De angst het waardeloze te verliezen, doet ons er voor terugdeinzen het kostbaarste te behouden. 

De angst het oude te verlaten, houdt ons gevangen. 

We ploeteren, ingespannen achter met rotzooi volgeladen karren, moeizaam voort, op een modderig, hol boerenpad, waarin een alles doordrenkende regen een onontkoombaar spoor van zuigende, diepe voren heeft gevormd. 

Nog zovelen van ons volgen het spoor van vermolmde systemen, blind vertrouwend op de wissels, die op afstand in zwarte torens achter melkglas, worden omgezet. 

Vastgekoekte schijnverbanden houden ons geketend in een onzichtbare kerker van Pyriet; ijzerkies, het goud der dwazen. 

We rennen paniekerig rondjes binnen een magische cirkel in het stof, waar vrijwel geen kip, met of zonder kop, nog overheen durft te stappen.

Te velen van ons kunnen blijkbaar niet over de grenzen van hun eigen aangeharkte perkje vol kunstzijden rozen en glitterspeeltjes heen kijken. Al loopt het langzaam onder water. Hun plastic heg vol knuffelbeestjes en piepende en verleidelijk toeterende schermpjes, leidt teveel af. 

De ruimen van onze privé Titanics zijn afgeladen met kant en klaar supermarktvoer, WC papier, Netflix en andere porno; de reddingsboten vol houtworm en vermolmde spanten in de rafelige touwen afhangend langs de verveloze relingen. 

En voor het poetsen van the dekstoelen en het verven van de stuurhut, hebben we Polen ingehuurd. Mensen die nog wel kunnen werken en vechten als het moet. Ze kijken spottend op ons neer.

Oppervlakkige relaties, onechte vriendschappen, verloederde banden en contracten die, zo blijkt nu, inscheuren bij de minste druk en dreiging, bepalen het drama dat we tot voor kort ons leven noemden.

Die vaste waarden bleken al net zo waardeloos als die mooie baan die toch los bleek te zitten, het waardeloze klatergoud dat we ons geld noemen, de heilige idolen die kindertjes bleken te betasten en die politieke kopstukken, waar we al die jaren op stemden, die ons nu in onze rug aanvallen en regelrecht de hel in dreigen te storten. 

Als moeders die een doodgeboren kindje omarmen, blijven zovelen van ons hun illusies koesteren.

We klampen aan ze vast, terwijl we ze al zo lang geleden kwijt zijn geraakt. 

Het waardeloze is ons houvast geworden, in een wereld zonder God.

Opgesloten in een jerkcircle van het eeuwige “ja maar”.

De angst het waardeloze te verliezen, doet ons er voor terugdeinzen het kostbaarste te behouden. 

Hoevelen van ons lieten zich niet de onzekerheid in prikken, om een lang weekend naar Oostenrijk te kunnen of te kunnen dansen, op de vulkaan, bij Jansen? Hoevelen van ons kijken de andere kant op, nu zoveel onschuldigen door hun gelijken worden besmeurd en beschuldigd. Nu zelfs kinderen, zieken en bejaarden, mikpunt zijn van een spot, haat en knuppelcampagne die doet denken aan de  mensenjacht, die twee jaar geleden nog “Nie Wieder” had mogen plaatsvinden. 

We zijn verdoemd als Wothan, verblind door een vals schitterende ring die nooit de onze was, maar in werkelijkheid van een dwerg, die hem nu terugeist. 

Goden zijn we, maar uitsluitend in het diepst van onze eigen laffe, bekrompen gedachten. 

En tegelijkertijd is het gekmakend hoe begrijpelijk dit allemaal is.

Wij westerlingen zijn de Hobbits van deze wereld geworden; in slaap gesuste, argeloze sukkelaars. Bijna een eeuw lang hebben we geen openlijk gevaar hoeven confronteren, geen flagrante onderdrukking gekend. En er is nog geen Frodo of Bilbo te zien.

We hebben ons de, met rivieren van bloed bevochten, vrijheid laten aanleunen, terwijl we de verdediging van onze grenzen hebben opgedoekt en comfortably numb ons pijpje zijn blijven roken en ons gazon zijn blijven aanharken, terwijl de wolken zich samenpakten en het oog van Mordor onze kant op draaide.

Onze weke buik naar boven. Kwetsbaar voor alles dat het kwaad is.

Generaties lang, hebben wij als westerlingen geen stresstest van betekenis ondergaan.

We hebben in geen eeuwen een riek hoeven opheffen, niet om hooi te scheppen, laat staan om ons te verdedigen tegen een duistere overmacht. 

We hebben geen God in wanhoop hoeven aanroepen. En zovelen kijken misprijzend neer op hen die dit nog doen. Zij vereren liever Lady Gaga, Mamon of Marco Borsato. 

