Category: Geen categorie

Truc mislukt. De Spreidingswet heet vanaf nu de Spreidingswet Criminelen.

14 July 2026 / Superjan / 12 Comments

*Call the bakery and order another cake. Laurel and Hardy.*

De jonge dochter van Seb van Lier uit Maashorst en een 13 jarige meisje uit Alkmaar werden beiden bruut verkracht door een asielzoeker. De autoriteiten deden er alles aan om de trieste lot van de meisjes onder hun opbollende petten te houden. De man die de dochter van Seb verkrachtte, werd zelfs anoniem gehouden en gezwind door het COA overgeplaatst; naar dat ooit zo vredig kaasstadje in Noord Holland? Wie zal het zeggen.

Dan was er natuurlijk de mysterieuze moord op Lisa, gepleegd door een zekere “Chris Jude” uit Mfufustan, die een week eerder een andere vrouw op gruwelijke wijze verkrachtte. Een roofdier dat ondanks zijn monsterlijke daad, zonder enig signalement of waarschuwing, doodgemoedereerd op een gestolen fiets, op zoek mocht naar een volgend mals lammetje om te kelen.

Rik van de Rakt, 18 jaar, werd zomaar doodgestoken in Oss. Gisteren reeg een mysteryman -“1.70 m niet zelf benaderen”- iemand aan zijn mes in Roermond. En diezelfde zwoele maandagavond stak een asielzoeker uit ter Apel een jonge vrouw neer, ook zomaar, op de Prinsengracht, de gracht waar ik woonde op nummer 292, toen Amsterdam nog geen door kadaversocialisten verpulverd hellscape was.

En dan is er nog die vreemde epidemie van “lichamen” die overal opduiken. Langs spoordijken, in kanalen, in het smulbos bij Ter Apel, de akkers bij Gilze Rijen, Maastricht en de Peel.

Mysterieuze doden, die in je ooghoek aan je voorbijflitsen misschien het lokale sufferdje of Twitter halen, om daarna zonder zucht of traan van de lokale gemeenschap in een walmende doofpot te verdwijnen. Steevast begeleid door de sussende woorden “dat er geen sprake was van een misdrijf”.

Anonieme doden waar niemand het nog over heeft, omdat ze professioneel werden gewist uit het collectief geheugen.

De enige nachtdieren die prikken zijn de egeltjes, waar er wonderlijk veel van rond trippelen deze zomer.

Toch laat de nieuwe burgerwachtsite wacht.ai, waar je anoniem melding kan maken van geweld op en rond AZC’s intussen een verbluffende 122.000 meldingen en bijna 18.000 incidenten zien. Kille cijfers die Den Haag liever verzwijgt om de schaapjes kalm te houden.

Gaat u maar rustig slapen. De WEF wolf is een mythe.

In dat donker licht, is het vreemd dat uitgerekend een sluwe minister als Bart van den Brink een bezoek aan Ter Apel afblaast vanwege een plaatselijke epidemie van steekpartijen. Dat dit gebeurt is één, dat het voorval de media haalt is een tweede. Deze Van der Brink, Hugo-fluisteraar en één van de masterminds achter de Covid dictatuur, is immers geen rookie.

Had de Minister niet juist alles te winnen bij een probleemloze inspectie van Aanmeldcentrum Ter Apelervenen, inclusief gezellig kletsje met een Amerikaanse trannie in een bloemetjesjurk, een bezoekje aan de lokale wasknijpermakerij, eskrima- en zwaarddansdemonstraties en een groepsfoto met schattige mokkakleurige voetbalkindjes, van de lokale rent-a-refugee figuranten agency?

Als Mussert en Himmler het knus konden laten lijken tijdens hun bezoek aan het Dachau van 1941, zou je zeggen dat het opfluffen van een bezoekje aan een lullig aanmeldcentrum kaassie is voor de geoliede Haagse propagandamachine, ondanks wat aardappelschilmesjes en feestvorkjes van de lokale Wibra.

Zoals een boer alle belang heeft bij kalmte onder het slachtvee, had van der Brink helemaal niks te winnen met het naar buiten brengen van een levensbedreigende situatie in Tropisch Steekparadijs Ter Apel.

Zeker omdat hij kon weten dat het argument, dat hij de Groningse bevolking, dag in dag uit aan de levensgevaren blootstelt “waar hij zelf voor wegvlucht” direct de kop zou opsteken.

Wie weet. Misschien had van der Brink een groter plan, waarvoor al die prangende argumenten moesten wijken.

En wie weet. Misschien had dat plan te maken met zijn geliefde Spreidingswet, waarvan in de uitvoering geen schot lijkt te komen. Zeker nu Tom de Nooijer in het Gallische dorpje Oldebroek, samen met wat schelmen van de lokale Westlandse FVD, zo ferm hun kontjes tegen de krib gooien.

Was deze ministeriële thriller in Ter Apel soms het resultaat van een deal tussen Van der Brink, naarstig op zoek naar argumenten om zijn Spreidingswet kracht bij te zetten en de subsidiemiljonairs van Vluchtelingenwerk en Rode Kruis, die schielijk een dag later met de staart tussen de benen het “bedde badde brood terrein” verlieten?

Was dit soms een “action, reaction, solution” blijspel, leep uitgespeeld in de eerste dagen van het reces. Zodat iedere politieke discussie over de ontstane “noodsituatie” nog weken uit zou blijven, ondanks de verwoede pogingen van Lidewij de Vos om de collega’s uit de Thaise bordelen en de bigi bana stranden van Ghana en Bonaire terug naar de kamer dwingen voor een spoeddebat?

Bestuursvoorzitter Vluchtelingenwerk Frank “fri” Candel, goed voor zo’n 160.000 euro per jaar, met een Zeeman overhemd, een bek als een Oldebroekse regenboogpredikant, viel de eer te beurt de clou van het plan wereldkundig te maken voor de treurbuislaafjes van AVROTROS. De bakkershandjes gevouwen als een bidsprinkhaan.

Het “kleine groepje criminelen” diende verspreid te worden over een aantal gemeenten die hun “verplichtingen” eens na zouden moeten komen.

Van der Brink volgde een dag later in een tweet, met dezelfde strekking. Ter Apel kan het niet alleen. Gemeentes pak je verantwoordelijkheid! Neem deze levensgevaarlijke criminelen op!

Alsof het verspreiden van Piranha’s over meerdere aquariums, een oplossing is voor de slachtpartij onder clownvisjes. Alsof het uitgieten van een fles chloor over meerdere kinderkeeltjes, leidt tot minder dodelijke brandwonden. Alsof het distribueren van een emmer Ebolasap over meerdere Afrikaanse dorpen, leidt tot minder bloedspuwende crepeergevallen.

Gif, schoonmaakmiddelen, zware medicijnen, je verspreidt ze toch niet over alle kasten, commodes en lades van je huis? Je zet ze op één plek weg, hoog buiten bereik van kinderen, liefst achter slot en grendel.

De fake and gayness van deze actie is wat mij betreft zonneklaar.

Een minister die niet “naar binnen durft” bij een Asielzoekerscentrum, ondanks de bescherming van de DKDB, de jongens met de balaclava’s en de blauwe speelpakjes, dat alleen is al pure kolder.

Dat de knullen die al dat dodelijke gevaar veroorzaken, dezelfde dag met de gratis troetelbus naar het Westerwoldse smulbus en op excursie naar de lokale meisjeshockeyvelden mogen reizen is eveneens opmerkelijk.

Dat de politie stoïcijns weigert in te grijpen ondanks ernstige, aanhoudende misstanden, zo ernstig dat de minister ervoor de benen neemt, is eveneens bizar.

En twee machtige NGO’s die “wegvluchten, vanwege een onveilige situatie, terwijl het Rode Kruis ook in Gaza en Syrië opereert, tussen de lijken, tanks en instortende gebouwen? Kom nou.

Nee.

Dit was overduidelijk een deal tussen een minister en zijn troetel NGO’s, met als doel om de dwangwet bij onwillige gemeentes door de strot te duwen.

Maar het is een cruciaal domme deal, omdat de Spreidingswet voor de gewone Nederlander ineens een hele andere lading krijgt.

Het zo keurig onderhouden narrative dat het bij asielzoekers vooral zou gaan om getraumatiseerde hersenchirurgen, kwetsbare vrouwtjes, homootjes en lieve kroeskindjes met opgezwollen buikjes en vliegjes in hun oogjes, is met deze stunt definitief losgelaten.

Het gaat nu open en bloot om keiharde criminelen die over het land verspreid moeten worden, omdat Ter Apel de misdaadgolf niet alleen aan kan.

En iedere gemeente heeft daarmee een overtuigend argument én instrument in handen om de WEF wolfjes en Soros troetelbeertjes voortaan keihard te weigeren.

Een burgemeester of wethouder die zijn of haar gemeente willens en wetens bloot stelt aan criminelen en aan blijkbaar dodelijk gevaar, stelt zichzelf immers bloot aan ontslag, mogelijke strafvervolging en civiele aansprakelijkheid*.

Ik stel voor om “de spreidingswet” om te noemen naar de DSC.

“De Spreidingswet Criminelen .”

Narratief is immers alles. En eerlijk is eerlijk.

Arme Brink, iedereen kon zijn golem zien shinen voor de Corona Doofpot Commissie. En deze rotte Groningse vlaai kon wel eens recht in zijn lepe muil belanden.

Wat een week voor weekdieren.

Wil je mijn werk supporten? Klik hier. Zeven weken geen podcast, dus zeven weken geen doekoe.

*Relevante wetsartikelen.

Artikel 172 Gemeentewet:
De burgemeester is belast met de handhaving van de openbare orde (lid 1). Hij/zij is bevoegd overtredingen van voorschriften die de openbare orde raken te beletten of te beëindigen (lid 2). Bewust nalaten of risico’s creëren is plichtsverzuim en grond voor disciplinaire maatregelen, zoals schorsing of ontslag.

Wet veiligheidsregio’s, artikel 5:
De burgemeester heeft het opperbevel bij een ramp of ernstige vrees daarvoor. Bewust nalaten activeert dit en kan leiden tot verwijtbaar handelen.

Artikelen 355–361 Sr (ambtsmisdrijven):
Voor misdrijven in de uitoefening van het ambt, zoals misbruik van macht, nalatigheid in plichten of schending van ambtsgeheim. Voor lagere ambtsdragers (zoals burgemeesters) gelden de algemene ambtsdelictbepalingen.

Delicten rond gevaar en rampen

Artikel 157 Sr Opzettelijke brandstichting/overstroming/explosie:
Met gemeen gevaar voor personen/goederen → gevangenisstraf tot 12 jaar (of meer bij gevolgen).

Artikel 158 Sr e.v: Varianten met dood of gevaar als gevolg.

Artikel 302 Sr Zware mishandeling of 287/288 Sr doodslag via voorwaardelijk opzet (bewust risico aanvaarden).

Artikel 307/308 Sr (dood door schuld of zwaar lichamelijk letsel door schuld):
Bij grove nalatigheid ondanks bekend gevaar.

Artikel 184 Sr: Niet opvolgen van (nood)bevelen, maar omgekeerd: de burgemeester die zelf nalaat kan medeverantwoordelijk zijn.

Artikel 51 Sr (functioneel daderschap): De rechtspersoon (gemeente) én de leidinggevende (burgemeester) kunnen aansprakelijk zijn.

Voorwaardelijk opzet volstaat vaak: het bewust aanvaarden van een aanmerkelijke kans op gevaar.

Burgerlijk Wetboek (BW) art. 6:162 — Onrechtmatige daad:
Grondslag voor civiele aansprakelijkheid van de gemeente (en eventueel persoonlijk bij grove schuld). Burgers kunnen schade claimen.

Ambtenarenwet / WNRA voor plichtsverzuim:
Disciplinaire straffen tot strafontslag wegens ernstig plichtsverzuim.

Wil je mijn werk supporten? Klik hier. Zeven weken geen podcast, dus zeven weken geen doekoe.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

14 July 2026 / Superjan / 12 Comments

Keti Koti. Een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis. Ieder jaar opnieuw.

