In de laatste aflevering van de Nare Jongens podcast, (53:20 min) probeerde Bas Paternotte, bijzonder eervol, mijn manier van complotdenken te duiden. Maar hij maakte er zo’n puinhoop van, de schat, dat ik dacht, laat ik nou eens proberen zelf wat mechanismes op te schrijven, waarom en hoe ik doe wat ik doe. Een egodocument dus, maar misschien wel opportuun in de mêlee der gebeurtenissen. En wellicht een beetje leerzaam. Ik kon lang niet alles opschrijven, want dit onderwerp is eigenlijk een boek waard, dat ik misschien nog wel eens schrijf.
Ezekiel 33:6 – But if the watchman see the sword come, and blow not the trumpet, and the people be not warned; if the sword come, and take any person from among them, he is taken away in his iniquity; but his blood will I require at the watchman’s hand.
Onlangs zag ik Pietje Aafke Dijkstra, de nieuwe minister voor medische zorg, met gefronste blik en ogen als kooltjes, achter het katheder plaatsnemen, voor de de aarden muur van de macabere aula, die voor ons parlement moet doorgaan.
Ik mompelde “Behold, a Pale horse.” En dacht onwillekeurig aan De vijfde Ruiter, een gedichtje dat ik ooit schreef.
Abraham Storck. De Hollandse vloot in de haven van Amsterdam.
Autorijdend door de Nederlandse miezerregen, onder een voortdurend grijze loden wolkendeken -stapvoets, omdat ieder botsinkje in dit land leidt tot uren afgekraste rijbanen- zie je als je verveelde blik naar boven dwaalt, de staat der Nederlandse wegwijzers.
Voor ik mezelf zou vergiftigen met de onvermijdelijke stortvloed aan meningen, loftuitingen of scheldpartijen, mijn analyse door het door een zwarte of roze bril hineininterpretieren van pundits te laten sturen en in plaats van het makkelijke pad van de snippets, clips en soundbites te kiezen, besloot ik mezelf af te sluiten en onder te dompelen in het interview van Tucker Carlson met Vladimir Vladimirovitsj Poetin. En me te richten op de diepere boodschap en betekenis ervan.
The Great Red Dragon and the Woman Clothed with the Sun. William Blake
Gisteravond tekende zich urenlang een anomalie af aan de Nederlandse hemel. Een ragdunne rode kras scheurde ons land in tweeën van Zeeland tot Leeuwarden. Precies op het moment waarop Pieter “Iskariot” Omtzigt, met een kutsmoes de stekker uit de hoop van Nederland trok; de formatie die het uitgeputte volk de regering had moeten geven waar het zo naar hunkerde.
In tegenstelling tot het vrijdenkend, liberale, politiek actieve smaldeel in de maatschappij -doorgaans onterecht samen geveegd onder het begrip rechts, omdat rechts eigenlijk ook gewoon een soort links is- weten de mieren die zich verzamelen onder de rode banieren, dat solidariteit en eenheid, heilige begrippen vormen. Conditiones sine qua non, die nochtans vanzelfsprekend en volstrekt gratuite zijn, zolang alles goed gaat en iedereen elkaar in de gangen van het Reichsministerium of de Opperste Sovjet vrolijk op de schouders loopt te slaan.
Het was helaas geen gewijde dag, maar een stijlloost scheld- en drogredensmijtfestijn, waarin cynische politiek en oorlogs-PR zich als een kankergezwel met zweepstaarten en weerhaken, door de laatste overgebleven oprechte emotie woekerden.
De slachtoffers van de Shoah en hun directe nabestaanden verdienen zoveel beter.
“Once every year, all our eyes are fixed on Davos. The enclave of Neu Schwabenland in the stony heart of Europe. In awe we see the thousands of call girls and lollyboys, the caterers with their Wagyu beef and Blanquette de Veau, the refrigerated trucks full of Beluga caviar and condemned lobsters, their scissors tied with gaffer tape.
