De Hocras, ooit hét voedselparadijs van de regionale epicurist, vol mooie wijn, enorme verse zalm op ijs, zeebaars en gerookte ham, het symbool van het goede leven, verdween op een kwade dag uit Bussum.
De lompe beige-roze nieuwbouw die al dat heerlijks omhulde bleef echter gewoon staan. Plompverloren, naast de al even gruwelijk ogende Gamma.
Uitgelaten kwam Tijs van den Brink, zijn hoge gast de blijde boodschap brengen, kwispelend als een zwerfhond met een afgerukte onderarm in zijn muil.
Het soldaatje in de studio, het maagdelijke uniform die ochtend nog door mams fris gewassen met Robijn fleur en fijn, bleek helemaal “sneuvelbereid”; klaar zich te laten verscheuren door de gloeiende granaatscherven, waarmee de Russen doorgaans het terrein omploegen, alvorens de bevroren loopgraven binnen te stormen, schietend op alles met meer dan twee ledematen dat nog beweegt.
Heel wat onnozelaars dachten dat we na veertien jaar leugens en afbraak, eindelijk verlost waren van de nationale doodgraver, de afgetrokken appeltjeseter, de kartonnen grijnspop op zijn eeuwige Gazelle.
Markie mark’s kartonnen verhuisdoos met pandabeer en WEF tasje stond immers al een half jaar geleden op zijn bureau in het torentje, klaar voor die ene eenzame, enkele reis Brussel, waar heel Nederland naar uitzag. En warempel hij leek ook even te gaan.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Ik weet heel goed, dat ik met deze column allemaal boze en verdrietige Groningers, over me heentrek. De één met een nog grotere scheur, dan de ander. De ander met nog grotere boomstammen tegen de gevel, dan de volgende.
Maar ik ben er klaar mee dat een heel volk in de kou zit, gegijzeld door de zieligheid van een enkeling. De eeuwige klaagzang van de beroepshuiler. Het valse geknisper van dor hout.
Tijdens Covid is mijn geduld met beroepsslachtoffers ten einde gekomen.
Om precies te zijn, toen de overheid dankbaar gebruik maakt van een klein groepje chronische beroepskwetsbaren, liefst in rolstoelen en met zuurstofflessen, die op hoge toon maatregels eisten, die jarenlang een heel land gevangen hebben gezet. Maatregels die achteraf juist vele levens hebben gekost!
Zieligheid, dat is het favoriete wapen van de overheid.
Het was het hemeltergende gejank van beroepsslachtoffers dat dankbaar werd opgepompt door Hugo de Sprietser en zijn trollenbrigade. Hun geblaat dat er voor zorgde dat de hele maatschappij tot stilstand kwam en we niemand meer durfden aan te raken; al zeker niet oma en opa, die dat juist zo hard nodig hadden en van verdriet zijn gestorven.
Je doet het voor de ouderen? Je doet het voor de zorg?
Nee. Je deed het allemaal voor de overheid. Een overheid die ons allemaal kapot wilde hebben. De kwetsbaren eerst.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Ik word de laatste tijd steeds vaker geconfronteerd met mensen die beweren dé waarheid te kennen. En deze ook als zodanig verkondigen. Die kribbig worden, boos zelfs, omdat ze iets heel zeker weten. En direct hun hakken in het mulle zand zetten.
Curieus daarbij is dat hun waarheid vaak diametraal tegenover die van mij staat.
En dat leidde mij tot de vraag…
…wat is waarheid?
Is de waarheid niet net als een blinkende Alfasud met één piepklein bruin blaasje op haar kokerbalk.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Eigenlijk wilde ik dit stuk niet naar mijn leden mailen, omdat ik jullie al zoveel heb gestuurd de laatste tijd. Maar omdat het viral gaat, vind ik dat ik het jullie, mijn trouwe makkers en vaste lezers, niet mag onthouden.Graag verspreiden!En, oh ja, gelukkig en vredig nieuwjaar!
Een halfuur later dan gepland omdat Femke Halsema de stoplichten op het Jonas Daniël Meijer Plein had dichtgezet, stond ik gisteren met mooie dochter en politiemechelaar Ari op de Dam te Amsterdam, voor de Vredesdemonstratie.
Dat had ik immers beloofd in mijn vorige stuk.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Het is 12 Maart 2025. Na vier maanden, grijze, lauwe nattigheid lijkt de zo verlangde Nederlandse lente eindelijk aangebroken. De lijsters en de merels, die al die tijd van de aarde leken te zijn weggevlucht, zingen plotseling weer het hoogste lied, in strijd om het mooiste wijfje en het beste takje om hun nest op te bouwen.
De zon die zolang alleen ’s ochtends soms even zichtbaar was, als witte schaduw boven de gele mist, stort voor het eerst, dwars door de breed uitwaaierende vliegtuigsporen heen, haar stralende gloed weer uit over de bleke mensenbolletjes in de Leidsestraat.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Soms loop ik weken met een column in mijn hoofd, verzamel ik als een ijverig eekhoorntje bergen gedachtenzaadjes en woordnootjes, quotes en achtergronden, schaaf en slijp ik eindeloos, voor ik iets publiceer.