8 July 2026 / Superjan / 11 Comments

Misschien is het u ontgaan, maar van één juni tot één juli was het Keti Koti. Het feest van de verbroken ketenen.

Terwijl de herdenking van de Nederlandse gevallenen in de Tweede Wereldoorlog het met twee minuten stilte moeten doen, werd de afschaffing van de slavernij -net als het zijn van homo of queer- dit jaar maar liefst een volle maand “gevierd”. Uiteraard van uw belastinggeld; dezelfde doekoe, waar we ook een snelweg van hadden kunnen repareren of oma vaker van haar natte luier hadden kunnen verlossen.

Van de Memre Waka herdenkingstocht, tot de Sranantongo karaoke. Van Black Heritage Tours onder leiding van Jennifer Tosch en Ashaki Leito, tot ‘soep en dialoogavonden’ met Ronald Dijkman en Wi Afaka. Van de Wowoyo markt tot de toneelvoorstelling ‘Naar Ndakaaru zwemmen’. Honderd procent gesubsidieerd en uiteraard doorspekt met schuldbelijdenissen van handenwringende roomblanke usual suspects uit de landelijke politiek en het gemeentelijk bestuur. Suits en kokerrokken met glimmende, ongebroken ambtsketenen, die hun grijns maar moeilijk kunnen verbergen achter hun opwellende toneeltranen.

Het kan niet op. Ook al is dat het allang.

Nou gun ik iedereen zijn feestje. Een avondje Baithak Gana zang en kaseko dans. Een rommelmarkt. Een mooie krans vol wilde Strelitzia bloemen. Be my guest.

Maar aan dit opgeflufte, ellenlange circus erger ik me kapot.

Sowieso omdat ik vind dat je het breken van de slavenketenen niet kunt vieren, juist nu de hand- en voetboeien ons allemaal worden aangelegd. Zwart, blank en bruin. Juist nu de AI kooi dichtklapt en we collectief gevangen zitten in een perfide systeem van schulden en lasten.

Keti Koti is het vieren van een vrijheid die er helemaal niet is.

Dat alleen al maakt Keti Koti een gotspe, een dikke klodder spuug in de bek van alle Nederlanders, van welke kleur of afkomst dan ook. Wij, die tot slaaf worden gemaakt, zonder dat de meesten het doorhebben.

En dan is er nog die andere eeuwige ergernis. Dat dit feestje, door de macht gretig wordt aangegrepen, om wild met geld te smijten, zolang het maar niet naar de oorspronkelijke Nederlander is.

Onze uitgeputte kapitalen moeten onverminderd alle kanten op blijven stromen. In dit geval om onze eeuwige witmang erfschuld in te lossen. Om een band te repareren, die helemaal niet met subsidiegeld te herstellen is.

Ik stoor me ook aan de gretigheid van de ontvangers van al die valse sympathie en al dat geld. Hoewel ik het die mensen ook weer niet heel erg kwalijk neem. Geld is immers geld. En met blanken hadden ze sowieso al bitter weinig.

Laten we eens eerlijk zijn.

Doekoe is de nauwelijks verholen reden achter al die valse emoties en verontwaardigde blikken in de snikhete partytent bij het slavernijmonument.

Ik vind het onverdraaglijk om Ieder jaar opnieuw te moeten kijken naar de krokodillentranen van zacht schommelende Bijlmermensen met bonte hoofddoekjes, Mevrouwtjes “Reggerop”, die op hoge toon meer moni eisen én krijgen!

En dat van een cynische overheid die niets liever doet dan onderling verdeeldheid zaaien, door met veel te gulle hand zuurverdiend geld over bloemetjeshoofden uit te strooien die daar “eg geen reg” op hebben.

De waarheid achter al die moedige jagers op groot geld, is immers dat zij nooit in hun leven katoen hebben geplukt, hun moeder niet, hun opa’s en ook hun overgrootouders niet!

De slavernij in de koloniën is afgeschaft, in 1863, de Nederlandse transatlantische slavenhandel al in 1814.

Ik schat dat zo’n negentig procent van de lieve mensen die op hoge toon herstelbetalingen eisen, in hun lange leven weinig hebben uitgevoerd, behalve als slavennazaat, kratten vol subsidie leeg te knagen en uitkeringen te slurpen met crushed ice en een scheut Blue Curacao.

Suriname, onze ex kolonie sinds 1975, zelf rijk aan olie en gas, bauxiet en edelmetalen, heeft een grove bak met geld van ons meegekregen. Drie en half miljard gulden, zo’n acht en een half miljard euro als je de inflatie meerekent. Hun schulden van 500 miljoen gulden werden eveneens kwijtgescholden.

Maar Jetten blijft ook na het zoveelste “ground hog excuus”, de zoveelste diepe knieval, schoenkus en kransleg, met een sardonisch genoegen, in plaats van een dikke punt achter de slavernijschuld te zetten, gretig komma’s kliederen. Zodat wij, kapot belastte Nederlandse burgers, tot in lengte van jaren kapitalen zullen moeten blijven opkotsen naar mensen die ons sociale vangnet als hangmat gebruiken.

Gewone Nederlanders van wie de voorouders nooit slavendrijvers zijn geweest! Integendeel.

Veel van onze voorouders werden als kind, lang nadat de slavernij werd afgeschaft, nog afgebeuld in de spinnerijen, mijnen, metaalindustrie of op de landerijen van de roofridders die ons nu nog steeds met succes uit elkaar spelen.

Er is niemand die het leed van hún nazaten verzacht met eindeloze stromen gemeenschapsgeld.

Waarom eigenlijk niet?

Bovendien bestond het exclusieve kliekje Nederlandse slavenhouders uit een handjevol puissant rijke families, de Schimmelpenninckjes uiteraard, de Insingertjes en de van Aerssen van Sommelsdijkjes. U kent ze wel.

En verder bestonden de slavendrijvers vooral uit Ashanti, Arabieren en Joden.

Wij Nederlanders intussen zijn allemaal slaven geworden, van dezelfde machtige hufters die ons al eeuwen onderdrukken. Onze keti’s zijn verre van koti. En ze zitten banti om onze aifutu.

Voor ons allen geldt dat onze vrijheid maximaal is ingeperkt door systemen, regeltjes en wetten. Wij zijn geknecht in corporate keurslijven, gaan diep gebukt onder de knoet van de belastingdienst en andere roofinstanties. Wij zijn loonslaven tot de uitputtingsdood erop volgt.

Ons pensioen is gestolen en AOW trekken voor je tot op de draad versleten bent, kunnen je op je buik schrijven.

Gekmakend om in die werkelijkheid, tot het einde der dagen, te moeten kromliggen voor een tiental boze bloemetjesjurken, aangevuurd door ultralinkse UVA agogen en pestkoppen als Akwasi en Jerry Afriyie, die nota bene zelf van slavendrijvers afstammen.

Dat al die subsidiemiljoenen uiteindelijk steevast aan pandjes, emmers gekruide kip en Golfjes GTI met brulpijp worden besteed, kun je uittekenen.

Keti Koti is de zoveelste vernedering voor een tot slaaf gemaakt volk.

Een zwarte bladzij in de Nederlandse geschiedenis.

Stop de travestie. Weg met Keti Koti.

Twee maanden zonder podcast doekoe! Wil je mijn werk supporten, dat kan hier.

p.s.

Zucht diep, lach erom, maar krijg geen hekel aan elkaar. Dat is immers precies waar de macht op uit is.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

8 July 2026 / Superjan / 11 Comments

Wat kunnen de Oranjeleeuwen leren van de Atlasleeuwen, als het op overleven aankomt?

29 June 2026 / Superjan / 17 Comments

Vannacht om drie uur, vliegen de Atlasleeuwen en de Oranjeleeuwen, elkaar in de manen, ergens op een voetbalveld in Monterrey, Mexico.

In de Marokkaanse gelederen, voetballen maar liefst drie in Nederland geboren spelers. Noussair Mazraoui, Sofyan Amrabat en Anass Salah-Eddine. Sterker nog, twintig spelers van Marokko zijn in het buitenland geboren. In één wedstrijd gold dit zelfs voor de gehele selectie.

Terwijl in het Nederlands elftal alleen Guus Til in den vreemde het levenslicht zag. In Samfya, Zambia, om precies te zijn.

En ondanks dat de Marokkaans leeuwen vanuit de hele wereld, behalve uit het Atlasgebergte kwamen ingevlogen, bestaat het Marokkaanse elftal uitsluitend uit Marokkanen. Niemand twijfelt aan hun Marokkaanse eenheid, hun loyaliteit en hun afkomst.

Een sterk contrast met het Nederlands elftal, dat bestaat uit een bonte culturele verzameling van spelers met roots in Suriname, Togo, Ivoorkust, Ghana en de Antillen. En gek genoeg niet één Marokkaan.

Begrijp me goed, er is niets mis met een Nederlandse elftal waarvan het merendeel niet, of slechts gedeeltelijk van Nederlandse afkomst is. Nederland is, of we nu willen of niet, een immigratieland. Daar kunnen die voetballers niks aan doen. En voor de liefhebbers van het spelletje, is het fijn dat die boys zich onder de Nederlandse vlag scharen, want van ons eigen voetbaltalent hoeft Nederland het niet meer te hebben.

Toch trekt juist het monoculturele van het Marokkaanse team, hun opmerkelijke loyaliteit aan hun eigen volk, hun eenheid vanuit een diaspora, die, zo zou je kunnen vermoeden juist verzwakking en verwatering zou moeten veroorzaken, mijn aandacht.

Het wekt mijn verwondering én bewondering.

Ongeacht de uitslag van de wedstrijd en de krankzinnige taferelen van explosieve blijdschap of woede die ongetwijfeld de Nederlandse banlieue’s en binnensteden zullen teisteren, ondanks het antwoord op de vraag welke van de twee leeuwen vanavond sportief op zijn ballen gaat krijgen, één belangrijke les uit de Magreb is mij volkomen duidelijk.

En die vliegt verder dan een voetbal.

Marokkanen weten hun cultuur, hun eigenheid, hun trouw aan hun afkomst, te behouden, ook al zijn ze verspreid over de hele wereld. Hun loyaliteit behoort als puntje bij paaltje komt, altijd aan hun eigen volk, en absoluut niet aan de plaats waar ze toevallig zijn geboren of naartoe zijn verhuisd.

En ik vind dat een goed ding.

Terwijl Nederlanders het begrip multiculturalisme is aangeleerd als een synoniem voor kadaverintegratie, eenheid en gelijkheid in alles, tegen wil en dank, behouden Marokkanen hun eigen cultuur, inclusief de band met het moederland, binnen een multicultureel speelveld, waar dan ook.

Zij zijn monocultureel in een multiculturele wereld. En vinden steun, kracht en baat bij elkaar, waar wij Nederlanders, aangemoedigd door politiek en media, druk bezig zijn onszelf zo snel mogelijk op te lossen in een individualistische soep van alles en iedereen. E pluribus unum in zijn agressiefste vorm.

Waar Nederlanders multiculturalisme zien als de natte droom van graaf Kalergi. Het vermengen van alle volkeren in één kookpot, waarin eigenheden en afkomsten, onder druk versmelten in een monoculturele, pislauwe, caramelkleurige smurrie, blijven Marokkanen zichzelf zien als Marokkanen, waar ter wereld ze ook zijn.

Wij kunnen veel van hen leren, omdat zij begrijpen hoe je als volk cultureel overleeft in een keiharde multiculturele wereld.

En we zullen die lessen razendsnel moeten leren. Want de rot is al doorgedrongen tot in de haarvaten van ons land. En de omvolking wordt moedwillig en in hoog tempo voortgezet.