De nu levende generaties hebben nooit hoeven duiken of vluchten, voor Arbeitseinsatz of Grüne Polizei, we hebben niet hoeven knokken voor een beter leven. Niet eerder in allesbepalende tweestrijd, zonder om- of uitwegen gestaan. 

Wij hebben niet sjokkend langs Vlaamse landwegen, met onze bezittingen op een boerenkar, voor de Wehrmacht hoeven vluchten. Nooit ons fight or flight instinct hoeven aanspreken.

Niemand van ons heeft zijn laatste geld neergeteld voor een 3e klas hut op een oceaanstomer naar een beloofd land. Of dat nou Israel, Nieuw Zeeland of de Verenigde Staten was.

We hebben geen moeite hoeven doen voor onze vrijheid. Die een valse luchtballon bleek te zijn of eerder nog een zeepbel. 

Hoe hadden we ook gekund, met onze ongetrainde reten, ons leven in het bedrieglijke comfort van vetgemeste slachtvarkens; doorgebracht, zwelgend in onze eigen plastic mest; als de dood voor de dood, maar wel gedwee, netjes op een rijtje de loopplank van de vrachtwagen opsjokkend.

Kun je een slachtkalf kwalijk nemen dat het niet voor zijn leven vecht?

Dat we het zijn verleerd om te zwemmen, betekent niet dat de zee niet komt.

Ja, er worden steeds meer mensen wakker. Maar wat heb je daaraan, als zovelen zich nog eens drie keer omdraaien, terwijl het monster al aan het voeteneinde staat.

Gelukkig komen steeds meer goede mensen tot het licht. Het licht dat alleen groeit in het diepste duister. En alleen zijn kracht vindt en bundelt op de bodem van de bodemloze put.

Zoek het licht en word het licht. Dan heeft het duister geen kans.

Omdat het duister alles weet, maar het licht nu eenmaal niet kan begrijpen.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen.

46 Comments

  1. Het is wat het is… een nieuwe Goetterdaemmerung.
    Echt goed slapen doen we vaak niet meer.
    Gisteren even lopen tieren over dat wat nu uit de richting van Duitsland komt.

    Maar hier geweldig verwoord!

    Dank ook voor je sterke twitterberichten (al zit ik er zelf niet op).
    Vaak een hart onder de riem!

  2. Wederom diepe buiging voor uw groot talent.

  3. Niet buigen voor gelijken 😉 wel hartelijke dank.

  4. @goudenossenkop

    2 December 2021 at 18:01

    Mooi Jan!
    Als ik dit lees, denk ik aan mijn vader zaliger die midden in de oorlogstijd met een paar vrienden, nota bene, de Duitse grens overstak in het holst van de nacht. Gewapend met knuppels en een handkar om bij een Duitse boer een varken te doden en mee terug de grens over te nemen en te slachten. Ik bewonderde hem maar hij had geen keus zei hij. De honger maar vooral de oneerlijkheid waren te groot om te verdragen.
    Altijd nam ik me voor om dezelfde moed te tonen als het er echt op aan zou komen, als het echt zou moeten.
    Het lijkt erop dat dat moment gaat komen en ik kan alleen maar hopen dat ik dan dezelfde moed zal hebben.
    Het weigeren om mee te doen aan dit krankzinnige systeem gaat me vooralsnog echter makkelijk af.

  5. Gebrek aan ervaring is wel een probleem voor mensen die dood en verderf en list en bedrog alleen via entertainment kennen.“We accept the reality of the world with which we’re presented. It’s as simple as that”, zei de maker van Truman in de Truman show.

    Voor mensen die niet aan zichzelf genoeg hebben, is deze tijd een hele fijne tijd. Ze krijgen entertainment in hapklare brokken aangeleverd, dag in dag uit. Het is een decadente tijd, maar ook een ontnuchterende tijd, want de hapklare brokken zijn puur vergif! Die ervaring (met dat vergif) komt er elke dag beetje bij beetje bij. Een treurige oplossing van een probleem wat er eigenlijk niet had hoeven te zijn. Enfin..

  6. Prachtig jan.
    Gelijk slachtvee zijn we. We proberen de laatste pruik gras naar binnen te werken ,voordat we door de duisternis de slachtcel worden ingegeseld.

