“Gaza is uninhabitable and it will remain that way. We will wipe the smile from the Palestinians, but the screaming will remain.” Bezalel Smotrich, Minister van Financiën Israël.
Gisteren brak er iets in mij.
Ik zag een tengere kindergestalte, achter een gebroken raam. Een muisje in de val tussen de woedende vlammen, die het gebouw verteerden, waar ze een uur eerder nog sliep.
Je kent die klassieke capitulatiefoto nog wel, van de geschiedenisles op de middelbare school. Het was vijf Mei 1945, in Volkert city Wageningen. Hotel de Wereld.
Prins Bernhard, de Canadese generaal Foulkes en de Duitse generaal Blaskovitz in zijn vetleren overjas, zaten om een ruwhouten tafel en tekenden daar de capitulatie.
Een foto die suggereert dat Nederland, die stralende dag in mei, eindelijk bevrijd was na vijf jaar naziterreur en Jodenvervolging.
Ik lees mijn eigen stukken nogal eens terug. Dan probeer ik een lijn te ontdekken en uit te vinden wat er beter kan.
Behalve de barokke stijl en veel te lange zinnen, valt me op dat ik vaak verzand in hopeloze verzuchtingen. En nooit met concrete oplossingen kom.
Dat ik vooral een lauwwarme modderpoel biedt, waarin wij ons met zijn allen in onze eigen verbijstering, verdriet en wanhoop kunnen wentelen, met als enige uitweg de Here en het hiernamaals.
Een poel van radeloosheid, waar de onaantastbare kaste die ons al tijden alle hoeken van de ring laat zien, ons het liefst zolang mogelijk in laat spartelen, omdat wij mensen onze schaarse energie maar één keer kunnen besteden. En onze blinde woede, depressie, verwarring, vruchteloze smeekbedes en onze aan dovemansoren gerichte eisen, de acceptatie van krankzinnig terreurbeleid, juist dichterbij brengen.
Zie de vijf fases van verwerking volgens het model van Elisabeth Kübler-Ross. Ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding.
Vandaag wil ik juist wat praktischer voorstellen doen, waar de burger die voor zijn recht op wil komen, wellicht iets mee kan.
Inleiding: Een stukje schrijven lijkt zo makkelijk. Maar ik heb meer nodig dan vier vingers, een beeldscherm en een toetsenbord. Ik doe het niet alleen. Als ik schrijf neemt “iets” het over; een geest die me woorden influistert, melodie in zinnen blaast en de maat in mijn woorden slaat. Dat zorgt dat ik af en toe iets schrijf dat ik zelf achteraf niet herken, laat staan kan herhalen.Als die stem zwijgt, kan ik forceren, mezelf of iemand anders imiteren, een orgasme faken, maar wat een struggle.
De geest is er niet op deze Saturnusdag. Naar betere oorden gevlucht, ver weg van het onderwerp.
Het is zonneklaar dat we met de hele kudde in noodvaart richting het ravijn denderen. Slechts een enkel gitzwart schaap dat niet de tegenwoordigheid van geest heeft een geitenpaadje naar graziger weiden te kiezen, vindt nog de energie en de moed, om te proberen de massa wezenloos geprikte wandelhelmpjes te keren, voor de gapende afgrond definitief is bereikt.
Zonder een weerwoord, laat staan één slag of stoot, lijkt alles dat onze voorouders in eeuwen hebben opgebouwd, dit land waar ontelbare jonge mannen hun leven voor gaven, bij voorbaat door de huidige bewoners opgegeven. We verliezen ons geld, ons goed, onze gezondheid, onze vrijheid, onze beschaving, ons geweten
Verslag van een ontluisterend en onprettig gesprek bij Gemeente Gooise Meren.
Enige tijd geleden mocht ik dan eindelijk op audiëntie bij het gemeentehuis van Gooise Meren; een muisgrijze door de aarde opgeboerde Führerbunker, op wiens perceel, voor de fascisten aan de macht kwamen in het Gooi, een prachtige kakelbonte villa schijnt te hebben gestaan.
Met verende tred nam ik de betonnen treden naar de top van de Gooise Olympus. Hiep hoi, het heerlijk avondje was gekomen.
Théodore Gudin, Gezicht op de rede van Vlissingen.
Gisteren schreef ik een stuk, dat nog maar weinig gelezen is. Waarschijnlijk omdat het een open einde heeft en daar houden jullie niet van. Het is voor velen te symbolisch, niet concreet genoeg. Daarom deel 2.
Notitie vooraf. Het is een vreemde tijd. Twee columns liggen in schets te dampen. Ze zijn goed, maar ze beuren niemand op. Ze bieden geen uitweg, maar bevestigen alleen de diepte van de strontkreek waarin we samen rondspartelen.
En ik had me heilig voorgenomen iets te schrijven dat wellicht een reddingssloepje biedt.
Maar helaas moet ik jullie eerst even mee de peilloze diepte intrekken, voor ik dit reddingsbootje te water kan laten. Dus hou je vast!
Het is een stokoude regel. Voor ieder regime met een vijandige bevolking komt de oorlog als een bevrijding.
Een identiek uniform en de hypnotiserende dreun van soldatenlaarzen achter één bonte banier zorgen als bij toverslag voor verbinding, kameraadschap, afleiding van interne malaise en eerder ondenkbare steun voor gisteren nog gehate leiders.
Dat is het “rally around the flag” effect. Een term, gecoined door politiek wetenschapper John Mueller in 1970.
Oorlog is de ideale noodrem voor dictators die hun eigen mensen vrezen.
A Terrible Ghost (detail). Boris Nikolaevich Shirokorad.
With “the second coming of Donald Trump,” a political pole shift has swept the world.
And while I expect plenty of outrageous moves from this orange “Mensiah,” like pushing transhumanism, uncompromising Zionism and robotization, some good things are also happening.
Division of information. Office for emergency management.
Met “the second coming of Donald Trump” heeft wereldwijd een politieke pole shift plaatsgevonden. En ondanks dat je The Golden Don en zijn wonderteam nooit mag vertrouwen en ik van deze “Mensias” nog veel stuitends verwacht, zoals de promotie van transhumanisme, compromisloos zionisme en robotisering, gebeuren er ook goede dingen.
De wondere wokewereld, waarin crack addict George Floyd als een god wordt vereerd en pedofielen van acceptatie mogen dromen, is verleden tijd. White lives matteren weer een beetje. Knoestige kerels die vrouwen de boksring doormeppen en daarna zich tussen de tienermeisjes mogen afdouchen met een gouden medaille om hun harige nek; het is voorbij.
Mehmet II enters Constantinopel. Jean Joseph Benjamin Constant.
Of er tussen nu en het definitieve vallen van de blauwe vlag met gouden sterren, een bloederige oorlog of een revolutie komt of allebei, dat weet ik niet zeker. Maar ik weet wel dat Ursula’s Vierde Rijk op haar laatste benen loopt.
Haar Führerzug stoomt in duizelingwekkende vaart op de Kruppstahlen stootblokken van de globale, multi pronged Realpolitik af.
Friedrich Nietzsche in Also Sprach Zarathustra „Der Mensch ist ein Seil, geknüpft zwischen Thier und Übermensch, ein Seil über einem Abgrunde.”
Onze oerdrang om als mens te overleven is zo instinctief en is zo gemeenschappelijk gedragen, dat wij ons amper kunnen indenken dat er mensen zijn die het tegenovergestelde nastreven.