Wat van ons overblijft is een volk dat langzaam maar zeker is losgeweekt van zijn grondgebied en erfrechten. Dat in alles mag achteraan sluiten. Dat verbijsterd moet toezien hoe ooit vanzelfsprekende aanspraken op eigendom, vermogen, cultuurschatten en land op drijfzand zijn gebouwd. Onder het adagium dat alles van ons, tegenwoordig van iedereen is. Dat aanspraak maken op iets eigens fascistisch is en wij als “schuldig blank volk” ons zouden moeten schamen en achteraan in de rij moeten gaan staan als er banen, subsidies of stageplaatsen te vergeven zijn.

Een volk dat elkaar door de verregaande individualisatie niet meer weet te vinden in de weg met ons maatschappij.

Face it.

De ooit zo trotse Nederlandse natie is, door toedoen van kwade actoren, maar ook door onze eigen onnozelheid, kortzichtigheid en zwakte, niet meer te redden.

Over enkele jaren, zijn wij Nederlanders collectief persona non grata in eigen land. Een ontwikkeling die niet mee te stoppen is. Door de geforceerde massa-immigratie, omdat Nederlanders in tegenstelling tot immigranten weigeren kinderen te krijgen en omdat we in toenemende mate zelf maar aan de kuierlatten trekken, de wijde wereld in.

Voor de Nederlandse natie is het te laat. Daar ben ik van overtuigd, maar het Nederlandse volk is nog wel te redden, al zal het vermoedelijk in diaspora zijn.

Net als de Marokkanen zullen we ons bestaan als volk voortzetten, overal ter wereld.

Zo’n vijftien miljoen mensen verspreid over enclaves, jungles, poesta’s en verre grazige vlaktes. Dolend op dwalende jachten, spittend en gravend in communes en afgezonderd in bergdorpen. Als Apaches of Sioux in onze eigen polderreservaten, in Nederland, op stukken platteland die nog niet terminaal zijn aangetast door de opgedrongen omvolkingskanker, zoals op de Biblebelt, de eilanden en Friesland. De laatsten der Poldermohikanen.

Nederlanders, los van Nederland maar toch als één gemeenschap. Intuïtief en onlosmakelijk verbonden door hun in vele eeuwen samengesmede achtergrond. Geboren met het woeste water, het malse gras en de vette klei in de genen.

Het klinkt mooi en verdrietig tegelijk. Zo’n nieuw Nederland, losgezongen van het ontstolen land.

En ons overleven, als volk zonder natie, zonder eigen land, is verre van vanzelfsprekend.

Als we willen overleven, hebben we een veel sterker zelfbewustzijn en een veel diepere en uitgesproken onderlinge band nodig. Zonder de schroom, de schaamte of de scrupules, die nu zo geworteld zijn in onze kaaskoppen. We hebben een koning nodig. En een vlag. Wat mij betreft het trotse “blauw wit rood”. De vlag van Nieuw Nederland.

We moeten bovenal onze band repareren. De band die nu zoveel gaten en scheuren vertoont, na jaren van opgelegde zelfhaat en het typische Nederlandse vliegen afvangen, die knieperige klein burgerlijke burenhaat en afgunst. Die ervoor zorgen dat die band bij de lichtste druk al leeg loopt. God is er alleen voor ons allen. Als er een “allen” bestaat.

Als wij het huidige omvolkingsoffensief willen overleven, moeten we als Nederlanders boven onszelf uitstijgen. Cultureel en traditioneel. We zijn gedwongen te bewijzen dat “we weldegelijk bestaan én dus bestaansrecht hebben”. Een, tot Maxima’s beruchte uitspraak, zo apert logische stelling, dat deze nooit ter sprake kwam. Een stelling die nu steeds openlijker wordt betwist op televisie, in de bladen en de Tweede Kamer.

Laten we er voor zorgen dat onze kinderen, veel meer kennis van onze cultuur, historie en tradities opdoen, voor die in een wolk van Tik Tok filmpjes verdwijnt. Laten we hen alles doorgeven. De VOC. De WIC. De Watergeuzen. Onze zeges over Spanje en Engeland. Onze gulden. Onze dollar. Onze wereldheerschappij. De schilderijen van Breitner en Vermeer. De gedichten van Piet Paaltjens. De oorsprong van Van Diemen’s land, Nieuw Zeeland, Vancouver en Harlem.

Laten we onze kinderen redden van de weg met ons mentaliteit. Geef ze het geschenk van waarden door. Zoals ons Christelijk geloof! Zoals ons nabuurschap. En de Nederlandse taal die steeds meer wordt verbasterd tot een soort junglekoeterwaals.

En vooral. Laat alle aangeprate schaamte om wie wij zijn, direct los. Het is vergif.

Zonder gedeelde waarden zijn we als volk verloren. Letterlijk verloren in tijd en ruimte.

Luister niet langer naar de verraders die ons weg willen maken. Ze hebben al onmetelijke schade aangericht. Bij het noemen van hun namen, zullen onze kinds kinderen nog eeuwen op de grond spugen.

Wij Nederlanders zijn niet beter dan de rest. De rest is niet beter dan wij.

Maar ook wij Nederlanders zijn het waard om te bestaan en te floreren.

Samen met de andere volkeren in onderling respect en vanuit een positie van kracht en trots. Binnen en buiten Nederland.

Alleen als we onszelf hervinden, vinden we de weg vooruit.

Dus treur om wat er was en wat we hadden. Ons oude Nederland komt nooit meer terug.

Maar besef ook. Wij Nederlanders zijn er nog. En wij blijven.

Prettige wedstrijd. Het zal er heet aan toegaan.

Vreemd om in die warmte een onbedwingbare drang om te schrijven te hebben. Wil je mijn werk supporten? Dan kan. Klik hier.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

29 June 2026 / Superjan / 17 Comments

Keir Starmer? Andy Burnham? Nieuwe gieren. Dezelfde verrotte boom.

24 June 2026 / Superjan / 15 Comments

*Vultures on a Tree. Antoine Louis Barye.*

Balkend en stamelend kondigde Keir Starmer gisteren het einde van zijn miezerige tweejarige regeringsleiderschap aan. Nog nooit eerder werd een Engelse Prime Minister zo intens veracht. Al was het maar om zijn innige band met Lord “Epstein Island” Mandelson en Jimmy Saville, Engeland’s beruchtste kinderverkrachter en boezemvriend van King Charles, die hij als prosecutor de hand boven het hoofd hield. Samen met zo’n 13.000 pedofielen en verkrachters in het Rotherham schandaal.

Toch ben ik niet blij dat Gier Keir is gevlogen. Opluchting over zo’n vertrek zou naïef en lichtzinnig zijn.

In welk Europees land je ook kijkt, opvolgers van een premier, kanselier of president, dienen niet alleen steevast dezelfde WEF agenda, maar blijken ook altijd net een tikkie enger, sadistischer, afstotelijker en oorlogszuchtiger te zijn dan hun voorgangers. Terwijl je dacht dat het niveau niet lager kón, blijkt dat toch keer op keer geen enkel probleem te zijn.

Zelf afgetakt van Lubbers, Kok, Balkenende, Rutte via Schoof nu naar Jetten, weten wij Nederlanders daar alles van. Wie is de volgende? Premier Sidney Smeets?

En Starmer’s opvolger is dan ook de extreem linkse Andy Burnham, oud burgemeester van Manchester, die net als Starmer vele duizenden wanhopige misbruikslachtoffertjes liet stikken in een groteske doofpot vol verschaald Pakizaad. Andy, wiens eerste vliegreis als MP, zo bezwoer hij, richting Israel zal zijn. Altijd een goed teken.

Andy is gewoon een nieuwe gier uit dezelfde vermolmde boom.

En ook de uitvoering van de 2030 plannetjes, waarvoor Two-Tier Keir uit de grijze Bilderbergbrij naar de top werd gekatapulteerd -zoals de Online Safety Act, die het einde van het vrije internet inluidt – gaat gewoon door, met of zonder hem. Die wet werd geschreven onder de conservative Sunak, uitgewerkt onder Starmer en straks keurig ingevoerd onder de vleugels van Burnham of een andere WEF systeemclown.

Met als gekmakende verantwoording uitgerekend de bescherming van kinderen! Dezelfde kinderen die acht jaar lang tevergeefs smeekten om hulp en aandacht van gieren zoal Keir, omdat ze onder hún ogen massaal werden verkracht, mishandeld en vermoord.

Welke marionet er ook achter de balie staat in Hotel Eurofornia. Het maakt niets uit. They can check out any time they like, but they will never leave. En de unaparty blijft ons bombarderen met hun verwoestende plannen, ongeacht wie er achter de stuurknuppel zit.

Mertz, Macron, Jetten, Stubb, Magyar, Starmer, ze doen me, behalve aan gieren, nog het meest denken aan Stuka-piloten op missie. Young global divebombers die “im Kettenangriff” onze landen binnendringen, ongrijpbaar op grote hoogte. Ze duiken met gillende sirenes op ons af, droppen hun in Davos op scherp gezette beleidsbommen bovenop onze hoofden en daken. En nét voor ze de grond raken of te veel FLAK krijgen, trekken ze bliksemsnel op, verdwijnen ze in de wolken en verzamelen ze zich in een “Sauhaufen” ergens boven Davos, loerend op een lucratief landingsbaantje.

En zo leven wij nu al jaren in een regen van hun bomscherven of zo je wilt, hun uitgescheten kledders. Massa surveillance, replacement migration, Internet-identificatieplicht, de leegroof van onze bankrekeningen, depopulatie-agenda’s, CBDC’s, oorlogsdreiging, Digitale Identiteit, social credit scores en zeeën van camera’s en sensoren in auto’s, deurbellen en lantaarnpalen. Machtige geheime diensten die meekijken en luisteren bij alles dat we schrijven, uitspreken en versturen. Neurale netwerken die horen, zien en zwijgen, tot de val dichtklapt en een klop op de deur een einde maakt aan de illusie van vrijheid.

En dat terwijl ons de mogelijkheden tot verzet sluw uit handen zijn geslagen door sabotage van het kiessysteem en het achterstellen, intimideren, gevangen zetten of erger van de enkeling die ondanks alles toch te dicht bij de macht dreigt te komen.

Je zou er moedeloos van worden.

En dat doen we dan ook.

Iedereen met een verlangen naar rechtvaardigheid of dat kleine beetje vrijheid waar de ouderen onder ons de afdronk nog van hebben mogen smaken, maakt zich grote zorgen om een toekomst waarin het Epstein eskader ons onverbiddelijk en onontkoombaar zal knechten. Ons de laatste restjes trots en eigenwaarde zal afnemen. Bang voor een toekomst waarin hun rode naaldhakken en spijkerlaarzen onze arme hoofden zullen pletten tot het einde der dagen.

En dat is precies waar ze ons willen hebben.

Terwijl die angst en al dat defaitisme wat mij betreft onterecht is.

De krachten die ons knechten, vliegen immers liefst “bei Nacht und Nebel”. Veilig en onzichtbaar achter een rookgordijn van propaganda en staatsmedia.

En die wapens hebben definitief hun kracht verloren.

Hun dreigende silhouetten tekenen zich al ver van te voren af op de radars van het internet. We weten precies wie ze zijn, wat hun missie is en waar ze toe willen slaan.

Zodat we er op tijd iets tegen kunnen doen, als we dat willen.

Verborgen achter hun aloude illusie van allesomvattende macht, achter al hun hubris, bluf en bombarie, zien wij geen stalen vogels des doods, geen gieren met scherpe klauwen, maar het hopeloze gefladder van een gekortwiekt gedrocht met twee koppen, die alleen in het diepe duister kan jagen, maar nu in het volle licht staat.

Hun piloten raken op en hun bommen vinden steeds moeilijker hun doel. We zijn niet langer onder de indruk van het gejank van hun sirenes.

Als we nog beter kijken zien we geen oppermachtige klasse op weg naar een glorieuze overwinning, maar een amechtig, doodmoe monster dat de wereldbevolking wilde knechten onder een sluier van Babylonische money magic, propaganda en toverij, rekenend op onze onkunde, onnozelheid en volgzaamheid.

No more.

Het rookgordijn waarin ze zich verborgen hielden, is definitief weggetrokken. En we zien en ruiken alle vlekken in hun ondergoed.

