Ik was deze oudejaarsochtend, doorgewaaid na een vroege wandeling op het verzopen strand van Breskens, alweer vlijtig begonnen met het neerpennen van een zware politieke overpeinzing. Uitkijkend op een hagelbui boven de vette klei, vanuit mijn datsja op Zeeuws Vlaanderen.
En ineens dacht ik.
Nee.
Vandaag gaan we het anders doen.
Dit is niet zomaar de zoveelste sombermansdag. Geen dag om je te wentelen in een complexe filosofische deprimande.
Dit is een feestdag!
Een dag om lichtvoetig te bewegen. Een dag om je honden te knuffelen en je kinderen uit te laten. Een lange wandeling over de dijken te maken met de hele familie en al het kleinvee.
Iets dat ik ook zeker zou hebben gedaan, als de ene helft van de schare niet verkoos vanavond in Leiden, Bussum en Amsterdam de beest uit te hangen, boven de eer om met hun ouders en de natte herdershonden op een landweg te zitten stumperen. En de andere twee te ver weg wonen, respectievelijk in Baarn en op Roblox.
Vandaag is groot feest. En dat laat ik me door niemand afpakken.
Een noodzakelijke dag, waarop heel Nederland het oude, tot op de draad, versleten stinkjaar, de hemel in schiet.
De dag waarop met een oerknal, een punt wordt gezet achter alles dat ons vorig jaar heeft geteisterd.
Wat zijn we weer afgegleden.
De tongzoenfilmpjes van mejuffrouw Jetten en zijn Wim Lex kloon. Mark Rutte die in zijn bruinkolen Engels, de wereld in de hens probeert te zetten, voor zijn vrinden in de wapenindustrie. De verkiezingen waarvan de uitslag vooraf al vaststond, door de wanprestaties van de stoephoeren van de staatsmedia en de programmeerkunsten van Mark Koekoïden.
Het zijn maar enkele keuteltjes uit de snoeptrommel vol strontbonbons, die 2025 voor de meeste Nederlanders was.
En wat hebben we geleden.
De vele miljarden die iedere maand uit onze hulpeloze spaarvarkentjes werden geroofd om ze met scheppen tegelijk in een gouden Oekraïense pleepot te flikkeren. De boeren die mede door hun eigen partij, de nek om werden gedraaid. De massale en moedwillige omvolking. De plattelands- en stadswolven, die ons laten voelen als of we in diaspora zijn beland in eigen land; vijandig en levensgevaarlijk voor meisjes, ’s nachts alleen op de fiets.
Maar vanavond gaat al dat verraad en vernedering in één klap de lucht in.
Poef!
Niets blijft achter behalve as en de toepasselijke stank van zwavel.
Oudjaar is er niet voor niets, het is een broodnodig ritueel dat ons helpt om de trauma’s te verwerken die ons zijn aangedaan tijdens het zoveelste annus horribilis; een jaar waarin ons gegijzelde land in recordtijd wordt leeggeroofd en uitgezogen en alles dat ons Nederland, Nederland maakt, in recordtempo werd gesloopt.
Niet alleen het traditionele moment om het oude versleten jaar naar zijn ouwe moer te schieten, maar ook het moment voor goede voornemens.
En normaal doe ik daar niet aan, wegens te kleinburgerlijk.
Maar nu wel.
Er is namelijk heel wat waar wij geen vat op hebben, omdat de krachten die ons land, en dus ook ons, voor een groot deel beheersen, daar nu eenmaal te ongrijpbaar voor zijn. Maar sommige dingen hebben we wel degelijk nog zelf in eigen handen.
En dat is feest.
Het is me duidelijk dat de krachten die ons proberen te beheersen er alles aan doen om ons in lage energie te houden.
Alle frisheid, alle vrolijkheid, alle onschuld, lijkt van hogerhand te worden omgezet in angst, wantrouwen en wanhoop.
Alles dat ons bindt in blijheid, zorgeloosheid en vrijheid, wordt van hogerhand verkracht, verdoezeld, gekortwiekt, verboden of afgeschaft.
Sinterklaas werd deze December amper nog gevierd. Verwaaide winkelstraten. Geen vrolijk cadeaupapier. Geen staf of mijters meer in de etalages. En de enkele banketbakker die zich waagde aan feestelijke Zwarte Pietentaart werd achtervolgd door “oh” en “ah” roepende stoephoertjes van PowNed op zoek naar een schandaaltje en een middenstander om te namen and shamen.
Kerst, dit jaar, zonder Jezus, Maria of kribbetje, zonder Balthasar, Kasper en Melchior, omgedoopt tot het ons wezensvreemde Chanoeka in geklemd tussen Satanische hoogmissen als Black Friday en Halloween. Het stalletje in Naarden achter gaas, om het tegenwoordig alom aanwezige tuig, te beletten om Jozef “kop te schoppen” en het ezeltje te neuken.
En vandaag is het dan Oud en Nieuw. De dag van de oerknal. De nacht van de schone lei.
Maar ook dat proberen ze nu van ons af te nemen, door het vuurwerk waarmee Nederland het trauma van zich afschiet, te verbieden, het verbranden van kerstbomen te criminaliseren en het ooit zo wilde nieuwjaarsvuur in Scheveningen in te perken tot een benepen kleinburgerfeestje achter dranghekken, waar alleen nog prik ranja en oliebollen van krekelmeel mogen worden genuttigd, na het vertoon van je pasje met QR code.
En daarna gaan de Paasvuren eraan, uiteraard Koningsdag en voor je het weet zitten we het hele jaar te somberen met ons hoofd in onze handen. En dat is precies waar ze ons willen hebben.
En daarom is mijn voornemen om van 2026 het jaar van het feest maken.
En ik roep jullie op om hetzelfde te doen.
Laten we liefhebben, drinken, eten, onze tradities eren, laten we de muziek op tien zetten. Aan de linten rond de meiboom dartelen. Sinterklaas moet in ere worden hersteld, voor het helemaal is vergeten. Kerst moet weer een familiefeest worden, vol liefde en bezinning, in plaats van een Satanistische hoogmis, waarin je troep die je niet nodig hebt met korting koopt. En laten we Oud en Nieuw 2026 knallen als nooit te voren. Zo hard dat ze het horen in de laagste verdiepingen van de bunkers onder het Binnenhof.
Alleen door feest te vieren als nooit te voren laten we zien dat onze geest nooit uit te doven is.
Lieve lezers, Ik wens jullie een fantastisch Nieuwjaar waarin we gaan knallen, feesten en ons niet laten uitdoven! Vind je mijn werk mooi of belangrijk? Support me dan alsjeblieft hier.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
