Je kent die klassieke capitulatiefoto nog wel, van de geschiedenisles op de middelbare school. Het was vijf Mei 1945, in Volkert city Wageningen. Hotel de Wereld.
Prins Bernhard, de Canadese generaal Foulkes en de Duitse generaal Blaskovitz in zijn vetleren overjas, zaten om een ruwhouten tafel en tekenden daar de capitulatie.
Een foto die suggereert dat Nederland, die stralende dag in mei, eindelijk bevrijd was na vijf jaar naziterreur en Jodenvervolging.
Ik lees mijn eigen stukken nogal eens terug. Dan probeer ik een lijn te ontdekken en uit te vinden wat er beter kan.
Behalve de barokke stijl en veel te lange zinnen, valt me op dat ik vaak verzand in hopeloze verzuchtingen. En nooit met concrete oplossingen kom.
Dat ik vooral een lauwwarme modderpoel biedt, waarin wij ons met zijn allen in onze eigen verbijstering, verdriet en wanhoop kunnen wentelen, met als enige uitweg de Here en het hiernamaals.
Een poel van radeloosheid, waar de onaantastbare kaste die ons al tijden alle hoeken van de ring laat zien, ons het liefst zolang mogelijk in laat spartelen, omdat wij mensen onze schaarse energie maar één keer kunnen besteden. En onze blinde woede, depressie, verwarring, vruchteloze smeekbedes en onze aan dovemansoren gerichte eisen, de acceptatie van krankzinnig terreurbeleid, juist dichterbij brengen.
Zie de vijf fases van verwerking volgens het model van Elisabeth Kübler-Ross. Ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding.
Vandaag wil ik juist wat praktischer voorstellen doen, waar de burger die voor zijn recht op wil komen, wellicht iets mee kan.
Het is zonneklaar dat we met de hele kudde in noodvaart richting het ravijn denderen. Slechts een enkel gitzwart schaap dat niet de tegenwoordigheid van geest heeft een geitenpaadje naar graziger weiden te kiezen, vindt nog de energie en de moed, om te proberen de massa wezenloos geprikte wandelhelmpjes te keren, voor de gapende afgrond definitief is bereikt.
Zonder een weerwoord, laat staan één slag of stoot, lijkt alles dat onze voorouders in eeuwen hebben opgebouwd, dit land waar ontelbare jonge mannen hun leven voor gaven, bij voorbaat door de huidige bewoners opgegeven. We verliezen ons geld, ons goed, onze gezondheid, onze vrijheid, onze beschaving, ons geweten
Verslag van een ontluisterend en onprettig gesprek bij Gemeente Gooise Meren.
Enige tijd geleden mocht ik dan eindelijk op audiëntie bij het gemeentehuis van Gooise Meren; een muisgrijze door de aarde opgeboerde Führerbunker, op wiens perceel, voor de fascisten aan de macht kwamen in het Gooi, een prachtige kakelbonte villa schijnt te hebben gestaan.
Met verende tred nam ik de betonnen treden naar de top van de Gooise Olympus. Hiep hoi, het heerlijk avondje was gekomen.
Notitie vooraf. Het is een vreemde tijd. Twee columns liggen in schets te dampen. Ze zijn goed, maar ze beuren niemand op. Ze bieden geen uitweg, maar bevestigen alleen de diepte van de strontkreek waarin we samen rondspartelen.
En ik had me heilig voorgenomen iets te schrijven dat wellicht een reddingssloepje biedt.
Maar helaas moet ik jullie eerst even mee de peilloze diepte intrekken, voor ik dit reddingsbootje te water kan laten. Dus hou je vast!
Het is een stokoude regel. Voor ieder regime met een vijandige bevolking komt de oorlog als een bevrijding.
Een identiek uniform en de hypnotiserende dreun van soldatenlaarzen achter één bonte banier zorgen als bij toverslag voor verbinding, kameraadschap, afleiding van interne malaise en eerder ondenkbare steun voor gisteren nog gehate leiders.
Dat is het “rally around the flag” effect. Een term, gecoined door politiek wetenschapper John Mueller in 1970.
Oorlog is de ideale noodrem voor dictators die hun eigen mensen vrezen.