We hebben al door op welke snode plannetjes ze broeden, voor ze goed en wel een stinkei hebben gelegd. We zien hoe onmetelijk groot hun misdaden zijn en hun leugens. Maar ook hoe zielig ze zijn. Hoe slap en gehaat, hoe verwijfd en bang en vooral met hoe weinig ze zijn.

Deze criminele en perverse kliek, die vlijtig in hun ivoren torens allerlei systeempjes en regeltjes bedenkt in de hoop de rest van de mensheid, blijvend onder de knoet te kunnen houden, als het moet vanuit het Adelaarsnest onder het Binnenhof of onder de Baälzaal naast het Witte Huis.

Zij, die wanhopig hun macht proberen te behouden, bidden tot hun zwarte god dat we niet zien hoe zwak ze zijn. Omdat ze stiekem wel weten dat hun game over is als wij dat eisen. Dat gans het raderwerk stil staat, als onze machtige hand het wil.

Dat ze nergens zijn, als we ons maar een beetje zouden weten te verenigen.

Zij die ons met gecreëerde honger, gemaakte energieschaarste, floppende pandemiepaniek, omvolkings- en depopulatiepolitiek en valse vijandsbeelden aan hen proberen te binden, ons proberen te strikken in hun kleverige digitale web. Trachten te onderdrukken met angst als grootste wapen. Zij die er niet voor schuwen om nu het steeds moeilijker wordt om orde en overhand te bewaren, toe te slaan met knuppels, honden en verboden. Steeds nieuwe verboden…

En eerlijk is eerlijk, ik verlang ernaar.

Ik kijk uit naar hun social media verbod, dat ons terug de kroeg en de straten in drijft. En ons verplicht weer in elkaars ogen te kijken. Ik verlang naar hun CBDC en hun basic income, ik zal er spuitbussen en verf van kopen. Ik verlang naar de QR codes die ons in brood- en benzinelijnen moet dwingen, omdat ware honger en gebrek de beste manier is om een volk woedend te krijgen.

De wanhoop onder de bevolkingen van Europa is nu al gigantisch. En met gelijke tred groeit het bewustzijn over wat ons wordt aangedaan en door wie.

In Duitsland wordt Merz hardop uitgelachen. In Engeland en Frankrijk lopen miljoenen patriotten op straat. Ook hier overspoelt de woede over immigranten en overheidsdictatuur, wekelijks de straten en de pleinen.

Laat ze maar! Nog meer gewone goedwillende burgers vernederen. Nog meer knuppels op keurig geknipte hoofden. Nog meer vrouwen en kinderen spietsen op tuinhekken of met hun hoofd tegen een betonnen paal aan slaan. Nog meer kleineren en roven van hardwerkende boeren en burgers. Nog meer leugens en smoesjes, nog meer minachting voor het volk.

Nog meer zout strooien in talloze open zweren. Het zal hun einde alleen versnellen.

Laat ze nog meer roven en stelen, ons nog meer Chris Jude’s uit Afrika opdringen, nog meer verkrachtte meisjes en neergestoken boeren jongens weglachen, nog meer toevallige lichamen, die ineens overal opduiken verzwijgen. Nog meer land afpakken, nog meer visserschepen, nog meer plezier en vrijheid afnemen.

Zouden ze echt denken dat ze met hun digitale speeltjes en hun leugenfabrieken ons onder de duim kunnen houden?

Dan onderschatten ze de menselijke geest, die ze nooit hebben begrepen.

De mens is creatief. Vooral als hij wakker wordt en zich bewust is van zijn onderdrukking en onderdrukker. En al zeker als hij honger heeft.

Ze willen chaos om hun nieuwe orde te bereiken? Die chaos kunnen ze krijgen. De orde die daarna komt niet.

Dan zijn wij eindelijk aan de beurt.

Eindelijk weer een wat langer stuk. Ik hoop dat het jullie kan inspireren. Wil je mijn werk supporten? Dat kan. Klik hier. Ik ben er dolblij mee.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

24 June 2026 / Superjan / 15 Comments

Laten we dé Nederlander nieuw leven inblazen.

10 June 2026 / Superjan / 24 Comments

*Schepen van de MCC. Engel Hoogerheyden*.

Laten we de Nederlander nieuw leven in blazen! Zuid Westenwind in onze zeilen! Onze natie heroprichten! We mogen de energie die nu ontstaat, niet weg laten vloeien in een lauwe poepdouche van ergernis, frustratie, lankmoedigheid en vruchteloos geweld.

Ook al vindt ons pijnlijk ontwaken plaats in een duister licht. Ook al worden we wakker in een vreemde wereld van two tier justice, dreiging, rellen, moord en doodslag, van excommunicatie, dictatuur en onderdrukking, we kunnen met onze pijnlijke “klaarwakkerheid” na alle jaren van aangeprate dromen -die langzaam nachtmerries werden- ook iets positiefs doen.

Er is alleen wat zelfvertrouwen voor nodig. Wat lef. Wat Jan Pieterszoon Coen, wat watergeus, wat Erasmus en Hugo de Groot en misschien zelfs wat Hanny Schaft.

We need of snap out of the identity clusterfuck we got ourselves into.

Dit is hét moment om de balans op te maken van de opgedrongen, “multiculti iedereen is welkom-smeltkroes” samenleving, ons te herijken en een nieuwe rol op te eisen. Hét moment om onszelf als volk te hervinden. Schaamteloos en trots.

Die bijna spreekwoordelijke vijftien miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde. Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat het allemaal zo vanzelfsprekend was en leek alsof dat het altijd zo zou blijven. Net als het tuinpad van je vader.

Die vijftien miljoen die zich echter in alle goedbedoelde argeloosheid, de wetten lieten voorschrijven. Die zich lieten misleiden met mooie praatjes en bezweringen, die hun identiteit -het goud dat we in handen hadden- toch door hun vingers hebben laten glippen. Omdat ze te goed van vertrouwen waren, te goedgelovig, te onverschillig en gek genoeg, ook te behulpzaam.

Die vijftien miljoen mensen die, gekortwiekt door hun fatsoen en de mening van de buren, verwend door veel te weinig oorlog, in al hun onnozelheid ervoor zorgden dat kwade actoren in politiek en media, hun kans konden grijpen om ons land in noodtempo tot een identiteitsloze low trust modderpoel om te vormen; een steeds enger wordende, pan Europese, nachtmerrie van wantrouwen en angst. De wereld van Chris Jude en Henry Nowak.

Genoeg! Het is genoeg.

Laten we onze vlag, het -oude- volkslied, onze identiteit, cultuur en onze tradities, onze verboden woorden en ons geloof in ere herstellen. En een nieuwe koning kiezen, omdat de oude ons heeft ingeruild voor een speedboot, een operette-uniform en wat protserige villa’s.

Alles dat ons, Nederlanders, van waarde is moet nieuw leven in geblazen worden, voor het te laat is en het uit ons collectieve geheugen is gewist. Van Zwarte Piet tot Paasvuur. Van Amsterdamse School tot scheepsbouw. Onze kerken moeten we herbouwen en de regenboogvlag komt er niet meer in. We moeten weer kinderen maken, die Nederlandse namen dragen.

Van de zaaddodende middenweg, moet alleen de Gulden overblijven.

Laten we onze identiteit opeisen, zoals ieder zichzelf respecterend volk dat doet. En daar ondubbelzinnig voor gaan staan. Een identiteit die zeker in eerste instantie, niet zoveel met gebied of landsgrenzen te maken, maar die in ons hart zit. De identiteit die je niet verbergt en waar je je niet voor schaamt. Die je je niet laat afnemen.

We hebben een reveil nodig, een nieuw bewustzijn, een nieuwe trots op wie wij zijn als Nederlanders.

Onze afkomst, onze helden, onze daden, onze koeien, onze kunst, onze schoonheid.

Kort gezegd, laten we bouwen aan een nieuwe samenleving in de waarste zin van het woord. En laten we dat doen in vriendschap met de wereld om ons heen in binnen- en buitenland. Vredig, respectvol, maar wel krachtig.

Je identiteit hoog houden in de vreemde wereld is niet zo moeilijk. Kijk om je heen hoe de Marokkanen dat doen. De Turken, de Molukkers en de Surinamers. Niets komt tussen hen als het erop aan komt. Waar wij vluchten, elkaar afzeiken of in elkaar laten rossen, komen zij voor elkaar op. Ook als ze inmiddels duizenden kilometers verderop wonen. Alle interne vetes en ruzies gaan aan de kant als de identiteit in het geding is.

Daar zit hun kracht! En daar ligt nu onze zwakte.

Ons cultuurrelativisme, de spreekwoordelijke ‘weg met ons’ mentaliteit, aangewakkerd door een verraderlijke klasse, die ons, Nederlanders, liefst weg wil hebben, wil laten verdwijnen in een smeltkroes met de rest van de wereldbevolking en liever nog gewoon uitgestorven.

De Nederlandse samenleving die de afgelopen jaren steeds harder werd onderdrukt en weggemaakt, moet weer trots en zelfverzekerd haar rol durven pakken. In binnen- en buitenland. Het is letterlijk, nu of nooit.

Ik weet dat het schrijven van zo’n stuk me op hemeltergend gekrijs komt te staan, van de klasse die ons kapot wil hebben, omdat het regelrecht ingaat tegen alles waar ze mee bezig zijn. Maar ik zeg waar in in geloof. En wil niet langer zwijgen in het licht van een wereld die niet goeds met ons van plan is.

Ik steek mijn nek uit. Dat blijf ik doen. Wil je me supporten? Dat kan. Klik hier.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

10 June 2026 / Superjan / 24 Comments

Ik betreur het lot van mijn land.

24 May 2026 / Superjan / 21 Comments

Ik betreur het lot van mijn land

Ik betreur haar kinderen,
die nooit zullen weten hoe mooi ze was.
Die nooit zullen weten wat het is
om bij elkaar te horen zonder het uit te spreken.

Dat land
van tegenwind en slagregens,
waar je overal een beetje thuis was,
al was je nog zo ver van huis.

Tussen weiden en grachten,
de koeien en het strand.

Wee mijn verraden land.
En hen aan wie ze is ontnomen —
de mensen die haar roofden van de zee,
die generaties lang haar akkers ploegden.

Te oud, te zwak zich te verweren.
En vooral veel te alleen.

Mijn land waaruit de woeste wereld werd veroverd,
dezelfde wereld die haar nu de das omdoet.

Ik betreur het lot van mijn land.

Papier is duur en er komt een nieuw boek. Misschien wel twee. Als je mijn werk mooi vindt, je support wordt zeer gewaardeerd.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

24 May 2026 / Superjan / 21 Comments

We leven in de tijd van alles tegelijkertijd.

20 May 2026 / Superjan / 9 Comments

Rousseau, Sartre, Nietzsche, noem alle gewichtige permagefronste denkers maar op, wat hadden ze makkelijk praten, vergeleken met de eenvoudige koffiedikkijker van nu.

Sir Francis Bacon en zijn New Atlantis. Een Thomas Hobbes met zijn Leviathan, De Sade met zijn arme Justine; ze zijn nooit geconfronteerd met het al dan niet uitkomen van hun dromen en nachtmerries. Beroemde en beruchte redeneringen, die onvermijdelijk zouden leiden tot een door hen gepercipieerde toekomstige hemelse al dan niet helse werkelijkheid.

Hun voorspellende woorden en geschriften, galmen nog steeds na, soms harder dan ooit, terwijl de heren zelf allang zijn opgegaan in schuim en as.

Zelfs George Orwell heeft nooit rekenschap hoeven afleggen, over hoe het toch kwam dat hij ons in 1948, een bizarre wereld van 1984 kon voorspiegelen. Een dystopie, die voor de gemiddelde sterveling, nog maar enkele jaren terug als ondenkbare horror science fiction werd afgedaan, terwijl het boek inmiddels, op enkele uiterlijkheden na, meer dan werkelijkheid is geworden.

Twee plus twee is allang geen vier meer. En vrijheid, zoals luidkeels rondgetoeterd door de ongekozen leiders van de Europese Unie, is in werkelijkheid al vele jaren slavernij.