Once a year we witness the thousands of grim-looking mercenaries restricting public Swiss soil. The Soldiers of Fortune, with their machine guns and bulky bodyguards with their little microphones and earphones in.
“Een keer per jaar zijn al onze ogen gericht op Davos. De enclave van Neu Schwabenland in het stenen hart van Europa; dan zien we de duizenden call girls en schandknapen, de cateraars met hun Wagyubeef en Blanquette de Veau, de koelwagens stampvol Beluga kaviaar en spartelende kreeften, hun scharen afgebonden.
Eens per jaar turen we naar de duizenden grimmig kijkende huurlingen die gemeenschappelijke Zwitserse bodem afgrendelen. De Soldiers of Fortune, met hun machinegeweren en brede bodyguards met hun oortjes in.
Dit stuk is bewaard gebleven en uitgewerkt, dankzij één van de twitterati die er het volgende over zei; “Ik had Twitter al een paar keer opgezegd, maar met zo’n stukje beat poetry om je vingers bij af te likken, blijf ik nog even hangen”.
Waar Hilversum plompverloren Jeroen Pauw voor de zesde keer binnenrolstoelt in plaats van jong mediatalent, trok de VVD gisteren Henk Kamp weer eens de studio in. Kamp. Eén van die weinige sociopatische mummy’s of door familiebanden tot zwijgen gedoemde, slaafse januskoppen, waar de VVD voor zo’n optreden uit kan kiezen. Lid van liberale “dreamteam”, waarvan de meesten kilo’s boter op het hoofd torsen of een kast vol beduimelde XXL jurken, jaren van antisociaal wanbeleid, een shitload aan aandelen in Picnic of een kinderzwembad in Thailand.
Onlangs schoof ik aan bij Forum Inside, samen met jonge vader Thierry, magister bibendi Ralf, briljante Sid de razende filosoof en de erudiete, bedachtzame, beschaafde Lidewij, die veel te weinig aan het woord kwam in al dat geweld.
Leve Forum Inside! Die vrolijke alternatieve oase van vrije meningsuiting en onstuimige filosofie. Gideonsbende in een kleingeestige mediawereld die gedomineerd wordt door slaven, laven en larven, waaruit ik -talent of niet- sowieso wegens ‘wrong think’ levenslang uit verbannen ben.
Regen of zonneschijn, als meisje van acht werd mijn moeder meer dan eens de heide van Soest opgestuurd, om daar, uit het zicht, een paar uur “te gaan spelen” als er politie in de buurt was.
Haar “speelkameraadjes” waren de Joodse kinderen die ondergedoken zaten bij mijn opa en oma, verscholen tussen de zeven eigen kinderen. Ik vermoed zelf dat ze afkomstig waren van het onderduikadres van mijn oudoom Aart Vos en zijn vrouw Johtje aan de verlengde Engweg in Laren. Of er een uitwisseling tussen beide huizen was heb ik echter nooit kunnen kunnen achterhalen*.
Tot mijn grote schrik besefte ik, onder het draaien van een oneindige stapel gehaktballen, ineens, dat het bijna Kerstavond is.
En dat ik niemand van jullie nog een vrolijk en gezegend Kerstfeest heb gewenst.
Laat staan dat ik jullie een mooie tip heb gegeven over een passend verhaal om de kinderen voor te lezen bij de haard of een muziekstuk dat deze avond nog mooier en ontroerender kan maken. Of een heerlijke podcast voor de gezegenden die tijd hebben voor zichzelf op deze avond.
The barren field stretches as far as the sharpest eyes can see, to a horizon so straight, you could hold a ruler against it.
This landscape that til mid-September still mirrored the Ukrainian flag, with its upper half of azure sky and lower half of waving grain, now forms a desolate grey above exhausted grass and brown clumps full of stumps and stalks.
The rasputitsa, or распутица, has just begun. That leaden-grey rainy period between summer dust and winter ice, which turns the fertile clay into a sticky mush in which horses drown and tanks sink, hangs like a veil over the endless land.
An interminable swamp of bone glue that has previously caused so many reputations of German generals and French commanders to perish, swallowing their ambitions in its quicksand.