    Zoek Hem terwijl Hij te vinden is.
    Eer dat de kwade dagen komen in welke gij zeggen zult ik heb geen lust in dezelve.
    En dat geld voor ons allen
    Gr

  7. Sigrid Oosterbeek

    2 December 2021 at 19:19

    Wat heb je hier prachtig mijn gevoelens en inzichten verwoord, wat lijkt mij dat heerlijk als je zo je gevoelens op papier kunt zetten.
    Dankjewel Jan

  8. Sandra de Groot

    2 December 2021 at 19:22

    Dank alweer voor jouw mooie woorden

  9. Peter S huller

    2 December 2021 at 19:49

    Geweldig Jan, wat heb je toch een zijden gewaad van woorden. Ik heb jaren genoten van onze band van vroeger op Twitter en met onze passie van het kickboksen🙏Osu! Grt. Peet

  10. Angela Becker

    2 December 2021 at 19:53

    Vind je dit niet pathetisch allemaal?

  11. De enige ECHTE woordkunstenaar! Mooi en zeer treffend geschreven. Dank. #rugrecht ❤

  12. Prachtig geschreven

  13. Bedankt dat je deze woorden op toevallige manier met mij hebt weten te delen. Jan, ik ken je niet, maar je woorden geven mij houvast. Hier eentje van mij:

    We verliezen misschien het vertrouwen van de samenleving, maar laat ons niet het vertrouwen van elkaar verliezen. Zoek de verbinding, zie door elkaars ogen en kijk samen naar waar het geluk gevonden kan worden. Want het echte geluk is alleen daar waar men het zelfs delen kan. Laat dat voor ieder het doel zijn om er met volle teugen van te genieten.

  14. Héél mooi geschreven Jan.
    Het licht al een tijdje gevonden.
    Ben super blij je tweets en verhalen te kunnen lezen.
    Dank daarvoor.

  15. Mariëtte van Eck

    3 December 2021 at 06:29

    Treffend en prachtig beschreven. Bemoedigend en hoopvol dat er mensen zijn als u, die niet wegkijken,; hoe gruwelijk de aanblik van de situatie ook is.

  16. Prachtige Proza
    Als je gelooft in jezelf geeft dit veel kracht
    Wij zijn de uitverkorenen

  17. Wijze woorden, mooi gevisualiseerd adhv voorbeelden.
    Het gebrek aan kennis is het grote probleem.
    Het blind vertrouwen in politiek, waarbij niet gezien wordt dat veel van de zichtbare figuren vaak hun eigen ego strelen.
    Grondrechten zijn vanzelfsprekend. Men ziet niet dat ze langzaamaan verpulverd worden.
    Volksgezondheid is het middel geworden om een (inter)nationaal brainwash proces te verwezenlijken….

  18. Frank van Dijk

    3 December 2021 at 10:32

    Zo langzamerhand kom ik weer terug bij het geloof. Heb wat jaren het geloof mijn rug toegekeerd. Maar ik begrijp steeds meer dat ik dat nodig heb, in deze duistere tijd. Dank Jan.

  19. Ria te Lindert

    3 December 2021 at 13:03

    Wat intens rakend geschreven Jan.
    Hoewel ik niet veel (meer) op heb met het traditionele geloof ,en dan bedoel ik met name de kerk voel ik de afgelopen tijd toch weer dat ik de spiritualiteit opzoek.
    Ik zit inmiddels in een warme groep met gelijkgestemden en daar zitten allerlei variaties aan mensen tussen ,van diepgelovig tot zoekende. Maar er is vooral heel veel respect voor elkaar en dat voelt ontzettend fijn.

    Dankjewel weer voor jouw bijdrage!

  20. Heldere en krachtige woorden Jan. Ik hou wel van wat barok 😉 Fijn dat ik je gevonden heb. Je zinnen zijn een lichtje in deze duistere tijden. Dank je wel daarvoor!

  21. Prachtig Jan! Mooi beeldend beschreven hoe we ploeteren door de modder als de bewoners van Anatevka, die hun dorp moeten verlaten. Ik hoop dat we het licht vinden en koesteren.
    Je schrijft prachtig, maar ik vind de afbeeldingen erbij ook wel heel bijzonder. Het is bijna Kerstmis, feest van het licht van het kind. Daar koersen we op.

  22. Empathie voelen, of diepe emotie, oprechte emotie. Je weet wel, dat ding in je borst waar je voelt, fysiek, niet intellectueel. Het is weg. Geen liefde, geluk, verdriet, woede, wat dan ook. Geen medelijden.

  23. Mooie woorden, maar wat moeten onze daden worden, behalve dan het licht zijn?

  24. Olaf Liebregts

    3 December 2021 at 21:02

    Geweldig verwoord. Wel moet ik het even opnemen voor de Hobbits uit the Lord of the Rings haha. Want ik heb al vaker tijdens deze gecreëerde crisis moeten denken aan het prachtige verhaal van Middenaarde. Daar zijn het twee op het oog argeloze hobbits die hun angst pareren om het kwaad van binnenuit omver te laten vallen. Maar meer nog moest ik er aan denken, omdat Tolkien er denk niet geheel toevallig voor koos om de Mens af te schilderen als de gemakkelijk te misleiden en te corrumperen soort… die erg snel in de ban raakt van de Ring van Macht. Zie daar de gelijkenis met de mensen tegenwoordig. Gevallen voor de leugenachtige machtswellustingen en hun corrupte instituties. Alsof Tolkien de wereld van deze tijd voorzag.