Wie had dat ooit kunnen denken?

Wat moet het fijn zijn geweest om vrijblijvend te oreren over de grote Kladderadatsch, de wereldbrand, de klassenstrijd, de deluge, het allesziende oog van het panopticon, pijpjes rokend in je Chesterfield clubfauteuil of als Goethe wandelend in de Schwarzwalder wouden, als de toekomst nog zo ver weg is.

Zo kan ik het ook, Johann Wolfgang!

De denkers van nu hebben het veel moeilijker.

Wij leven immers in hún toekomst.

Of beter. Misschien leven we wel ná hun toekomst.

Een toekomst waarin diepe gedachten, geniale invallen, visioenen en filosofieën zouden gaan overwinnen, aanhang zouden vergaren, vanuit bierkelders, stoffige studeerkamers of kerkers, tot realiteit zouden opbloeien, tot revoluties zouden leiden, ieder voor zich, de wereld in hun macht zouden nemen.

Gedachten die de wereld van structuur zouden voorzien, hoe gewenst of ongewenst dan ook.

Alfred Rosenberg, Karl Marx, Bakoenin de anarchist, Fritz Lang met zijn Metropolis.

Alles én niks van hen is uitgekomen en dat allemaal tegelijkertijd. En wij mogen er dan een sorbet van maken.

De toekomst waarin wij leven, lijkt nog het meest op een Italiaans ijssalon met vele briljante kleuren en verfijnde smaken, waar een kudde hongerige beren op is losgelaten. De bonte chaos van de post conceptuele tijd.

In de toekomst waar wij leven, kom je er niet met het likken aan bolletjes keurig opgediende wereldvisies, die even daarvoor, afgestreken in hun eigen roestvrijstalen bakjes, naar je lagen te lonken.

De ooit zo chique ijssalon der denkers, is omgetoverd tot een gigantische smeltende toverbal, een vortex van kleuren en smaken.

En een toekomstvisie van nu, past niet netjes in een hoorntje of een bakje, maar ligt druipend op de tegelvloer tussen de scherven van de toonkast.

Ik waag me er niet aan.

Vorige week was er een wereldbrand, morgen een tsunami. Gisteren hadden we concentratiekampen, morgen is het gas op.

En misschien zal het wel gaan zoals in de tijden van Noach.

Als op de Ark dan maar geen Hantavirus uitbreekt of Godbetert, mond- en klauw zeer.

Wil je mijn werk supporten? Heel graag. Klik dan hier.

Zoals Helios aan Phaëton de teugels van zijn strijdwagen gaf, gaf God aan satan onze aarde. En zoals Pyroïs, Eoüs, Aethon en Phlegon in een dolle vaart langs de hemel jaagden, schroeit zijn sarcasme in duizenden gedaanten onze wereld.

Deze column verscheen in iets andere vorm in De Andere Krant, de beste krant van Nederland.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

20 May 2026 / Superjan / 9 Comments

Vergeeld papier met bruine vegen.

30 April 2026 / Superjan / 16 Comments

In een droog Zeeuws zonnetje, mijn hangmat wiegend in de harde wind van verandering, lees ik zojuist een verontwaardigd bericht van Marianne Zwagerman over een overduidelijk eenzijdig oordeel van de zoveelste partijdige NPO Ombudsqueer. Hoe kun je als Ombudsmens, in je oordeel over een podcast, waarin qua format de gast steeds de expertise levert, die hele deskundige inbreng, in dit geval van Rechtsfilosoof Andreas Kinneging, volstrekt negeren en je hele oordeel baseren op de woorden van de presentator; die hoe ingelezen ook, toch een kennisomnivoor is, die overal iets vanaf weet, maar nergens op is afgestudeerd.

Hoe kun je nou de bias van een rechter ontkennen en nochtans aantonen dat deze wel degelijk op sociale media, een overduidelijk gekleurde mening heeft gepost over “klimaat”?

Hoe kun je je als ombudsmens nou beroepen op het heilige recht op wederhoor, terwijl zo’n prachtprincipe werkelijk nooit opgaat als het even niet uitkomt, bijvoorbeeld voor politici van Forum voor Democratie, die doorgaans in tribunaal opstelling, schaterend bij ieder politiek NPO programma tot de enkels worden afgezaagd, zonder dat ze zelf ooit een uitnodiging ontvangen om op alle “reductiones ad Hitlerum” te mogen reageren.

Dit was allang niet meer de eerste keer dat de objectiviteit van de veroordelende klasse, in twijfel getrokken mag worden getrokken.

Ik besef opnieuw -zoals eerder deze week na de demonstratie van enkele dikbetaalde XR bruinhemden op de A12, die niet zoals de kinderen van Loosdrecht met stalen pijpen uit hun eigen tuinen werden geknuppeld, maar met kusjes, bonbons en brancards door de ME met poezelige handjes van de snelweg af werden getild- dat vrouw Justitia’s blinddoek allang is scheefgezakt en dat de instinctieve volkshunkering naar onafhankelijkheid van onze rechters, openbare aanklagers, ombudsmannen en vrouwen, politie- en geheime dienst mensen, zolangzamerhand aandoenlijk is geworden.

Ons diep gewortelde, met paplepels tegelijk ingegoten, blinde vertrouwen in een overheid die ons allen voor de wet even rechtvaardig of desnoods even onrechtvaardig behandelt.

En steevast op ieder partijdig oordeel volgend, zie ik die dieptreurige, verwonderde teleurstelling, de vertederende ergernis, als we “ze” opnieuw betrappen op hun scheefrecht als het oordeel weer eens niet zo blijkt te zijn, waar we volgens de rede recht op zouden hebben. Redelijkheid, waarop we eigenlijk allang niet meer zouden mogen hopen, na zoveel tekens aan de wand.

We betrappen ze steeds. Maar we zien vooral hun macht.

En meer dan dat.

We zien ook hun einddoel, hun strategie.

Wij, Nederlanders en al zeker de wijsneuzen, degenen die vragen durven stellen bij alles dat ons overkomt, zijn het afgeschreven verleden. Onze Wannsee conferentie is geweest. Onze goose is cooked. De teerling over ons lot is allang geworpen.

Wij lijken ronduit ongewenst in eigen land, behalve als er nog iets van onze botten kaal te plukken is. Of als er nog een zoon of dochter is die voor de Bentley dealer in Kiev de heldendood kan sterven in de bloed doordrenkte velden van Oekraïne.

We staan met pakweg 15 miljoen mensen, ons ooit zo trotse karakter, onze sterke mening en ons stamboekvee, in de weg van grootse plannen met dit hele kleine stukje aarde.

Plannen, waar wij geen énkele rol meer in spelen. Te lastig. Te intelligent. Te mooi. Te hecht. Te onbuigzaam. En tegelijkertijd als volk nog net te indolent, te verdeeld en goedgelovig om een deuk in hun pakje droomboter te slaan. Te bête om tot volwaardige sansculotten of watergeuzen uit te groeien.

Wij, de oorspronkelijke Nederlanders -en zeker degenen die weigeren te vluchten, een prikje te nemen of zonder slag of stoot een kazerne met tweehonderd bronstige militairen uit den vreemde in hun wijk of dorp toe te staan, wij die te veel vragen stellen of ons mondje durven roeren, zijn in de ogen van de veroordelende klasse, de opstandige negers in Alabama, maar dan van nu, de Joden in München en Berlijn. De koelakken waar de knoet over moet; wiens mond moet worden gesnoerd, wiens vee moet worden afgemaakt, wiens herenboerderij moet worden gebrandschat, om plaats te maken voor containerwoningen en terreurturbines. Wij zijn de eikenbladeren van november.

Leef er mee, protesteer of ontsnap zolang het nog kan.

Maar hou alsjeblieft op met hopen op een soort recht dat wij alleen nog maar op papier hebben.

Vergeeld papier met bruine vegen.

Wil je mijn werk supporten? Geweldig. Dat kan hier

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

30 April 2026 / Superjan / 16 Comments

Woke was de gifinjectie die onze afweer tegen de omvolking onschadelijk moest maken.

27 April 2026 / Superjan / 25 Comments

Is het eigenlijk al eens hardop uitgesproken, dat het zo spontaan opgekomen woke gedachtengoed; de slavernij doctrine en de curieuze verering van alles dat niet blank is, zelfs van perfide misdadigers zoals George Floyd, als ook het tot volksleiders verheffen van zeer matige types als Akwasi en Sylvana Simons, een integraal en noodzakelijk voorstadium was van de agenda, die we nu in hoog tempo uitgevoerd zien worden?

Dat “Black lives matter” vooral tot doel diende, ons bijvoorbaat de mond te snoeren, ons machteloos weg te laten kijken en het hoofd te laten buigen voor de ongekende misdaad die ons aangedaan wordt. De misdaad die omvolking heet?

Achteraf gezien moest het door de krachten die achter de uitvoering van dit Kalergi plan verborgen zitten, de gewone, deugende, zich graag conformerende en nietsvermoedende burger, sociaal maatschappelijk en psychologisch, schier onmogelijk gemaakt worden, om de onophoudelijke stroom vreemdelingen te herkennen, als de militaire-, politionele- en seksuele- omvolkingsmacht die het, daar wijst alles nu op, daadwerkelijk is.

De gewone Nederlandse burgers moesten met opgedrongen zelfverloochening en een door politiek en media aangesmeerd schuldgevoel, geestelijk onklaar worden gemaakt, zodat ze dat ze zich nooit tegen de invasie, die nu al onze steden dorpen en wijken overstroomt, zouden durven verzetten.

Of pas als het veel te laat is. Zoals nu.

We zien een onmetelijk leger aan “fremdkörper”, mannelijk, militair, alleenstaand, met bunkers en kazernes in bijna iedere wijk, zonder enige binding of gevoel met de lokale cultuur, gemeenschap, taal of mens.

Een machtig leger huurlingen, afhankelijk in alles van een schimmig internationaal conglomeraat, dat de uiteindelijke mastermind is achter dit alles. Een perfide omnistaat die deze migratiestroom steeds verder aanjaagt met oorlogen en ontwrichtingen wereldwijd.

Een oppermachtige entiteit die dit bezettingsleger, met geld of gunsten, of het ontnemen daarvan, eenvoudig kan kopen en in kan zetten voor welk doel dan ook; van het maken van lieve mokkakleurige babietjes, als straks de blanke jongens in Oekraïne, door de vleesmolens zijn gehaald, tot het spelen van de rol van chaos agent, militair en of “ordehandhaver”. Al dan niet allemaal tegelijkertijd.

Met dit leger heeft Hugo de Jonge eindelijk de middelen om, wijk na wijk, straat na straat, deur tot deur te gaan om iedereen op een injectienaald te trakteren, heeft Dilan Yesilgoz de mogelijkheid om onze jongens, Zelensky style uit hun huis te sleuren, om in de oost met een fietshelmpje op, voor onze vrijheid te sterven.

Om die invasie zonder volksopstanden te laten verlopen moesten Henk en Ingrid tegen de klippen op en tot kotsen toe, welkóóóm te blijven zingen, voor de slachtoffers van het eigen “fictieve” historische doen.

Men diende, in het kader van een zwaar opgepompte erfschuld, door het stof te blijven gaan, voor de nazaten van de door onze voorouders verworpene, mishandelde, onteerde en uitgebuitte.

Ook al hebben wij nooit een land als Syrie, Somalië, Marokko, Soedan of Ethiopië bezet.

De gewone Nederlander moest vernederd worden, letterlijk. En als niet bestaande culturele identiteit worden weggezet, waarvoor nog bedankt, Maxima. We moesten, door woke, geestelijk ontwapend en verward worden gemaakt in het licht van een volksvervanging, die, nu versneld onder onze neuzen, tot in de haarvaten van onze samenleving plaatsvindt.

Woke was de moedwillig toegediende, geestelijke gifinjectie, die onze afweer tegen een nog sluimerende, maar potentieel potente parasiet, onschadelijk heeft gemaakt.

