Page 2 of 6

Hoed je voor het wij dat iets van mij wil.

Ik wantrouw het wij.

Naast het onschuldige wij, het wij van jou en mij, van gezin en samenzang, het geborgen wij van het selecte gezelschap, de broederschap van commando’s en de verschoppelingen van “Wir Kinder von Bahnhof Zoo”, het wij onder wier warme rok je kunt schuilen, het wij van “safety in numbers”, is er ook een kwaadaardiger wij.

Continue reading

Rechtvaardigt afgunst, discriminatie op afkomst?

Ik woon in het Gooi. Midden in het Gooi.

Achter de vergulde slagboom.

Het Gooi van de imposante villa’s, de labradoedels, de klassieke Weekend Porsches en de papsen en mamsen die een topadvocaat bellen als hun zwakzinnige Sterre niet naar het Willem de Zwijger college mag.

Continue reading

Elkaar’s hel moet je respecteren. Maar je moet er wel van durven leren.

“Afblijven” zo twitterde Georgina Verbaan kortaf, toen Geert Wilders, de zelfdestructieve Jazz zangeres Amy Winehouse herdacht in een onschuldig tweetje.

En met dat ene woordje eigende zij zich iets toe dat universeel zou moeten zijn. Menselijkheid, medeleven, herdenken en troost.

Continue reading

Mein Kampf wel. Olga niet?

Niet iedere schrijver heeft blijkbaar een duivels genoeg karakter, om door Boekhandel Los geboycot te worden. 

Jan Dijkgraaf noemde mijn schrijfstijl ooit, “gestolde woede”. 

Ik heb dat altijd prachtig gevonden. “Gestolde woede”. 

De ijzeren nasmaak van een wraak die ijskoud en tergend traag wordt opgediend en stolt aan de lepel als frituurvet in de sneeuw.

Continue reading

We mogen ons niet langer laten misbruiken als handpopjes van de macht.

Gisteren was het weer zo ver. Het zoveelste twitteroorlogje, met meninkje tegen meninkje. Beledigingetje tegen doodswensje, verontwaardigingtje tegen geschoktheidje.

En het ergste is. 

Ik deed er nog aan mee ook.

Basta. 

Continue reading

They are coming for your children.

De menselijke kudde heeft een blinde vlek voor slechtheid. Het scherp van het slagersmes, wensen zovelen niet te zien.

Als een kracht te diabolisch is, treedt collectief een geestelijk gif in werking dat ons verlamt en velen van ons tot het uiterste uitdaagt, om alles dat overduidelijk het pure kwaad is, tot het bittere einde te vergoelijken. 

Continue reading

Zomerregen.

Kom zeg me waar.

Ik spring dan op en pak mijn jas.

Waar is de zomerregen?

Continue reading

Als je goed kijkt zie je een lichtje. Als je goed luistert hoor je een stem.

klikken voor het interview

Ik heb er over getwijfeld of ik dit gesprek ook op deze site zou zetten. Maar ik doe het wel. 

Omdat zoveel mensen bezig zijn met precies dezelfde tocht die ik afleg. Een nauw kronkelpaadje, waaraan ook ik pas begonnen ben. En dat dit gesprek je misschien een beetje kan helpen, zoals het mij helpt om te praten en te luisteren.

Continue reading

Nederlander. Kom van je reet af.

Het enige van ons door God gegeven lichaam dat nog perfect werkt, is ons mondje.

We kunnen geweldig klagen en vragen, perfect oordelen en veroordelen. We weten dondersgoed wat een ander moet. En als iemand pijn heeft, posten een we een hartje of een huilende smiley. Echt?

Continue reading

Onthou!

Zij hebben de media,

het bedrijfsleven,

de kerken

en de farmaceuten.

Continue reading

“Peter, het spijt me.”

Er zit me al te lang iets dwars.

Een graat in mijn keel.

Ik bied mijn verontschuldigingen aan. 

Continue reading

Uitsluitend klagen dat ooit alles beter was, is voor uitgerangeerden die hun onderbroek te weinig verversen.

Copy Jan Bennink. Art Theo Imhoff. Klant DRS Makelaars.

Toen ik in 1991 begon in “de reclame” en me stagiair mocht noemen bij FHV BBDO, betrad ik een wondere wereld vol mooie kerels en oprecht lekkere wijven, zonder baardjes of neusringen. 

De reclamewereld was een heiligdom waar je niet zomaar binnenkwam. Ik was letterlijk 1 van de 1000 hunkeraars naar dat ene plekje aan de Startbaan te Amstelveen.

Continue reading

In tranen bij de groentejuwelier.

Mijn ‘vijanden’, een bont kakelend gezelschap van wufte fadjes met microkaakjes en pukkeltjes, puntbuikjes, kereltjes met sappige tietjes en kippennekjes, aangevuld met een enkele monkelende kabouter op stelten, noemen mij wat graag “Superjank.”

Die koddige koboldjes doen dat uiteraard in de veronderstelling, dat hun geschamper over mijn tranen, die inderdaad tamelijk snel als kleine diamantjes uit hun kliertjes piepen, me verstoort.

Geenszins. Ik kan er wel om lachen.

Continue reading

Mijn eerste interview sinds lang. Over schoonheid, weemoed en dingen die voorbij gaan.

Interview met Tom Zwitser. Klik voor de beelden.

Ik heb jarenlang iedere studio vermeden. En alle uitnodigingen afgeslagen. Zowel radio, internet talkshow als televisie. Na enkele black-outs en heftige hyperventilatie aanvallen op live radio, durfde ik eenvoudig niet meer. En bovendien had ik niet iets toe te voegen, dat twitter ontsteeg. Iedereen kent de gevleugelde uitspraak over “opinions en assholes”. En van beiden zijn er meer dan genoeg in medialand Nederland.

Continue reading

Je kunt geen Triumph des Willens maken met een komodovaraan.

Ik keek er niet van op dat de film van Kaag, via het Filmfonds, is gefinancierd met ons belastinggeld. De Duivel fêteert zichzelf nu eenmaal graag op onze kosten.

Continue reading