John Michael Wright. The Coronation Portrait of Charles II
After watching the second inauguration of Donald Trump, a confusing mix of optimism, jealousy, suspicion and dread twirls around in “Western European me”.
A multiply split opinion about a multiply split king phenomenon.
How fitting to have such confusing thoughts in January, the month named after “Janus” the two faced god. The Roman Alpha and Omega.
Het is 12 Maart 2025. Na vier maanden, grijze, lauwe nattigheid lijkt de zo verlangde Nederlandse lente eindelijk aangebroken. De lijsters en de merels, die al die tijd van de aarde leken te zijn weggevlucht, zingen plotseling weer het hoogste lied, in strijd om het mooiste wijfje en het beste takje om hun nest op te bouwen.
De zon die zolang alleen ’s ochtends soms even zichtbaar was, als witte schaduw boven de gele mist, stort voor het eerst, dwars door de breed uitwaaierende vliegtuigsporen heen, haar stralende gloed weer uit over de bleke mensenbolletjes in de Leidsestraat.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Soms loop ik weken met een column in mijn hoofd, verzamel ik als een ijverig eekhoorntje bergen gedachtenzaadjes en woordnootjes, quotes en achtergronden, schaaf en slijp ik eindeloos, voor ik iets publiceer.
Andere keren is het doel zo urgent, de nood zo hoog, de waanzin zo groot, de hypocrisie zo verbijsterend, dat ik puur op gestolde woede en adrenazine, net zolang met roodgloeiende vingers blijf tikken, bikken en slopen tot het resultaat als vanzelf voor mijn ogen verschijnt.
Hoe meer ik er over nadenk -en ik heb daar de afgelopen weken volop tijd voor gehad- wordt me steeds duidelijker hoe weinig zin het nog heeft om verontwaardigd te zijn, verbijsterd te redetwisten met de macht. En al zeker in hun eigen tempels en casino’s.
Ik zie er misschien niet zo uit, maar ben erg makkelijk te raken. Op zich fijn als je dichter bent. Dat je al van streek raakt van een dode hommel op een herfstblad. Maar aan de andere kant komt alles keihard bij me binnen. Een bestoft armpje, dat zich bewegingsloos uitstrekt vanonder het puin. Een soldaat die vergeefs probeert te vluchten voor een zoemend speelgoedje met een handgranaat eraan. Een vrolijk muziekje eronder.
Alle ellende die ik iedere dag zie, al die wreedheid en onverschilligheid in deze vieze wereld, met als poisoned cherry on top, het avontuur met Ari, het heeft me even in een vicieuze cirkel gestort van hyperventilatie, benauwdheid, paniek en slapeloosheid. Vandaar dat ik even alles afsla. Alle uitnodigingen, hoe lief en eervol ook. Zelfs met een nieuw boek op komst. Dan weten jullie dat.
Maar ik moet daar ook weer uit. Schrijven helpt.
Ophouden met zeuren ook.
Het was een lome avond, april 1988. Ik stond met mijn zware Ibanez Musician basgitaar in de aanslag op een podium op het Spui in Amsterdam. Onze 20.000 Watts denderden over de halve stad, dwars door de stegen, over de grachten en de trapgevels. Honderdduizenden oren moeten vaag hebben geregistreerd dat “Up Side Down Margherita” haar sound checkte voor de volgende dag.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
The Angel Binding Satan. Philip James de Loutherbourg.
Attention. Advanced Complonautica.
If anything typifies these bizarre times, it is that more and more people are searching for an explanation of what is happening to us, the story behind the tepid waves of insanity that flood us daily.
Als iets deze bizarre tijd typeert, is het dat steeds meer mensen zoeken naar een verklaring van wat ons overkomt, het verhaal achter de lauwe golven van krankzinnigheid die ons dagelijks overstromen.
De constante twijfel aan waarheid en werkelijkheid.
We proberen onszelf geestelijk drijvend te houden, op ons matrasje van cognitieve dissonantie, terwijl we worden meegevoerd door een rivier van waanzin, die zeker de laatste tijd in een dodelijke stroomversnelling lijkt te komen.
Was de opening van de 33 ste Olympische Spelen in Parijs behoorlijk “in your face” wat betreft satanistische rituelen, geperverteerd hedonisme, het vieren van het “Queer denken” -het verzuipen van al het verankerde- zo was de sluiting van deze “Spelen” vele, vele malen subtieler qua symboliek, maar uiteindelijk veel indrukwekkender en dreigender qua boodschap.
Imagine a life of peeking behind mirrors, maneuvering through snake pits, swinging little lanterns through the deepest of rabbit holes; skipping and jumping in dusty boots, over the face of the dark side of a two dimensional moon.
It’s great to be a complonaut.
Never a dull moment.
But the job is not for the faint of heart, as it can also become rather messy.
Because, sometimes a complonaut needs to scour the very depths of hell and stare right into the hideous faces of Azzazel, Baäl and Apollyon, grasping at bloody razor sharp straws, looking for clues and breadcrumbs, that were missed by the millions of muggles, who were simply ‘enjoying the view”. Unraveling crime scenes that are being scrubbed and dissolved right under our eyes.
Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house.
Als complonaut ben ik gek op symbolen, verborgen boodschappen spreuken en bezweringen. En dwaal ik wat graag, al tastend en mijn tenen stotend door donkere kamers van Hermes en Damocles.
We Western European parents need to wake up! And we need to do it now. Because we are currently sleepwalking right into the bloody abyss. Or actually, it is more like we are sliding down a huge and intricate slide, in the middle of a giant morbid Lunapark.
Unelected bureaucratic ghouls from the Brussels towers of Babel and repulsive psychopaths from The Washington and Geneva autocrats clique, gave us the very first push long ago, somewhere on a stage in a bonfire-lit Square in Kiev.
Al veel te lang, zie ik ons langzaam maar zeker, sputterend, klauwend en maar half bewust van de ons aangapende levensgevaren, Molochs spekgladde glijbaan af glibberen.
Ze zijn bezig ons land te slopen, ons voedsel te vernietigen, ons verplicht te prikken, onze bossen op te stoken, onze zee en de prachtige polder waar Marianne Zwagerman woont vol te zetten met turbines, onze vissers af te zinken, onze boeren en ons talent weg te jagen, ons onder vreemde heerschappij te brengen van WHO en andere sinistere organisaties, onze regen en onze wolken te manipuleren, onze ouders uit hun huizen te jagen, een heel VN leger uit Afrika te importeren, de Duivel op te roepen, ons drinkwater te vergiftigen, ons bezit en erfgoed te stelen, ons kapot te belasten, de seksualiteit en het karakter van onze kinderen te perverteren, ze daarna, “pang pang” roepend naar Oekraïne te sturen, ons geld af te schaffen, lachend ons laatste restje privacy te vernietigen, onze laatste kruimeltjes vrijheid en ons laatste flardje welvaart te slopen.
Efeze 6: 12. Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.
Voor wie me zo door het dorp ziet kuieren, ben ik allesbehalve een bijzondere verschijning. Een wat oudere man, hoewel nog jong voor mijn leeftijd, wat breder dan normaal, een rudiment van een leven lang waterpolo en boksen.