We moesten ons schuldig blijven voelen tegenover immigranten, die hier niet uitgeput schuilend in wielkasten, in koelwagens of op schoenen zonder zolen kwamen aangesloft, maar die ter plaatse, door moderne mensenhandelaren in mega kampen worden gerecruteerd en geselecteerd en als potent fokvee of militair en worden ingevoerd met bussen en Boeings. Immigranten die nochtans nog steeds “vluchtelingen” worden genoemd in nieuws en kletsprogramma’s.

Wij moesten ons moreel minderwaardig gaan voelen en in ieder geval niet gerechtigd om te protesteren tegen de complete overname van ons land door de “zielenpoten”, wiens voorouders we immers eeuwenlang “als slaven zouden hebben behandeld” en aan wie nu geen strobreed in de weg zou mogen worden gelegd.

“Take the knee” was achteraf het symbool van onze overgave tegen de massale omvolking die ons te wachten stond.

Niets is toeval. Alles is tot in de puntjes voorbereid. Het is tijd voor de gewone Nederlandse burger om de valse, onterecht opgelegde schuld van zich af te schudden en te kiezen voor hun eigen volk en identiteit. Dat is niet vies of fascistisch. Dat is een kwestie van overleven geworden.

Wake up. Weiger de woke prik.

Wil je mijn werk supporten? Dat kan hier! Wordt zeer gewaardeerd.

Naschrift. Ik zie wel eindelijk mooie dingen gebeuren. Zoals in Loosdrecht. Goede mensen, vrouwen, die opkomen voor hun gemeenschap. Lieve mensen, die zich niet meer in de luren laten leggen door het geklets van politici of televisiehoeren. Mensen van wie alle gescheld en schuldgevoel afglijdt, omdat ze weten dat ze in hun recht staan. Hun oerrecht om te bestaan. Om te leven in vrijheid en veiligheid. Mensen die niet opgeven.

Ik hoop dat de vrouwen van Loosdrecht een inspiratie zijn voor de rest van ons land. We zijn allen verplicht aan onze kinderen om ons tegen dit schreeuwende onrecht te verzetten.

Naschrift twee. Alleen met creativiteit en schoonheid veranderen mensen zonder tanks en geweren de wereld. Nooit met geweld. En als zeker niet met haar zwakzinnige broertje, vandalisme.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

27 April 2026 / Superjan / 25 Comments

Opnieuw wassen wij onze handen in onschuld, terwijl het in werkelijkheid bloed en ingewanden zijn.

6 March 2026 / Superjan / 12 Comments

Ik neem mezelf dit keer weinig kwalijk. Met alles dat ik in me had, heb ik me verzet tegen de vernietiging van Gaza. Tegen de laffe Nederlandse politici; de willoze trekpoppen van Rutte, Trump en Netanyahu, die Israel wapens en onderdelen bleven leveren, terwijl er massamoord werd gepleegd, op onschuldige mensen, opgehokt in een mega concentratiekamp.

Ik vocht met ziel en zaligheid tegen de gekochte journalistenkliek, die de vernietiging van ziekenhuizen, kerken en scholen, de aanslagen op journalisten, geestelijken, kleuters en hulpverleners afdeden als leugens of erger nog, als terechte aanvallen.

Tegen opiniemakers zoals Wierd Duk, Nausicaa Marbe, Bart Nijman en Leon de Winter, ooit een getalenteerde romanschrijver, die dit smerige propaganda kunstje, opnieuw flikte, na de aanval op de school in Shajaba Tayyiba school in Minab, Iran, die aan 160 kleine meisjes het leven koste.

“Die aanval is nooit gebeurd, want de beelden kloppen niet”, zo wist de keurige mijnheer de Winter, de schaapskudde te vertellen.

Nederland knikte en draaide zich nog eens lekker om.

Heb ik me niet met hand en tand verzet tegen die gemakzuchtige mentaliteit in het zicht op kindermoord? Heb ik de typisch Nederlandse bankaardappels, niet uit alle macht proberen wakker te schudden uit hun Netflix lethargie?

Woede was mijn deel.

Heb ik de vele duizenden door Scofield misleidde dwaallichten niet gewaarschuwd voor de toorn Gods, of noem het voor mijn part karma, die hen uiteindelijk ten deel zal vallen? Al die “keurige Christenen” die de genocidale seriemisdaden van hun moorddadige apartheidsstaat stilzwijgend blijven accepteren of zelfs hardop toejuichen. En met hun Bijbel in de hand, bidden voor een Israel van Nijl tot Eufraat?

Heb ik niet na de eerste half miljoen dode Oekraïense Christenjongens, bezworen dat wij onmogelijk kunnen blijven bankhangen op ons Ikea eiland van gerieflijke plofkussens, zappend langs door ons, via onze leiders, veroorzaakte massagraven en puinhopen? En er tegelijkertijd op rekenen dat we zelf voor altijd onbeschadigd zullen blijven; buutvrij als op een heilig eiland van onkwetsbaarheid?

Dat als we oorlogen blijven voeden, uiteindelijk die bloederige inktvlek zich zal uitbreiden tot onze eigen klinkerstraten. Dat magere Hein, al dan niet in de vorm van een Oekraïens ronselteam, met zijn bloederige vuisten op onze eigen voordeuren zal komen bonzen om ook onze vaders, zonen, al onze kinderen op te eisen?

Die column haalde de Tweede Kamer, dankzij Pepijn van Houwelingen.

Maar er veranderde helemaal niets.

Hoevaak heb ik niet voorspeld dat we uiteindelijk zelf ten onder zullen gaan in de vurige draaikolk van de steeds verder om zich heen grijpende wereldbrand, als we met ons geld, onze wapens en onze onverschilligheid, de vleesmolens draaiend houden?

Ik heb duidelijk gefaald.

Er lijkt in Nederland helemaal niks geleerd te zijn, van de gruwelijke fouten die wij, als collaborateurs van de USA en Israel, eerder maakten. In Servië, Libië, Irak, Afghanistan, Oekraïne en Gaza. In Cuba, Groenland en Venezuela. We halen onze schouders op en nestelen ons gerieflijk voor Nieuws van de Dag of Vandaag Inside, om ons voor te laten liegen en dieper in slaap te laten kletsen.

Ook nu Iran, zonder geldige reden en tijdens lopende onderhandelingen is aangevallen, prutsen we door alsof er niets is gebeurd. Opnieuw kiezen we hetzelfde uitgesleten pad door de Khazarenkliek van Bibi en zijn gecompromitteerde Frankistische buklaven. Trump, Hegseth, Graham en Rubio -ook wel gekscherend het Epstein regime genoemd- te steunen met geld, wapens en goedkope propaganda.

Opnieuw kiest de meerderheid van Nederland gapend de kant van de grote Satan, al was het maar door na te laten in opstand te komen. Een excuus is snel gevonden. Het zijn immers maar Moslims die Iraniërs. “Terroristen?” “U zegt het mijnheer.” Ja ook “hun zuigelingen en bejaarden.” Tuig, Maak ze maar af nu ze nog te jong zijn om te zien wie ze vermoordt”

Niet de moeite waard om onze energie in steken.

Opnieuw wassen we onze handen in onschuld, terwijl het in werkelijkheid bloed en ingewanden zijn.

Zovelen van ons kijken weg, halen de schouders op, omdat we het leed, dat anderen moeten ondergaan, zelf niet kunnen aanzien. Omdat we de beelden van wat andere mensen echt overkomt, niet kunnen verwerken.

In plaats van te eisen dat er niet meer uit onze naam gemoord mag worden, maken we liever besmuikt wat grapjes, Zoals tijdens de pager aanslag op Hezbollah, waarbij de buiken en ballen van duizenden mannen met een druk op de knop werden opgeblazen. Wat moest hij lachen, onze Bart Nijman. Zo’n keurige jongen.

Opnieuw, tijdens de meedogenloze aanvallen van Israel en de USA op Teheran en Isfahan, zie ik legioenen sta-op-stoel soldaten en bankstelstrijders, onder aanvoering van gekochte columnisten en opiniemakers, met een zak Croky chips in de hand, de aanvallen toejuichen. Opnieuw zie ik vrouwen en kinderen vermoord worden, zogenaamd om onze “vrijheid” onze zeden en gewoonten en onze “democratie”, met bommen en raketten op te dringen aan een volk dat hier, op zijn zachtst gezegd, niet op zit te wachten. Opnieuw zie ik ons een land in chaos storten.

Wij, Hollandse kalveren met onze bakkershandjes en makkelijke meninkjes, die de mensen die we bombarderen verlossing uit de barbarij beloven, door de grootste gruwelijkheden te voltrekken.

Ik zeg jullie nu, lieve landgenootjes.

De tijd waarin we dit gevaarloos konden doen, omdat we altijd gedekt waren door onze grote broer met de cowboyhoed of omdat we zelf ooit de wereldzeeën beheersten, is voorbij. De tijd dat wij joelend, fluitend en grapjes makend achter de brede rug van de Verenigde Staten kon staan klappen voor massababymoord en burgergenocide is niet meer. De Verenigde Staten gaan dit niet overleven. En ze slepen hun laafjes mee in hun ondergang. En al zeker ons hulpeloze land van coaches en couch potato’s, van agogen en maanzieke meisjes. Een land dat inmiddels niet veel meer produceert dan het gas van de miljoenen stinkscheten van laffe bankhangers, die denken overal recht op te hebben, zonder daar een vinger voor uit te hoeven steken.

Waarom dit wel eens het laatste griezelige kunstje van Bibi en Trump zou kunnen zijn?

Teheran is geen Gaza, waar je straffeloos kunt prijsschieten op onbewapende kinderen en bejaarden. Iran is geen land, waar je zonder gevolgen, hele wijken aan poeder kunt bombarderen. Dit is een natie met negentig miljoen inwoners, een gigantisch leger een zee aan wapens en machtige bondgenoten, in het hart van de meest strategisch belangrijke regio ter wereld. Het centrum van het Shiitische Moslimgeloof waar Khamenei de geestelijk leider van was. Een oeroud rijk zo groot als West Europa. Rijk aan olie en gas. En dat terwijl Bibi en Trump razendsnel hun wapenvoorraden er doorheen branden, terwijl XI en Poetin op het vinkentouw zitten.

En al willen we het liever niet weten, dat betekent nogal wat voor Nederland.

Neem nou onze energie.

De straat van Hormuz is inmiddels afgesloten. En daarmee de aanvoer van veel van onze olie. De LNG uitvoer uit Qatar ligt ook plat. Onze eigen Groningse gasvelden hebben we laten sluiten en de installaties om dat aardgas te winnen worden “as we speak’ aan Oekraïne weggegeven. De Nord Stream is eerder al door onze eigen bondgenoten, waar we intussen al zo’n dertig miljard aan schonken, opgeblazen. En Vladimir Poetin overweegt zijn Neftegaz na de zoveelste ronde EU boycots, aan zijn vrienden te gaan leveren in plaats van zijn vijanden.

Geen gas of olie dus, geen enkele energie op wat brakke zonneweides of windmolens na, die nota bene draaien op diesel. En dat betekent dat we straks niet meer kunnen boeren. Niet meer kunnen vissen. Niet meer bouwen of repareren. Onze huizen niet meer kunnen verwarmen. Onze centrales stil zullen komen te staan. En als de benzinetanks gaan sluiten, is het gedaan met Schiphol en het vervoer over de weg. De natte droom van Robbie Jetten. U zegt het.

Maar wij zitten dan nog steeds op onze canapé met een dekentje over ons heen, te hopen dat het toch zo’n vaart niet zal lopen.

Dood door energiegebrek. Een passend lot voor een volk van bankaardappels, die de energie niet konden opbrengen, om voor het lot van andermans kinderen en die van henzelf te vechten.

Van onze vrienden hoeven we het dan niet te hebben. Want die hebben we niet meer.

