Het is 12 Maart 2025. Na vier maanden, grijze, lauwe nattigheid lijkt de zo verlangde Nederlandse lente eindelijk aangebroken. De lijsters en de merels, die al die tijd van de aarde leken te zijn weggevlucht, zingen plotseling weer het hoogste lied, in strijd om het mooiste wijfje en het beste takje om hun nest op te bouwen.
De zon die zolang alleen ’s ochtends soms even zichtbaar was, als witte schaduw boven de gele mist, stort voor het eerst, dwars door de breed uitwaaierende vliegtuigsporen heen, haar stralende gloed weer uit over de bleke mensenbolletjes in de Leidsestraat.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Laten we zeggen dat jij een jonge vader bent. Maar je mag ook best een zorgzame moeder zijn of een lieve oma. Dat doet er niet zoveel toe.
Je bent met je kind, je kleine mannetje, die je voor de zekerheid iets te warm hebt ingepakt, naar de speeltuin in het Vondelpark gekuierd en zit nu even heerlijk in je eentje, lurkend aan een lauwe Starbucksbeker vol caramelkleurige Frappuchino met Amandelschuim, op een afgebladderd regenboogbankje iets te lezen. Een bundeltje van Majakovski, maar het mag ook de nieuwe van Ozcan Akyol zijn, terwijl je allerliefste schat vrolijk kraaiend, verwoed aan het wipkippen is.
Dan ineens houden alle vogels op met fluiten.
Eerst denk je dat je het je inbeeldt, een speling van het licht in de door de zon verwarmde waterdamp, die in slierten optrekt uit het bruine grind. Maar dan zie je vanuit je linkerooghoek toch echt iets vanachter je rug opdoemen.
Een schim kruipt langzaam uit de schaduwen van de winterharde, altijd groene laurierbosjes die de speelplaats omzomen.
Een huivering trekt over je rug en de kleine haartjes in je nek staan ineens recht overeind.
Je bent als versteend.
Je draait je half om en ziet tot je verbazing een tengere gestalte naderbij komen.
Een slungel in een keurige camelkleurige trenchcoat, waaronder een iets te blauw Suit Supply pak met één knoopje dat beide panden bij elkaar houdt, met daaronder een smetteloos wit hemd. Geruisloos, stapje voor stapje, schuifelt de gestalte, grijnzend in de richting van je lieveling, die enthousiast heen en weer blijft zwaaien op citroengele, kunststof wipkip.
Je wilt wat doen, maar je benen verweken, je wilt schreeuwen, maar je mond voelt als afgesnoerd en het enige dat je rest is om de vreemde verschijning zo goed mogelijk in je op te nemen.
Zijn lichtbruine van Lier bordeelsluipers met geborsteld zilveren gespen, zijn nette lichte stoppelbaardje, op zijn hoofd een roze, vilten baret, en heel opvallend in zijn rechterhand een oversized vlindernet, dat hij langzaam opheft.
De bolle baret doet je onwillekeurig denken aan de Franse zangeres, Mireille Matthieu, met haar gouden keeltje. Maar daarvoor is de schim te lang en lijkt hij te veel op Derk Boswijk, de moedige CDA politicus die de laatste maanden zo opvallend vaak op televisie was.
Je kijkt nog eens wat beter, De verschijning in de trenchcoat is niet alleen!
In de slippen van zijn lange jas, hinkepoot een koddige verschijning, met een smetteloos wit fantasie-uniform, dat nog het meest weg heeft van een slordig gestreken tafellaken vol oranje WK linten van de Albert Heijn, vierdaagse- en feestmedailles. In zijn hand een jutten aardappelzak.
Zijn kleine ogen, half verduisterd door de klep van een veel te grote platte pet, die steeds over zijn bezwete schedel zakt en dan de bovenkant van zijn oren omvouwt, zijn blik net als die van de man in de trenchcoat, strak gericht op je kindje, dat nergens erg in heeft en rustig doorgaat met wipkippen.
Je boek is inmiddels uit je als verlamde handen gegleden en ligt in het zilverzand, tussen de lege wietzakjes en verkreukelde blikjes Red Bull, terwijl jij je oren spitst. “Waar komt dat rare zangerige stemgeluid toch vandaan?”
