s, het opstaan tijdens een schoolvergadering of discussies voeren met je voetbalteam vereist meer moed, dan het trotseren van een peloton M.E’ers, maar alleen door iedere dag te demonstreren tussen de mensen waar we van houden, jagen we de monsters weg uit Nederland. 

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen.

4 Mei 2022

Achter ’t tourniquet op het Rokin, 

Vangt een man wat vage flarden

op 

’t scherp van het zwaard weerkaatst een snik

langs statig neergevlijde kransen.

De Amsterdammer herdenkt zijn oude leven.

even.

Kruist dan snel de Nieuwe Doelen.

“Vrijheid” splintert van het Monument.

De bloem

haar doodstrijd zonder een kik.

Probeert nog even mooi te blijven.

Ze dauwt scharlaken

plompverloren 

honing.

‘t is 4 Mei 2022. 

De rozen blozen.

Hun koning ziet de kleuren niet. 

Vind je mijn werk mooi? Je kunt mij hier ondersteunen.

They are coming for your children.

De menselijke kudde heeft een blinde vlek voor slechtheid. Het scherp van het slagersmes, wensen zovelen niet te zien.

Als een kracht te diabolisch is, treedt collectief een geestelijk gif in werking dat ons verlamt en velen van ons tot het uiterste uitdaagt, om alles dat overduidelijk het pure kwaad is, tot het bittere einde te vergoelijken. 

Continue reading

Zomerregen.

Kom zeg me waar.

Ik spring dan op en pak mijn jas.

Waar is de zomerregen?

Continue reading

Als je goed kijkt zie je een lichtje. Als je goed luistert hoor je een stem.

klikken voor het interview

Ik heb er over getwijfeld of ik dit gesprek ook op deze site zou zetten. Maar ik doe het wel. 

Omdat zoveel mensen bezig zijn met precies dezelfde tocht die ik afleg. Een nauw kronkelpaadje, waaraan ook ik pas begonnen ben. En dat dit gesprek je misschien een beetje kan helpen, zoals het mij helpt om te praten en te luisteren.

Continue reading

Onthou!

Zij hebben de media,

het bedrijfsleven,

de kerken

en de farmaceuten.

Continue reading

“Peter, het spijt me.”

Er zit me al te lang iets dwars.

Een graat in mijn keel.

Ik bied mijn verontschuldigingen aan. 

Continue reading

Uitsluitend klagen dat ooit alles beter was, is voor uitgerangeerden die hun onderbroek te weinig verversen.

Copy Jan Bennink. Art Theo Imhoff. Klant DRS Makelaars.

Toen ik in 1991 begon in “de reclame” en me stagiair mocht noemen bij FHV BBDO, betrad ik een wondere wereld vol mooie kerels en oprecht lekkere wijven, zonder baardjes of neusringen. 

De reclamewereld was een heiligdom waar je niet zomaar binnenkwam. Ik was letterlijk 1 van de 1000 hunkeraars naar dat ene plekje aan de Startbaan te Amstelveen.

Continue reading

In tranen bij de groentejuwelier.

Mijn ‘vijanden’, een bont kakelend gezelschap van wufte fadjes met microkaakjes en pukkeltjes, puntbuikjes, kereltjes met sappige tietjes en kippennekjes, aangevuld met een enkele monkelende kabouter op stelten, noemen mij wat graag “Superjank.”

Die koddige koboldjes doen dat uiteraard in de veronderstelling, dat hun geschamper over mijn tranen, die inderdaad tamelijk snel als kleine diamantjes uit hun kliertjes piepen, me verstoort.

Geenszins. Ik kan er wel om lachen.

Continue reading

Mijn eerste interview sinds lang. Over schoonheid, weemoed en dingen die voorbij gaan.

Interview met Tom Zwitser. Klik voor de beelden.

Ik heb jarenlang iedere studio vermeden. En alle uitnodigingen afgeslagen. Zowel radio, internet talkshow als televisie. Na enkele black-outs en heftige hyperventilatie aanvallen op live radio, durfde ik eenvoudig niet meer. En bovendien had ik niet iets toe te voegen, dat twitter ontsteeg. Iedereen kent de gevleugelde uitspraak over “opinions en assholes”. En van beiden zijn er meer dan genoeg in medialand Nederland.

Continue reading

Je kunt geen Triumph des Willens maken met een komodovaraan.

Ik keek er niet van op dat de film van Kaag, via het Filmfonds, is gefinancierd met ons belastinggeld. De Duivel fêteert zichzelf nu eenmaal graag op onze kosten.

Continue reading

Ook zo’n zin in ijsberenbiefstuk? Luister naar de Delingpod!

Een kort verhaal vandaag. Meer een uitgebreide tip. Want ik moest een bus met mooie meiden naar de Efteling brengen en zo weer ophalen. En dat gaat even voor. 

Kennen jullie de podcast van James Delingpole. 

De Delingpod?

Continue reading

Wie met de duivel discussieert verspreidt zijn evangelie.

De olifantendans van het onvruchtbare gelijk moet doorbroken worden.

Een miertje ziet een lekker blauw kruimeltje en sleept het mee naar het nest, waar het de hele gemeenschap vergiftigt. De dood wordt binnengebracht door vertrouwde werkers, die iedereen, met ieder lekker brokje, nietsvermoedende een stukje zieker maken. Tot iedereen in het nest tot stof is uitgedroogd.

Dit werkt precies zo met “nieuws en discussie” op sociale media.

Continue reading

Ontwaakt verworpenen der Aarde! Luister naar Thierry Baudet.

Enkele dagen geleden hield Thierry Baudet een vlammend betoog in de kamer. 

Het ging over de slavernij waarin dit volk zich, als ezels met oogkleppen, toe laten leiden, als in een tergend trage veewagon naar Auschwitz.  

“Cosel Hauptbahnhof. Alle aussteigen.” 

Continue reading