Wil je mijn werk ondersteunen? Dat wordt zeer gewaardeerd. Klik hier voor een beetje support.

p.s. Vergeet niet naar Bergsma en Bennink te kijken! Mijn wekelijkse podcast met Sietske Bergsma.

p.s. Ik had dit stuk nog niet geplaatst of een enorme horde door Wierd Duk opgepookte polderhalfjes, begonnen tegen me te schelden en te krijsen, omdat ik Ali Khamenei een hele redelijke man durfde te noemen in Bergsma en Bennink. Ik zal daar drie dingen over zeggen. Khamenei droeg geen soepele rode leren schoentjes, zoals de Paus in Rome. Ali Khamenei bracht een fatwa uit tegen het vervaardigen van kernwapens. En Ali Khamenei stond niet genoemd in de Epstein files. En nu een vraag aan jullie, schelders en schreeuwers. Kun je me de laatste oorlog noemen die Iran begon? Ik wacht wel even.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

6 March 2026 / Superjan / 12 Comments

Gek zijn in een krankzinnige wereld is misschien zo gek nog niet.

26 February 2026 / Superjan / 19 Comments

Alle twitterberichtjes, columns, krantenartikels en zelfs een enkel treurbuisprogramma waarin mijn naam met afkeer wordt uitgespuugd, overziend, ben ik tegenwoordig nét “belangrijk” genoeg om een narratief om me heen gesponnen te krijgen, bedoeld om mij en mijn gedachten, onschadelijk te maken. Het narratief -een hele eer- dat ook reuzen als Sacharov en Soltsjenitsin ten deel viel en duizenden andere “querdenkers”.

Het narratief dat ik “gek” zou zijn.

Ik vind dat niet zo erg.

Ik weet niet of ik gek ben. Zoiets is moeilijk om van jezelf te zeggen. Is het gek om op een andere manier naar waarheid en werkelijkheid te kijken? Of alleen om je er ook hardop over uit te durven spreken?

Want uitspreken, dat moet ik nu eenmaal. Genetisch wangedrocht dat ik ben. Een kluizenaar met een ongeneeslijk grote bek.

Kun je eigenlijk nog spreken van gek, na de openbaringen uit het Epstein dossier; ongetwijfeld nog maar een minuscuul deel van de onbeschrijflijk sadistische wreedheden die de “elite” hebben gepleegd, hun diep satanische plannen met de mensheid. Hun intense haat voor kinderen, die in hun onbezoedelde onschuld, het evenbeeld van God, het best benaderen.

En wat zegt die openbaring eigenlijk over onze geheime diensten, die jarenlang dezelfde gekken die de kwaadaardige elite al jaren in het licht proberen te zetten, criminaliseerden en weg probeerden te zetten als hét grote gevaar voor de samenleving?

Wat klopt er eigenlijk nog meer niet in alles dat ons al die eeuwen is voorgespiegeld?

Wat is die wereld eigenlijk? Wat ligt erbuiten? Of is er verder niks? Wat is perceptie? Wat schuilt er achter de lachspiegels? Na de volgende straathoek? En is wat ik daar zie, er ook als ik niet kijk? Dat soort vragen drijft me.

En soms tot waanzin.

Zo ben ik er inmiddels van overtuigd dat we nooit op de maan zijn geweest. Dat onze zon even groot is als die maan. En veel dichterbij dan vrijwel iedereen denkt.

Ik denk dat de aarde een “realm” is, met water boven én beneden ons, niet rond, niet plat, maar onbegrijpelijk Goddelijk, met een ondoordringbaar firmament waar te hoog reikende raketten als speedboten sporen trekken over omgekeerde golven. En dat daaraan geen ontsnappen mogelijk is.

Ik denk dat zoveel prominenten, sterren, prinsessen en presidentsvrouwen, aangeklede mannen zijn of veel erger, gekloond of eeuwig levend in verschillende gedaantes. Dat aardolie onuitputtelijk is en niet gemaakt van geperste plantjes en dinosauriërs die, anders dan draken, nooit hebben bestaan.

Dat er een strijd plaatsvindt, ver boven onze hoofden, maar ook in ons mensenmidden. Tussen de Engelen van goed en kwaad. Zo mooi beschreven in Paradise Lost van John Milton.

Dat Satan de macht heeft over de aarde. Dat er ooit, overal ter wereld, machtige bomen stonden die tot de hemel reikten en omgekeerd hun wortels, misschien wel tot in de hel.

Dat de noord én de zuidpool niet zijn wat we denken. De één een zwarte magnetische rots, de Rupes Negri, waar het water in een gigantische draaikolk in de aarde verdwijnt, de Black Rock, waar alle kompassen zich naar richten. De ander een ondoordringbare, oneindige ring van ijs.

Dat kraters van meteoren, in werkelijkheid gigantische geisers in ruste zijn, die binnenkort, voor het eerst sinds Noah opnieuw hemelwater zullen spuien. Dat Apollyon, Abaddon uit Openbaring 9:11, vlakbij Cern wacht in zijn eeuwige kerker, de bodemloze put.

Dat de sterren en planeten geen rotsen of gasbollen zijn, maar “hemellichamen”. Dat UFO’s en aliens bestaan, maar niet uit “de ruimte” komen. Dat Griekse en Romeinse goden, in werkelijkheid gevallen engelen waren, the Watchers, onder aanvoering van Samyaza.

De gevallen engelen ieder met hun eigen bovenmenselijke machten en krachten, prachtig beschreven in het “conveniently” uit de Bijbel verbannen boek van Henoch. Het boek dat als een ontbrekende sleutel, perfect past op het mysterieuze slot dat Genesis zes heet.

Dat we sinds mensenheugenis en ver daarvoor, worden geregeerd door hun nakomelingen. Afstammelingen van in duizenden jaren sterk verdunde bovenmenselijke bloedlijnen.

Dat hun nakomelingen, de Nephillim, reuzen zijn, verwekt door deze engelen en mensenvrouwen. En dat het hun bloedlust en vernietigingsdrang was, die God deed besluiten zijn hele schepping, op de passagiers van de Ark na, uit te roeien.

Dat taal tovenarij is. Dat schrijven en spreken, spelling is; het coderen van de werkelijkheid, en Engels de taal der Engelen. En dat het woord daadwerkelijk vele malen machtiger is dan het zwaard.

Waanzin voor velen. Maar voor mij is het allemaal echter dan de “echte wereld” van de gemiddelde mens.

Bewijs me het tegendeel.

Wat is gek? Wie is hier eigenlijk gek? Zij die me zo graag uitlachen of ikzelf?

Ik weet het oprecht niet.

Eeuwenlang werd je voor gek verklaard als je zei dat de aarde rond was. Millennia liep je een gerede kans terechtgesteld te worden als je beweerde dat er geen God was. Zelfs zulke gigantische waarheden zijn vrij recent pas gekeerd. Usance geworden en schijnbaar opnieuw in steen gehouwen. Wet geworden van deze dag en tijd. Maar ook deze existentiële overtuigingen keren en draaien door, tot over een tijdje alles weer op zijn kop staat.

Wat is “gek” meer of minder dan een afwijking van het courante narratief?

Ik begrijp best dat een wereldbeeld als het mijne bizar en bedreigend overkomt. Zeker voor mensen die te lui of te bang zijn om verder te denken. Of het te druk hebben met “echte dingen” zoals auto’s, geld, horloges en hoeren. Ik leef in een volstrekt andere wereld dan zij.

En ik heb zeker begrip voor al die arme zielen, die eenvoudig te druk zijn hun hoofd boven water te houden in hun tredmolenrealiteit van hypotheken, huren, zieke kinderen en schulden. Van mantelzorg en luieremmers.

Maar ik heb nu eenmaal de luxe en de moed om gek te zijn. En dat verplicht mij om zo diep te graven als ik kan en me niets aan te trekken van de communis opinio. En als ik vertel over wat ik ontdek of ik filosofeer wat in het wilde weg, dan ziet dat er uiteraard voor anderen, stapelgek uit. So be it. Wat je buiten de gebaande paden vindt strookt nu eenmaal nooit met de dogmatiek van de “preferente realiteit”. Het lachspiegelpaleis, de Truman Show, waarin zoveel mensen, van geboorte tot dood in leven. De onzichtbare gedachtengevangenis waarin men zich, vanaf de eerste levensschreeuw, van alles laat voorschrijven en wijsmaken.

Ik begrijp best dat ik soms dingen zeg die, volstrekt ongewenst, hele wereldbeelden overhoop gooien. Dat ik gekoesterde luchtbellen doorprik, waarop voor velen het hele bestaan is gebouwd.

Dat is even wennen natuurlijk.

En spot, boosheid en ridiculisering zijn nu eenmaal onderdeel van verwerking. Net als tegenstribbelen of negeren. Ik neem dat niemand kwalijk. Het is ook niet niks. Een totaal andere werkelijkheid opgediend krijgen, dan je levenslang is voorgehouden.

Dat mogen gewone mensen best gek of zelfs op een existentieel niveau bedreigend vinden. Dat is het namelijk ook.

Het wordt anders als dat woordje “gek”, wordt gebruikt als wapen, door agenten, instanties en overheden om iemand zoals ik monddood te maken, buiten de maatschappij te zetten, te diskwalificeren of ontslagen te krijgen.

Dat is een uiting van staatsterreur, zoals tijdens de Sovjet Unie. Gekken zoals ik sloten ze ze daar op in witte kamers met zachte kussens.

Ik geniet dan ook met volle teugen van ieder moment waarin ik, in vrijheid, stapelgek mag zijn.

Ik hoop dat jullie me dat niet kwalijk nemen.

Gelukkig ben ik voor een privé kamertje in zo’n mooie kliniek met lieve zusters, nog net te onbelangrijk.

Vind je mijn werk mooi of zelfs te gek. Support me dan hier

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

26 February 2026 / Superjan / 19 Comments

Het is tijd dat we onze laptop dichtslaan en de straat op gaan.

23 February 2026 / Superjan / 35 Comments

*Ilya Repin. Demonstration on October 17.*

Mannen en vrouwen van Nederland…

Ik ben zo klaar met al die toetsenbordridders, met hun laptop slagveld. Dat eeuwige loze geklaag in de ruimte, dat vruchteloze gezeik over dit horrorkabinet, met door AI gemaakte plaatjes en filmpjes en slappe actietekstjes, zonder enige intentie om als het er op aankomt, ook maar één vingernageltje uit te steken. Ook maar één stapje naar voren te zetten.

Het leeuwendeel van ons volk is te bescheten om de straat op te gaan. Bang als we nu eenmaal zijn, voor wat de buren van ons denken. Te lui, te defaitistisch, te onverschillig. Te druk met ploeteren en doormodderen.

Zovelen van ons zijn nog te knieperig om lid te worden van Forum voor Democratie en hele legers ontevreden Nederlanders zijn zelfs te cynisch om even te gaan stemmen; de vernederingsrite, waarmee wij verkiezingsfraude, met iedere aantoonbare stem, net iets zichtbaarder maken en de uitslag iets minder makkelijk te vervalsen.

Letterlijk een taakje van 5 minuten.

De sater Jetten, de hypocriet Bontenbal, de liegende Koerd Yesilgoz, ze lachen ons keihard uit, recht in onze tegensputterende muilen. Ze slaan zich op hun knieën van de pret bij het lezen van onze sneue jammerklachten op Twitter en Facebook, terwijl ze ons schaterend nog wat draconische wetten door onze opgerekte strotten persen. Krankzinnige regels die alles dat ons leven mooi maakt, dreigen te vernietigen.

Dit kabinet is dé zoveelste keiharde trap onder ons hol, waar we op weigeren te reageren als mensen van vlees, geest en bloed. We gedragen ons liever als tweetscheetjes latende stripfiguren.

We veren even op als de laars ons raakt, maar ploffen dan weer snel terug in onze driezitsbank. De zoveelste enorme blauwe plek rijker.

Zien jullie het dan niet?

We gaan klagend en zeikend, praatjes- en plaatjesmakend ten onder.

Alles, letterlijk alles staat op het spel; ons land, onze vrijheid, onze kinderen, ons eten en drinken. Ons hele leven. En wij maar zeiken en zemelen, zonder zelf een poot uit te steken.

