In een droog Zeeuws zonnetje, mijn hangmat wiegend in de harde wind van verandering, lees ik zojuist een verontwaardigd bericht van Marianne Zwagerman over een overduidelijk eenzijdig oordeel van de zoveelste partijdige NPO Ombudsqueer. Hoe kun je als Ombudsmens, in je oordeel over een podcast, waarin qua format de gast steeds de expertise levert, die hele deskundige inbreng, in dit geval van Rechtsfilosoof Andreas Kinneging, volstrekt negeren en je hele oordeel baseren op de woorden van de presentator; die hoe ingelezen ook, toch een kennisomnivoor is, die overal iets vanaf weet, maar nergens op is afgestudeerd.
Hoe kun je nou de bias van een rechter ontkennen en nochtans aantonen dat deze wel degelijk op sociale media, een overduidelijk gekleurde mening heeft gepost over “klimaat”?
Hoe kun je je als ombudsmens nou beroepen op het heilige recht op wederhoor, terwijl zo’n prachtprincipe werkelijk nooit opgaat als het even niet uitkomt, bijvoorbeeld voor politici van Forum voor Democratie, die doorgaans in tribunaal opstelling, schaterend bij ieder politiek NPO programma tot de enkels worden afgezaagd, zonder dat ze zelf ooit een uitnodiging ontvangen om op alle “reductiones ad Hitlerum” te mogen reageren.
Dit was allang niet meer de eerste keer dat de objectiviteit van de veroordelende klasse, in twijfel getrokken mag worden getrokken.
Ik besef opnieuw -zoals eerder deze week na de demonstratie van enkele dikbetaalde XR bruinhemden op de A12, die niet zoals de kinderen van Loosdrecht met stalen pijpen uit hun eigen tuinen werden geknuppeld, maar met kusjes, bonbons en brancards door de ME met poezelige handjes van de snelweg af werden getild- dat vrouw Justitia’s blinddoek allang is scheefgezakt en dat de instinctieve volkshunkering naar onafhankelijkheid van onze rechters, openbare aanklagers, ombudsmannen en vrouwen, politie- en geheime dienst mensen, zolangzamerhand aandoenlijk is geworden.
Ons diep gewortelde, met paplepels tegelijk ingegoten, blinde vertrouwen in een overheid die ons allen voor de wet even rechtvaardig of desnoods even onrechtvaardig behandelt.
En steevast op ieder partijdig oordeel volgend, zie ik die dieptreurige, verwonderde teleurstelling, de vertederende ergernis, als we “ze” opnieuw betrappen op hun scheefrecht als het oordeel weer eens niet zo blijkt te zijn, waar we volgens de rede recht op zouden hebben. Redelijkheid, waarop we eigenlijk allang niet meer zouden mogen hopen, na zoveel tekens aan de wand.
We betrappen ze steeds. Maar we zien vooral hun macht.
En meer dan dat.
We zien ook hun einddoel, hun strategie.
Wij, Nederlanders en al zeker de wijsneuzen, degenen die vragen durven stellen bij alles dat ons overkomt, zijn het afgeschreven verleden. Onze Wannsee conferentie is geweest. Onze goose is cooked. De teerling over ons lot is allang geworpen.
Wij lijken ronduit ongewenst in eigen land, behalve als er nog iets van onze botten kaal te plukken is. Of als er nog een zoon of dochter is die voor de Bentley dealer in Kiev de heldendood kan sterven in de bloed doordrenkte velden van Oekraïne.
We staan met pakweg 15 miljoen mensen, ons ooit zo trotse karakter, onze sterke mening en ons stamboekvee, in de weg van grootse plannen met dit hele kleine stukje aarde.
Plannen, waar wij geen énkele rol meer in spelen. Te lastig. Te intelligent. Te mooi. Te hecht. Te onbuigzaam. En tegelijkertijd als volk nog net te indolent, te verdeeld en goedgelovig om een deuk in hun pakje droomboter te slaan. Te bête om tot volwaardige sansculotten of watergeuzen uit te groeien.