  25. Kneitergoed stuk Jan. Moet er altijd goed voor zitten maar dat is het waard.

  26. Jan, ik zou het fijn vinden als wij een keertje kunnen praten. Ik heb geen zin om mezelf te introduceren, hoop dat het ook niet hoeft, maar wellicht spreekt onderstaand stukje je aan. Ik ben te bereiken op het e-mail adres wat ik heb ingetoetst. Aan de hand van dat adres kan je googelen wie ik ben, wat ik doe, etc (mocht je dat willen), maar hier blijf ik graag anoniem. Mijn tekst:

    Onzin maakt inert, als Nirvana’s Teen Spirit (whatever never mind… a denial, a denial, a denial). Ligt het aan mij of zie ik een soort van metaalmoeheid ontstaan in alles. Schappen leeg, telefonische wachtrijen, niemand te bereiken, lege straten. Gebeurt er nog wel wat? De ziekenhuizen hebben het druk met onzin… kranten herhalen zichzelf als een pick-up naald die vastgelopen is in een kras van een plaat. Zelfs onze politici vallen stil. De regels worden krankzinniger met de dag, maar ik heb niet het idee dat er nog boa’s zijn (of niet zoals voorheen) die strikt kijken of de regels worden nageleefd. Is het fatalisme?

    Het leven wordt duurder, pleziertjes als bv vriendenbezoek of vakantie kun je op je buik schrijven en het enige wat we doen, of kunnen doen, is wandelen in een protestmars. Wat ook niet altijd even veilig is…

    Misschien schuif ik het te veel op mijn eigen werk, maar bij gebrek aan vergelijking zit er niks anders op dan een zelfbeschrijving. De laatste zuivere wetenschappelijke analyse die ik als epidemioloog heb verricht was in mei 2020 waarbij ik, samen met een aantal promovendi, in 4 artikelen aantoonde dat

    A) covid zich precies hetzelfde gedroeg (qua infectiegevaar en mortaliteit) als seizoensgebonden griep en
    B) dat een deel van de complicaties van covid toegeschreven kon worden aan medische nalatigheid

    Mijn conclusie was: laten we stoppen met de onzin en terugkeren tot de rede. Ik zei het eufemistischer dan wat hier staat tot mijn ‘superieuren’ (wetende dat ze de boodschap niet fijn zouden vinden), maar de boodschap was duidelijk en het was duidelijk dat ze er geen boodschap aan hadden. Ik moest meedoen en anders lag ik eruit. Nou ja, toen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik vocht tegen de bierkaai en heb ik mezelf geëxcommuniceerd om erger te voorkomen. Nu kan ik niets anders meer doen dan toekijken. Mijn handen jeuken, maar ik mag niet en ik kan niet. Eigen schuld? – Ik denk het niet. Ik denk eerder dat ik lijd aan verloren illusies.

    Deze oorlog is er een die van traagheid uit elkaar valt.

    Of het is ‘all quiet on the western front’

    Merkwaardig…

  27. Na een uurtje door de bossen gefietst, nu op de helft, neem ik met mezelf de gebeurtenissen door, wat heeft het meeste indruk gemaakt, waar gaan we naartoe! Dit dus , wat jij schrijft. Daar zijn we en dat is wat mij en zo te zien meerdere bezighoudt. We gaan weer terug naar de basis(welke ik nooit heb los gelaten). Onze geliefden want uiteindelijk is liefde dus het licht wat ons overeind gaat houden. Er zit zoveel gemeende liefde in jou prachtige schrijven.
    Veel liefs ❤️ Gr Eus @Euscupido

  28. Ruben van der Stroom

    4 December 2021 at 10:09

    Wow Jan! Recht uit het hart in mijn hart.
    Zonder twijfel je beste stuk tot nu toe.

  29. Holy shit Jan.
    Opnieuw kippenvel.

  30. Mooi geschreven Jan. Zo waar allemaal. We zijn te lang niet op de proef gesteld en vechten kunnen we niet meer

  31. Beetje laat met lezen, maarcwederom een ijzersterk verhaal!
    Ik bewonder de eindeloze inzet die jij alsmaar toont!

  32. Friegida oet Twenthe

    8 December 2021 at 23:08

    Wij zaten financieel en geestelijk compleet aan de grond terwijl bij jullie de Boomen tot in de Heemel groeide . Zoo te lezen zagen jullie ons niet eens zitten.

Leave a Reply

Your email address will not be published.