Category: Prose

Psalm 118:6 The Lord is on my side. I will not fear: what can man do unto me?

Als je zo oud bent als ik, bracht je hoogstwaarschijnlijk je eerste tijd door in ongekende vrijheid.

Onbespiede jaren, waarin je nog probleemloos kon ontsnappen aan toezicht en surveillance. Zelfs als kind. Door eenvoudig naar buiten te lopen of je kamerdeur dicht te trekken. En als je de straat uit fietste was je helemaal van de radar verdwenen.

Voor je het wist, was je weg. En niemand wist zeker waarnaartoe.

Het was een tijd waarin je nog belletje kon trekken, zonder dat de “Ring” van de buren automatisch de politie belde. En vuurtje kon stoken in de achtertuin, met lekker veel plastic, omdat dat zo mooi walmde, terwijl je verwoed je longen vol rook zoog. De Caballeros van je ouders lagen immers altijd voor het grijpen.

Een tijd waarin nuchter rijden een teken van zwakte was en je op je zevende verjaardag je eerste slokje bier van je opa kreeg.

We beleefden avonturen die nu ondenkbaar zijn.

Zo herinner ik me dat ik samen met mijn beste vriend Jan, die nu plaatsvervangend rechter is, hele dagen onvindbaar was. Als jongetjes van twaalf, dwaalden we urenlang door het Mastbos, dwars door de moerassen en negeerden we de borden “Levensgevaar! Streng verboden toegang! Om op de Kogelvanger, munitie te zoeken. Tot die ene keer dat we werden betrapt door een gewapende patrouille maar na een standje, gewoon weer werden vrijgelaten, zonder als Russische kindspionnen de Telegraaf te halen.

Onze ouders haalden hun schouders erover op. Ze hadden ons niet eens gemist.

Het waren jaren waarin je niet achtervolgd, laat staan herkend werd, door je telefoon, je televisie, je auto, laptop, iedere deurbel en lantarenpaal. Je werd niet standaard afgeluisterd en gefilmd. En als je eens rottigheid uithaalde, was er niemand die het opsloeg.

Al je misstappen, vechtpartijtjes, scheldwoorden en blote tieten plaatjes, foute vrienden, gruwelijke grappen en subversieve meningen, ze losten op in de tijd als sneeuw voor de zon.

Wat een contrast met deze tijd, waarin systemen als Palantir, continu gegevens uit alle mogelijke bronnen combineren, om een profiel te bouwen, dat altijd groeit, nooit verdwijnt en ieder moment tegen je kan worden gebruikt. Een zwaard van Damocles dat iedereen, altijd boven het hoofd hangt. Ook als je denkt dat je niks fout doet en niets te verbergen hebt.

Want als de macht verschuift en de regels veranderen, als je stemt op een politieke partij die ineens te boek staat als terroristisch, als je geloof, afkomst of ras plots uit de gratie raakt of als je geen zin hebt om te vechten in een door vuile schoften opgedrongen wereldoorlog, kun je zomaar aan de schandpaal worden genageld of het schavot op worden gesleept. Je bankrekening wordt bevroren, je wordt ontslagen, in de gevangenis gesmeten of je krijgt een kill drone op je afgestuurd. Zoals in Gaza al gebeurde tijdens operaties Lavender en Where’s Daddy.

Voor je er erg in hebt, komen de veewagens die nu keurig staan uitgerangeerd, weer knarsend in beweging, richting oosten, met jou erin.

Vroeger, toen we jong waren, bestond er nog geen vlindernet vol vuurrode vinkjes. Geen eindeloze lijst door de surveillance maatschappij, geregistreerde zondes, waar geen mens, aan ontkomt, omdat vanaf de zondeval, nu eenmaal geen enkel mens perfect is.

Natuurlijk werden onze ouders en grootouders, ook al volop gekoeioneerd, getreiterd en leeggeschud.

Maar het gebeurde met minder aplomb, niet zo grof en in your face.

Ontsnappen was nog mogelijk. Althans het leek zo.

Het was de tijd waarin de dienaren van de dictatuur, die zich onze overheid noemen, zich terughoudender opstelden. Kalm wachtend op de technologische mogelijkheden en massapsychologische buitenkansen, om de dystopie waarin we anno 2025 leven, als een vloedgolf traag maar onontkoombaar over ons uit te kunnen rollen. Geduldig achter de schermen van hun spiegelpaleizen, geruisloos door ploeterend aan de lijvige plannen, formules en convenanten, die ons nu verstikken; de Covid pandemie, “net zero”, One Health, Gender- en klimaatpolitiek, omvolking en AI… kortom The New World Order.