Wij, de oorspronkelijke Nederlanders -en zeker degenen die weigeren te vluchten, een prikje te nemen of zonder slag of stoot een kazerne met tweehonderd bronstige militairen uit den vreemde in hun wijk of dorp toe te staan, wij die te veel vragen stellen of ons mondje durven roeren, zijn in de ogen van de veroordelende klasse, de opstandige negers in Alabama, maar dan van nu, de Joden in München en Berlijn. De koelakken waar de knoet over moet; wiens mond moet worden gesnoerd, wiens vee moet worden afgemaakt, wiens herenboerderij moet worden gebrandschat, om plaats te maken voor containerwoningen en terreurturbines. Wij zijn de eikenbladeren van november.
Leef er mee, protesteer of ontsnap zolang het nog kan.
Maar hou alsjeblieft op met hopen op een soort recht dat wij alleen nog maar op papier hebben.
Vergeeld papier met bruine vegen.
Wil je mijn werk supporten? Geweldig. Dat kan hier
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
30 April 2026 at 10:52
Een mooie column weer Jan, eentje die duidelijk aangeeft hoe failliet Nederland is wat betreft de journalistiek. Kijk naar Bart Nijdam hoe die Lidewij een dood kindje toewenst, dan zit je wel op het laagste niveau van de journalistiek, dan ben je echt geestesziek en moet jij je onder behandeling stellen. Iemand een dood kind toewensen is toch echt niet meer normaal in mijn ogen en dan de mensen die hier de boel verzieken maar de hemel in prijzen en ons eigen volk, welke opkomt voor ons land, in vrede, maar fascisten noemen en in elkaar laten slaan door Romeo’s en dan zeggen dat de bevolking, de burgers, de boel uit de hand lieten lopen, echt niet meer normaal en om hel verdrietig van te worden. Waar zijn onze normen en waarden zoals wij die meegekregen hebben bij onze opvoeding, die is verloren gegaan sinds de invasie van asielzoekers
30 April 2026 at 10:57
Ben het zo met je eens, kon het niet beter verwoorden! De normen en waarden zijn niet verloren gegaan, die zijn eruit geknuppeld…..
30 April 2026 at 11:34
Normen en waarden is verleden tijd Marianne!!!
30 April 2026 at 10:54
Mooi Stuk Jan, en zo waar! Maar, ‘vluchten kan niet meer, zou niet weten hoe, vluchten kan niet meer zou niet weten waar naartoe…..’
Mooi weekend gewenst!
30 April 2026 at 11:07
Een stuk vol waarheden. Ik zou willen dat het allemaal wat opbeurender was, maar dit is helaas waar we het voor nu mee moeten doen. Zolang de muziek door speelt heeft de meerderheid niets in de gaten. Zodra de muziek stopt, en dat gaat binnenkort gebeuren, gaan mensen goed beseffen dat ze ongewenst zijn in eigen land, tenzij er nog wat afgepakt kan worden. Of dat nog op tijd is… ik weet het niet. We zijn ver heen helaas.
30 April 2026 at 11:30
Als de wind gaat waaien is het voor de eikenbladeren gone with the wind. Ze zullen de voeding zijn van de bodem. Ik hoop dat vandaar uit een wederopstanding volgt…..
30 April 2026 at 11:34
Als de schappen leeg zijn wordt men wakker lui verziekt onwetend volk van kruideniers en azijnpissers
Bij Kinneging komt het oud links nog steeds naar boven en gaat volledig mee met de Epstein cabal die Casa Blanca bevolkt in de VS
30 April 2026 at 11:36
Ik ben ook geen fan van Kinneging, maar dat doet niet terzake.
30 April 2026 at 12:31
De wal zal het schip moeten keren…
Dat is het enige op op te hopen en na te streven.