Je kijkt in de richting van de laurierbosjes en je ziet ineens een derde schaduw.
Een enorme glimmende Dobermann Pinscher, denk je.
Nee, warempel! Het is een lange, slanke kerel met een geschoren bovenlijf in een vetleren vetervest vol ritsen en piramidevormige zilveren knopen en een zwart hondenmasker op zijn langwerpige hoofd.
De mysterieuze figuur achter het masker ziet ineens, dat jij hem in je opneemt en twee priemende stalen knikkers kijken je spottend, recht in je ogen aan. Het is een moment doodstil.
Dan ineens blaft de Dobermann;“Gaaf Land”!
En hij gromt dreigend “Nederland is een breekbaar Vaasje!” En vervolgt “We moeten ons een oorlogsmentaliteit aanmeten”, begrijpt u dat?”
Je wilt iets terugzeggen maar de lippen omzoomd met zilveren ritsen sissen je toe: “Jij Moet Gewoon Je bek Houden!”.
Ineens zwijgt de stem. De hondenkop met de zwarte leren flaporen en de zilveren studs, draait tergend traag naar je kind en kijkt strak en zwijgend richting de wipkip.
En dan met een ruk draait de hond zich weer naar je toe en klinkt weer die stem met dat Haagse accent, opvallend vriendelijk en opgewekt. “Je vraagt je af: gebeurt dit echt?”
Even zie je de felle, fletse koude ogen achter het masker die je schuin, maar toch ook recht aankijken. Spottend smiespelt de Dobermann: “We zullen allemaal grote offers moeten brengen”!
Dan keert de manhond ineens zijn blik af, keert zich om en sluipt dwars door de laurierbosjes en de ritselende rododendrons weg, op handen en voeten. Jou met open mond achterlatend.
Hij blaft je nog vaag iets toe: “We zijn geen kinderspeeltuin, ik wil helemaal niet de baas spelen hier” En heel duidelijk hoor je zijn laatste woorden, voor hij definitief achter het afgebladderde blauwe theepaviljoen verdwijnt.
“Het stopt alleen als jullie het willen!”
Dan schrik je wakker. Het is waterkoud. De vuile, geelgrijze wolken zitten weer voor de zon. En alle vogels zwijgen. Was dit een droom?
Je kijkt op.
En tot je grote schrik zie je een lege wipkip, die nog wat nawiegt in het luchtledige.
Nederlanders. Vaders, moeders, oma’s en opa’s.
De duizenden kinderen van het toeslagenschandaal?
We negeerden ze. Het waren niet onze kinderen.
De tienduizenden kinderen met vaccinatieschade?
We negeerden ze. We wilden de pijnlijke waarheid niet weten.
Maar negeren is niet langer een cynische luxe die wij ons kunnen permitteren.
De dreiging die boven de hoofden van al onze kinderen hangt, is levensgroot. Zij beklimmen, zonder het te weten, langzaam maar zeker, de treden van een glibberige glijbaan op weg naar het met bevroren bloed en ingewanden doordrenkte slagveld, hier ver vandaan.
En wij mogen niet langer zwijgen. Want wie zwijgt? Die stemt toe. Vraag dat maar aan de man achter het Dobermann Pinscher masker.
Met dit stuk maak ik geen vrienden, omdat massaal, liefdevol verzet hun grootste nachtmerrie is. Dus als je het goed of noodzakelijk vindt wat ik doe, support mij dan alsjeblieft hier!
Nederland. Geen Oorlogsland. Onze Kinderen. Geen Kanonnenvoer!
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
29 December 2024 at 11:51
Keihard de waarheid
Wegkijken hét probleem
Langzaam aan gewenning aan de in wezen vuiler overheid is desastreus
Wake up call
29 December 2024 at 11:56
Kippenvel. Als ik nu in Nederland was kwam ik zeker naar de Dam, alhoewel ik die stad meestal mijd als de pest. Ik zit momenteel in Spanje.
Veel sterkte vandaag!!
29 December 2024 at 12:08
Kan er helaas niet bij zijn, bij de demo.
Hoop dat er velen komen!