Now we look down on an arrow-straight road that cuts through this desolate landscape, as rainwater fills its potholes and cracks in its asphalt.
A road like so many others in these parts, running straight through the endless fertile farmlands that in better times make Ukraine the breadbasket of Europe. A lifeline along which, in four years of fratricidal war, everything on wheels limped, rattled, and roared past.
From dirt bikes and pickup trucks full of deathly tired and gravely wounded soldiers, to crusty Lada’s with shattered windows, far too pristine NATO equipment, completely unsuited for this hell of dust and mud, and bizarre contraptions that —with their steel nets, iron spikes, and welded rusty plates— look more like the menacing wheeled monsters from Mad Max than actual tanks or armored vehicles.
Steampunk abominations, protected as best they can by their crews, against the insane tricks and killing jokes, of a postmodern war which resembles the battle of Passchendaele as well as John Connor’s war against the Terminators.
Thousands of men raced along this point, at full speed, with the devil on their heels and true contempt for death. To and from the erratic, ever-shifting front around Kupiansk in Kharkiv Oblast, kicking up suffocating clouds of beige dust, mixed with sooty exhaust fumes, slaloming around the many charred wrecks, strewn around like toys—the black mirrors of fate for every soldier who dares to ventures onto these desolate roads.
A cynical fate with little propellers, hovering like a hawk, patiently waiting for prey in the silver-grey autumn sky. “Ptitsa,” as the soldiers cynically call the FPV drone. A word that sounds like a friendly chirp and indeed means “bird” in Russian.
But these ptitsi—or ptakh in Ukrainian—do not sing cheerful songs.
These are not blackbirds or nightingales, but vicious buzzing hornets packed with explosives that identify anything that moves. And once it turns out that targets are hostile, these ptitsi relentlessly pursue them into their holes and basements, into their cabs and cargo holds, to blow them up without mercy.
A fate, left to the mercy of a drone operator who holds power over life and death from miles away.
Now it is the third of November. And we look down again on this utterly forsaken road near Kruglyakovka, Completely baren, except for two elderly men. And a little white mongrel dog.
Clearly non combattant. On foot. Civilian coats, woolen caps.
One of them is 87-year-old Sergey, who once worked for the Ukrainian railway workers’ union. Walking beside him is his 67-year-old neighbor; together they frantically wave a sheet that serves as a white flag.
For seven months the old men hid together in a damp basement; for seven months they kept each other alive and dragged each other on through the war, but their food supplies had run out. So when it seemed like the grey zone around Kruglyakovka had fallen into Russian hands, they risked the perilous journey on foot, through no-man’s-land to be evacuated to safer ground.
We now see from the air how Sergey’s neighbor suddenly disappears in a cloud of dirty-grey smoke and collapses on the muddy road like a ragged heap of rags.
Then Sergey sinks to his old knees and makes the sign of the cross. And again. And again. The little dog, not understanding, stays silent by his side.
We now see a drone approaching old Sergey. The contraption turns, flies off, then swiftly dives back towards the old man, and mockingly starts circling old Sergey, like a giant mosquito getting ready to sting, before veering upwards again, as if the operator is granting him his mercy.
Then we see the drone drifting, drifting, excruciatingly slow, toward Sergey and finally we see it explode right in his face.
It is Tuesday, 16 December.
And we look down on a hall, filled to the brink with well-fed men and women. All dressed up. 143 men and women who govern a country.
My country.
I watch them as they give a standing ovation. Some openly and enthusiastically, others timidly and ashamed, wary of the cameras and the judgment of the public.
I see these 143 people, clapping their little fat hands, till they are red, like seals in a circus, as they applaud the murder of Sergey, his neighbor and a mongrel puppy that wanted nothing more than a warm basket, a cuddle and perhaps a juicy bone.
Things will never be right again in the Netherlands.
My country.
My guilty country.
Writing this piece has taken me days and nights. And tears of shame. If you find it beautiful or important, please support me .
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