Zeven maart organiseert Marianne Zwagerman een grote bijeenkomst in Barneveld om het platteland te redden. En het interesseert me geen hol wat jullie van haar vinden. Ze doet het toch maar. Alleen!

En ik neem aan dat wij, dus jij ook , daar allemaal heen gaan. Ik zal er zijn.

Ik neem vervolgens aan dat wij op zijn minst massaal gaan stemmen op Forum voor Democratie en als die partij niet meedoet in jouw gemeente, dan tenminste op lokale partijen als het CVO in Oldebroek, partijen die alleen het lokale belang voor ogen hebben.

Ik neem aan dat we dit rampenbeleid van leugenaars en charlatans niet meer pikken, dat we die laptop dichtslaan en de straat op gaan, om onszelf te laten zien. Om te demonstreren, in plaats van dat eeuwige impotente zaniken op X, als naar adem happende spieringen in een netje. Dat we de pleinen in dorpen en steden vreedzaam vol gaan zetten. Iedere week opnieuw.

Die hashtag #nietmijnkabinet, met alle respect, het is dom gelul.

Dit is wél ons kabinet! Gepland, gegroomd, geïnstalleerd, door krachten die het slechtste voor hebben met ons en ons land.

Wake up. Smell the coffee.

Het is niet vijf over twaalf, de klok slaat dertien uur, ieder uur.

Begin eindelijk zelf mee te roeien, inplaats van lijdzaam af te wachten tot iemand anders de riemen pakt. Onze individuele indolentie zorgt ervoor dat we met zijn allen naar de bodem zinken.

Als wij, na alles dat ons is aangedaan, in de wetenschap van alles dat ze met ons van plan zijn, nog steeds niet kunnen laten zien, dat wij het Nederlandse volk zijn, dat onze grenzen zijn bereikt, dat wij de eerloze roof van onze rijkdommen en de cynische verkrachting van onze rechtsstaat niet langer pikken, gaan zij in Den Haag en Brussel, net zolang door tot er helemaal niets meer van ons over is. Van onze welvaart, van onze gezinnen en van onszelf.

Als we nu het bijltje erbij neergooien, pakken zij dat bijltje op om er definitief onze kop mee af te hakken.

Vind je mijn werk mooi of belangrijk. Support me dan!

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

23 February 2026 / Superjan / 35 Comments

Door feest te vieren als nooit te voren, laten we zien dat onze geest niet uit te doven is.

31 December 2025 / Superjan / 23 Comments

*The Grateful Dead. New Years Eve Concert.*

Ik was deze oudejaarsochtend, doorgewaaid na een vroege wandeling op het verzopen strand van Breskens, alweer vlijtig begonnen met het neerpennen van een zware politieke overpeinzing. Uitkijkend op een hagelbui boven de vette klei, vanuit mijn datsja op Zeeuws Vlaanderen.

En ineens dacht ik.

Nee.

Vandaag gaan we het anders doen.

Dit is niet zomaar de zoveelste sombermansdag. Geen dag om je te wentelen in een complexe filosofische deprimande.

Dit is een feestdag!

Een dag om lichtvoetig te bewegen. Een dag om je honden te knuffelen en je kinderen uit te laten. Een lange wandeling over de dijken te maken met de hele familie en al het kleinvee.

Iets dat ik ook zeker zou hebben gedaan, als de ene helft van de schare niet verkoos vanavond in Leiden, Bussum en Amsterdam de beest uit te hangen, boven de eer om met hun ouders en de natte herdershonden op een landweg te zitten stumperen. En de andere twee te ver weg wonen, respectievelijk in Baarn en op Roblox.

Vandaag is groot feest. En dat laat ik me door niemand afpakken.

Een noodzakelijke dag, waarop heel Nederland het oude, tot op de draad, versleten stinkjaar, de hemel in schiet.

De dag waarop met een oerknal, een punt wordt gezet achter alles dat ons vorig jaar heeft geteisterd.

Wat zijn we weer afgegleden.

De tongzoenfilmpjes van mejuffrouw Jetten en zijn Wim Lex kloon. Mark Rutte die in zijn bruinkolen Engels, de wereld in de hens probeert te zetten, voor zijn vrinden in de wapenindustrie. De verkiezingen waarvan de uitslag vooraf al vaststond, door de wanprestaties van de stoephoeren van de staatsmedia en de programmeerkunsten van Mark Koekoïden.

Het zijn maar enkele keuteltjes uit de snoeptrommel vol strontbonbons, die 2025 voor de meeste Nederlanders was.

En wat hebben we geleden.

De vele miljarden die iedere maand uit onze hulpeloze spaarvarkentjes werden geroofd om ze met scheppen tegelijk in een gouden Oekraïense pleepot te flikkeren. De boeren die mede door hun eigen partij, de nek om werden gedraaid. De massale en moedwillige omvolking. De plattelands- en stadswolven, die ons laten voelen als of we in diaspora zijn beland in eigen land; vijandig en levensgevaarlijk voor meisjes, ’s nachts alleen op de fiets.

Maar vanavond gaat al dat verraad en vernedering in één klap de lucht in.

Poef!

Niets blijft achter behalve as en de toepasselijke stank van zwavel.

Oudjaar is er niet voor niets, het is een broodnodig ritueel dat ons helpt om de trauma’s te verwerken die ons zijn aangedaan tijdens het zoveelste annus horribilis; een jaar waarin ons gegijzelde land in recordtijd wordt leeggeroofd en uitgezogen en alles dat ons Nederland, Nederland maakt, in recordtempo werd gesloopt.

Niet alleen het traditionele moment om het oude versleten jaar naar zijn ouwe moer te schieten, maar ook het moment voor goede voornemens.

En normaal doe ik daar niet aan, wegens te kleinburgerlijk.

Maar nu wel.

Er is namelijk heel wat waar wij geen vat op hebben, omdat de krachten die ons land, en dus ook ons, voor een groot deel beheersen, daar nu eenmaal te ongrijpbaar voor zijn. Maar sommige dingen hebben we wel degelijk nog zelf in eigen handen.

En dat is feest.

Het is me duidelijk dat de krachten die ons proberen te beheersen er alles aan doen om ons in lage energie te houden.

Alle frisheid, alle vrolijkheid, alle onschuld, lijkt van hogerhand te worden omgezet in angst, wantrouwen en wanhoop.

Alles dat ons bindt in blijheid, zorgeloosheid en vrijheid, wordt van hogerhand verkracht, verdoezeld, gekortwiekt, verboden of afgeschaft.

Sinterklaas werd deze December amper nog gevierd. Verwaaide winkelstraten. Geen vrolijk cadeaupapier. Geen staf of mijters meer in de etalages. En de enkele banketbakker die zich waagde aan feestelijke Zwarte Pietentaart werd achtervolgd door “oh” en “ah” roepende stoephoertjes van PowNed op zoek naar een schandaaltje en een middenstander om te namen and shamen.

Kerst, dit jaar, zonder Jezus, Maria of kribbetje, zonder Balthasar, Kasper en Melchior, omgedoopt tot het ons wezensvreemde Chanoeka in geklemd tussen Satanische hoogmissen als Black Friday en Halloween. Het stalletje in Naarden achter gaas, om het tegenwoordig alom aanwezige tuig, te beletten om Jozef “kop te schoppen” en het ezeltje te neuken.

En vandaag is het dan Oud en Nieuw. De dag van de oerknal. De nacht van de schone lei.

Maar ook dat proberen ze nu van ons af te nemen, door het vuurwerk waarmee Nederland het trauma van zich afschiet, te verbieden, het verbranden van kerstbomen te criminaliseren en het ooit zo wilde nieuwjaarsvuur in Scheveningen in te perken tot een benepen kleinburgerfeestje achter dranghekken, waar alleen nog prik ranja en oliebollen van krekelmeel mogen worden genuttigd, na het vertoon van je pasje met QR code.

En daarna gaan de Paasvuren eraan, uiteraard Koningsdag en voor je het weet zitten we het hele jaar te somberen met ons hoofd in onze handen. En dat is precies waar ze ons willen hebben.

En daarom is mijn voornemen om van 2026 het jaar van het feest maken.

En ik roep jullie op om hetzelfde te doen.

Laten we liefhebben, drinken, eten, onze tradities eren, laten we de muziek op tien zetten. Aan de linten rond de meiboom dartelen. Sinterklaas moet in ere worden hersteld, voor het helemaal is vergeten. Kerst moet weer een familiefeest worden, vol liefde en bezinning, in plaats van een Satanistische hoogmis, waarin je troep die je niet nodig hebt met korting koopt. En laten we Oud en Nieuw 2026 knallen als nooit te voren. Zo hard dat ze het horen in de laagste verdiepingen van de bunkers onder het Binnenhof.

Alleen door feest te vieren als nooit te voren laten we zien dat onze geest nooit uit te doven is.

Lieve lezers, Ik wens jullie een fantastisch Nieuwjaar waarin we gaan knallen, feesten en ons niet laten uitdoven! Vind je mijn werk mooi of belangrijk? Support me dan alsjeblieft hier.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

31 December 2025 / Superjan / 23 Comments

Waarom de wereldelite hun agenda van depopulatie niet langer geheim hoeft te houden.

29 June 2025 / Superjan / 26 Comments

*August Friedrich Albrecht Schenck. Angoisses.*

Het is een vreemde tijd. De rust en regelmaat die ik de afgelopen tijd had gevonden en waarin ik een paar van mijn beste stukken schreef, verdween met één fantastisch telefoontje, als sneeuw voor de zon.

Alle creativiteit werd ineens opgeëist, door dié ene kans die ik eenvoudig niet mocht laten lopen.

Bergsma & Bennink. De podcast die vorige week haar vuurdoop beleefde bij Ongehoord Nederland.

De pitch, de demo, de logo’s, de loglines, de banners en intro’s, de spanning, de introductie en de vaak felle en soms gemene reacties daarop. Al dat gefoeter, gejuich en getoeter eiste mijn volledige aandacht en gehele zenuwstelsel op. Er komt veel meer bij zoiets kijken dan je op het eerste gezicht zou denken.

Maar goed. Samen met Sietske een podcast maken bij de Publieke Omroep is me dat meer dan waard.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

29 June 2025 / Superjan / 26 Comments

127

De Antimens.

25 February 2025 / Superjan / 13 Comments

*Nietzsche auf dem Krankenlager. Hans von Olde.*

Friedrich Nietzsche in Also Sprach Zarathustra „Der Mensch ist ein Seil, geknüpft zwischen Thier und Übermensch, ein Seil über einem Abgrunde.”

Onze oerdrang om als mens te overleven is zo instinctief en is zo gemeenschappelijk gedragen, dat wij ons amper kunnen indenken dat er mensen zijn die het tegenovergestelde nastreven.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

25 February 2025 / Superjan / 13 Comments

Bergsma & Bennink Podcast

Newsletter

Recent posts

Categories

Category: Geen categorie

Truc mislukt. De Spreidingswet heet vanaf nu de Spreidingswet Criminelen.

Keti Koti. Een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis. Ieder jaar opnieuw.

Wat kunnen de Oranjeleeuwen leren van de Atlasleeuwen, als het op overleven aankomt?

Keir Starmer? Andy Burnham? Nieuwe gieren. Dezelfde verrotte boom.

Laten we dé Nederlander nieuw leven inblazen.

Ik betreur het lot van mijn land.

We leven in de tijd van alles tegelijkertijd.

Vergeeld papier met bruine vegen.

Woke was de gifinjectie die onze afweer tegen de omvolking onschadelijk moest maken.

Opnieuw wassen wij onze handen in onschuld, terwijl het in werkelijkheid bloed en ingewanden zijn.

Gek zijn in een krankzinnige wereld is misschien zo gek nog niet.

Het is tijd dat we onze laptop dichtslaan en de straat op gaan.

Door feest te vieren als nooit te voren, laten we zien dat onze geest niet uit te doven is.

Waarom de wereldelite hun agenda van depopulatie niet langer geheim hoeft te houden.

De Antimens.