Ja, je hebt de luchtfietserij-sprookjes van de links-ideologische gevestigde orde, zoals een CO2 mythe en wokisme…
…En je hebt sprookjes waar diepere wijsheden in verborgen liggen, zoals de oude van Grimm, maar ook deze 🙂
29 December 2024 at 12:35
Wat een knaller, Janusz!!
Ik kijk nooit weg en doe en zeg wat ik wil maar naar amsterdam is te veel gevraagd. Ik vind het een ongelooflijke kutstad en daarbij vallen die demo’s, wat opkomst betreft, altijd vreselijk tegen (vaak teleurgesteld naar huis) behalve de eerste op het Malieveld, die was fantastisch. Heel Nederland zou moeten komen (maar ja netflix en chips) behalve ik want amsterdam………. nóóit van m’n leven!!!
29 December 2024 at 13:00
Wauw, zo goed omschreven….
Het gevoel van machteloosheid tegenover zoveel slechtheid, waanzin en donkere drap wat in die rotkoppen van de macht is gekropen, hemeltergend. Maar je hebt gelijk, het begint van binnen, in ons zelf, om het tij om te keren en wakker te worden. Dank!
Tijdens de Grote Slag op het Malieveld, stond ik tussen alleen liefdevolle mensen. Tegenover bloeddorstige kwezels. We wonnen…
29 December 2024 at 13:21
“We zullen allemaal grote offers moeten brengen “ voor de Groningers was het de angst voor instorting en materiële schade.
Voor de Limburgers de water schade.
De ouders en grootouders van de staatsontvoeringen in kinderhandel.
De vervolgingen van artsen in corona tijd en nog tot op de dag van vandaag.
De vaccinatie schade die geofferd wordt.
De uitsluiting van integere capabele mensen.
De tien jarige oorlog die op komst is en waar de mannen en vrouwen, jongeren die offers moeten brengen in de loopgraven om die 1% tevreden te stellen.
“Het stopt alleen als wij het willen “.!!
Wanneer zijn we zover om geen offers meer te brengen?
29 December 2024 at 14:14
Wij zijn al meerdere keren geweest, dit keer konden we niet. Ik vond altijd wel dat het maar een bedroevend klein groepje mensen was.
29 December 2024 at 15:30
Zoals altijd feiloos de kern omschreven. Wanhopig van de lamlendigheid van het slapende Nederlandse volk. Het is nog niet erg genoeg….
29 December 2024 at 15:45
Ik mis de grote zwarte Boelgakov kater nog…. Een ijzingwekkend verhaal maar realiteit hoe de meesten wegkijkend het MSM ‘nieuws’ volgen. The ministry of Truth met als enig narratief dat van schuld aan alles is onze vijand! Wij niet… wij deugen….
29 December 2024 at 18:40
Die corruptie daar is ook ONZE corruptie!!
29 December 2024 at 20:26
En nog steeds kijken de meeste mensen weg je beschrijft het zo goed
Dank jewel
30 December 2024 at 08:36
In een stampvol Amsterdam met consumerende mensen, kopen, kopen, kopen, eten, eten, eten, liepen we met een klein groepje demonstranten voor Vrede van de Dam naar het Museumplein. Je hoorde de consumers bijna denken ‘wat zijn dat voor mensen met witte vlaggen’.
Laat ons kopen, eten en vooral slapen.
30 December 2024 at 11:01
Ik weet niet meer wie het was maar die gaf wel een treffende beschrijving van de Nederlanders: ze zijn net als een zak meel, hoe hard je er ook op slaat, ze staan niet op. Als de geschiedenis zich weer gaat herhalen dan zal de Bevrijding weer van buiten gaan komen.
30 December 2024 at 12:57
Ach, hier in België is zelfs geen enkel bewustzijn, geen enkele notie te bespeuren…. M
30 December 2024 at 12:59
Ach, mn beste, hier is het amper beter.
30 December 2024 at 14:17
Geen woorden maar daden, ze zijn allang ontmaskerd de vrijmetselaars en hun
judasgeiten.
En ja, daar hoort ook FVD bij!
31 December 2024 at 00:04
https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/defensiepersoneel/vraag-en-antwoord/waarom-ontvang-ik-een-brief-over-de-dienstplicht#:~:text=Dienstplicht%20voor%20vrouwen,een%20brief%20over%20de%20dienstplicht