A Terrible Ghost (detail). Boris Nikolaevich Shirokorad.
With “the second coming of Donald Trump,” a political pole shift has swept the world.
And while I expect plenty of outrageous moves from this orange “Mensiah,” like pushing transhumanism, uncompromising Zionism and robotization, some good things are also happening.
Division of information. Office for emergency management.
Met “the second coming of Donald Trump” heeft wereldwijd een politieke pole shift plaatsgevonden. En ondanks dat je The Golden Don en zijn wonderteam nooit mag vertrouwen en ik van deze “Mensias” nog veel stuitends verwacht, zoals de promotie van transhumanisme, compromisloos zionisme en robotisering, gebeuren er ook goede dingen.
De wondere wokewereld, waarin crack addict George Floyd als een god wordt vereerd en pedofielen van acceptatie mogen dromen, is verleden tijd. White lives matteren weer een beetje. Knoestige kerels die vrouwen de boksring doormeppen en daarna zich tussen de tienermeisjes mogen afdouchen met een gouden medaille om hun harige nek; het is voorbij.
Mehmet II enters Constantinopel. Jean Joseph Benjamin Constant.
Of er tussen nu en het definitieve vallen van de blauwe vlag met gouden sterren, een bloederige oorlog of een revolutie komt of allebei, dat weet ik niet zeker. Maar ik weet wel dat Ursula’s Vierde Rijk op haar laatste benen loopt.
Haar Führerzug stoomt in duizelingwekkende vaart op de Kruppstahlen stootblokken van de globale, multi pronged Realpolitik af.
Jacobus Schoemaker Doyer – Jan van Speijk steekt de lont in het kruit.
Yesterday was a historical day.
We saw a magnificent double climax in US political powerplay, that would make John Holmes proud.
A political knockout, which was preluded by the blistering words of the imposing Christian commando Pete Hegseth, the US Secretary of Defense, who, a week or so ago, dryly informed a stunned Brussels elite that they could no longer count on the USA. No more troops, no weapons, no dollars, and no security guarantees.
Het is 4.35 uur en ik doe een Jan Dijkgraafje. Nu een column schrijven is het laatste waar mijn arme hoofd naar staat, maar dit is een belangrijk onderwerp, dat nú opgeschreven moet worden, al ga ik me niet uitputten in mooie stijlbogen en geestige zijpaden.
Ik wil dit historische moment, dat ik lang geleden voorspeldde, vastgelegd hebben.
Want vandaag kwam de dubbel climax, na het voorspel van een imposante Pete Hegseth, de volgetatoeërde commando en US Secretary of Defense, SECDEF29, die een week of zo geleden, een verbijsterd Brussel, droogjes mededeelde, dat ze niet langer op de USA hoefden te rekenen. Geen troepen, geen wapens geen dollars en geen veiligheidsgaranties meer.
De Hocras, ooit hét voedselparadijs van de regionale epicurist, vol mooie wijn, enorme verse zalm op ijs, zeebaars en gerookte ham, het symbool van het goede leven, verdween op een kwade dag uit Bussum.
De lompe beige-roze nieuwbouw die al dat heerlijks omhulde bleef echter gewoon staan. Plompverloren, naast de al even gruwelijk ogende Gamma.
Uitgelaten kwam Tijs van den Brink, zijn hoge gast de blijde boodschap brengen, kwispelend als een zwerfhond met een afgerukte onderarm in zijn muil.
Het soldaatje in de studio, het maagdelijke uniform die ochtend nog door mams fris gewassen met Robijn fleur en fijn, bleek helemaal “sneuvelbereid”; klaar zich te laten verscheuren door de gloeiende granaatscherven, waarmee de Russen doorgaans het terrein omploegen, alvorens de bevroren loopgraven binnen te stormen, schietend op alles met meer dan twee ledematen dat nog beweegt.
John Michael Wright. The Coronation Portrait of Charles II
After watching the second inauguration of Donald Trump, a confusing mix of optimism, jealousy, suspicion and dread twirls around in “Western European me”.
A multiply split opinion about a multiply split king phenomenon.
How fitting to have such confusing thoughts in January, the month named after “Janus” the two faced god. The Roman Alpha and Omega.