De wereld die we vroeger kenden, is qua vrijheid niet meer te vergelijken met de huidige prison planet, aan wiens ogen, oren, poortjes, pasjes, drones, scanners en tourniquets, niet meer te ontsnappen is.

En toch voel ik me nu vrijer dan ooit tevoren.

Zoals een kind dat met een gouden lepel in zijn mond is geboren, nooit zal weten wat rijkdom is. Zoals zoveel mooie vrouwen blind zijn voor hun eigen schoonheid. Zoals geen vis beseft wat water is, hadden wij geen weet van de vrijheid die we ooit hadden. Het was een vrijheid die zo vanzelfsprekend was, dat we de waarde er niet van inzagen. Zodat het kon worden afgepakt, als snoepgoed van een baby. Onder het mom van argumenten als gemak, veiligheid en zekerheid.

Alleen als je bent gekortwiekt, weet je wat het is om te kunnen vliegen.

Ik voel mezelf, misschien is dat gek, steeds vrijer worden, juist naarmate de Brusselse voetangels en Haagse tepelklemmen, strakker en strakker worden aangedraaid. Ook nu onze DigiD gegevens in handen zijn van de CIA en ze in Tel Aviv mijn bloed wel kunnen drinken.

Ik voel me vrijer, omdat de gewone dingen uit mijn jeugd, nu het domein zijn geworden van rebellen, staatsvijanden, vrijheidsstrijders en vrijbuiters. 

Omdat ik nu pas weet wat vrijheid is.

Je voelt je tegenwoordig vanzelf Che Guevara worden, als je gewoon een beetje doorleeft, zoals je van oudsher gewend was.

In de Bijbel staat het 365 keer. Wees niet bang. En dat ben ik dan ook niet. 

En tuurlijk, het wordt hier vreselijk.  

Maar Ik voel me niet langer bedreigd door Ursula van der Leyden of Mark Rutte, ik ben niet bang voor politiecamera’s, cbdc’s of drones. Ik maak me geen zorgen over surveillance grids en social credit scores. En als ze me opsluiten in een 15 minute city, ontsnap ik door de riolen of ik zweef weg, hangend aan een luchtballon. 

Zoals je het licht alleen kunt zien in de duisternis, voel je de vrijheid pas in tijden van dictatuur. 

Ik ben vrijer dan ooit tevoren.

Lieve mensen, Ik wens jullie een heerlijke Kerstmis, in alle vrijheid, zonder angst. Vind je mijn werk mooi of belangrijk? Support me dan alsjeblieft hier.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Es ist schon lange von mir zur Erwägung anheimgegeben worden, ob nicht die Überzeugungen gefährlichere Feinde der Wahrheit sind als die Lügen. 

Friedrich Nietzsche.  

Ze vallen vroeg dit jaar, de windstille weken. 

Het gevoel dat ik alle grotere gedachten waar ik mijn hoofd omheen kon vouwen, al opgeschreven heb. 

En het meest belangrijke dat ik te vertellen had, wel gezegd is.

Dat alles wat om mij heen gebeurt te plat, te vals, te leugenachtig is, om er woorden aan vuil te maken.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Inleiding: Een stukje schrijven lijkt zo makkelijk. Maar ik heb meer nodig dan vier vingers, een beeldscherm en een toetsenbord. Ik doe het niet alleen. Als ik schrijf neemt “iets” het over; een geest die me woorden influistert, melodie in zinnen blaast en de maat in mijn woorden slaat. Dat zorgt dat ik af en toe iets schrijf dat ik zelf achteraf niet herken, laat staan kan herhalen. Als die stem zwijgt, kan ik forceren, mezelf of iemand anders imiteren, een orgasme faken, maar wat een struggle. 

De geest is er niet op deze Saturnusdag. Naar betere oorden gevlucht, ver weg van het onderwerp.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Gisteren schreef ik een stuk, dat nog maar weinig gelezen is. Waarschijnlijk omdat het een open einde heeft en daar houden jullie niet van. Het is voor velen te symbolisch, niet concreet genoeg. Daarom deel 2.

Ik denk dat onze toekomst begint met loslaten.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!