Andere keren is het doel zo urgent, de nood zo hoog, de waanzin zo groot, de hypocrisie zo verbijsterend, dat ik puur op gestolde woede en adrenazine, net zolang met roodgloeiende vingers blijf tikken, bikken en slopen tot het resultaat als vanzelf voor mijn ogen verschijnt.
Vandaag was Sywert van Lienden voor de zoveelste keer trending op Twitter. Hij en zijn maatjes Bernd Damme en Camille van Gestel worden verdacht van oplichting, verduistering, valsheid in geschrifte en witwassen. Toe maar!
Sywert, hét stereotype barbertje dat zachtjes spartelend aan de Haagse hengel moet blijven hangen. Met een gouden haakje door zijn lipje. Sywert, het doordrenkte kanten zakdoekje voor het bloeden. Het kurkje op de pulserende fontein van pus, waarin miljoenen mondluiertjes, handschoentjes en plastic schortjes ronddrijven tussen de dodelijke vaccin vials, teststaafjes en injectienaalden, met miljarden aan belastingmuntjes, glimmend op de bodem van die met turbokanker en myocarditis aangekoekte Fontana di Covi.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Je ziet pas welk spoor je zou moeten volgen, op het moment dat je treintje uit de rails dreigt te kieperen. Ik denk dat niets menselijker is.
Pas als je weken moet wachten op de uitslag die het verschil maakt tussen gezond verder leven en ernstig ziek zijn, zie je prioriteiten helder, kun je beter scherp stellen op wat belangrijk is. Dan neem je je heilig voor dat je het beter zal doen, mits je de Via Dolorosa langs operatietafels, Dependslips, PET scans, ernstig kijkende dokters, een wanhopige vrouw en moeder en zich geen houding vindende kinderen, vrienden en familie wordt bespaard.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Ladder of devine ascent. Saint Catherine Monastery.
Je zou zeggen dat sinds de aftocht van Von Manstein c.s. de aanwezigheid van westerse militairen en materieel, in de droevige velden van Oost Oekraïne en rond Koersk, volstrekt misplaatst is. Toch beklimmen de hogepriesters van de NATO, uitgerekend daar waar Napoleon en Hitler faalden, opnieuw de vermolmde escalatieladder. Een levensgevaarlijk avontuur, aangevuurd door Nederlandse operettegeneraal Rutte en Bauer, zijn Kleine Gardeoffizier.
And all the people answered, “His blood be on us and on our children!” Then he released for them Barab′bas, and having scourged Jesus, delivered him to be crucified.
Suppose the break up of the USA as a nation, was always the main target of these 2024 Presidential elections. A plan carefully thought out and implemented by the Chinese, the Globalist cabal, internal destructive powers or some other better-cloaked actors, over many years.
Ik zag vandaag een discussie over de oorlog in Gaza, in het programma Verschil van Inzicht bij Cafe Weltschmerz. Het zette me aan het denken.
Ik zag twee wat verbeten “Christenen voor Israel”, predikers, Kees van Velzen en Oscar Lohuis de degens kruisen met “taboe vermorzelaar” Patrick Savalle en Chadi Akdah een scherpe, goed op het onderwerp ingelezen jongen, die ik nog niet kende.
Er ontspon zich een interessant, zeker gezien het onderwerp, beleefd gebleven, discours, waarbij de argumenten over tafel vlogen, terwijl de deelnemers elkaar, ondanks de wederzijdse weerzin, tamelijk keurig uit lieten spreken.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Hoe meer ik er over nadenk -en ik heb daar de afgelopen weken volop tijd voor gehad- wordt me steeds duidelijker hoe weinig zin het nog heeft om verontwaardigd te zijn, verbijsterd te redetwisten met de macht. En al zeker in hun eigen tempels en casino’s.
Ik zie er misschien niet zo uit, maar ben erg makkelijk te raken. Op zich fijn als je dichter bent. Dat je al van streek raakt van een dode hommel op een herfstblad. Maar aan de andere kant komt alles keihard bij me binnen. Een bestoft armpje, dat zich bewegingsloos uitstrekt vanonder het puin. Een soldaat die vergeefs probeert te vluchten voor een zoemend speelgoedje met een handgranaat eraan. Een vrolijk muziekje eronder.
Alle ellende die ik iedere dag zie, al die wreedheid en onverschilligheid in deze vieze wereld, met als poisoned cherry on top, het avontuur met Ari, het heeft me even in een vicieuze cirkel gestort van hyperventilatie, benauwdheid, paniek en slapeloosheid. Vandaar dat ik even alles afsla. Alle uitnodigingen, hoe lief en eervol ook. Zelfs met een nieuw boek op komst. Dan weten jullie dat.
Maar ik moet daar ook weer uit. Schrijven helpt.
Ophouden met zeuren ook.
Het was een lome avond, april 1988. Ik stond met mijn zware Ibanez Musician basgitaar in de aanslag op een podium op het Spui in Amsterdam. Onze 20.000 Watts denderden over de halve stad, dwars door de stegen, over de grachten en de trapgevels. Honderdduizenden oren moeten vaag hebben geregistreerd dat “Up Side Down Margherita” haar sound checkte voor de volgende dag.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
