Jacobus Schoemaker Doyer – Jan van Speijk steekt de lont in het kruit.
Yesterday was a historical day.
We saw a magnificent double climax in US political powerplay, that would make John Holmes proud.
A political knockout, which was preluded by the blistering words of the imposing Christian commando Pete Hegseth, the US Secretary of Defense, who, a week or so ago, dryly informed a stunned Brussels elite that they could no longer count on the USA. No more troops, no weapons, no dollars, and no security guarantees.
Het is 4.35 uur en ik doe een Jan Dijkgraafje. Nu een column schrijven is het laatste waar mijn arme hoofd naar staat, maar dit is een belangrijk onderwerp, dat nú opgeschreven moet worden, al ga ik me niet uitputten in mooie stijlbogen en geestige zijpaden.
Ik wil dit historische moment, dat ik lang geleden voorspeldde, vastgelegd hebben.
Want vandaag kwam de dubbel climax, na het voorspel van een imposante Pete Hegseth, de volgetatoeërde commando en US Secretary of Defense, SECDEF29, die een week of zo geleden, een verbijsterd Brussel, droogjes mededeelde, dat ze niet langer op de USA hoefden te rekenen. Geen troepen, geen wapens geen dollars en geen veiligheidsgaranties meer.
De Hocras, ooit hét voedselparadijs van de regionale epicurist, vol mooie wijn, enorme verse zalm op ijs, zeebaars en gerookte ham, het symbool van het goede leven, verdween op een kwade dag uit Bussum.
De lompe beige-roze nieuwbouw die al dat heerlijks omhulde bleef echter gewoon staan. Plompverloren, naast de al even gruwelijk ogende Gamma.
Uitgelaten kwam Tijs van den Brink, zijn hoge gast de blijde boodschap brengen, kwispelend als een zwerfhond met een afgerukte onderarm in zijn muil.
Het soldaatje in de studio, het maagdelijke uniform die ochtend nog door mams fris gewassen met Robijn fleur en fijn, bleek helemaal “sneuvelbereid”; klaar zich te laten verscheuren door de gloeiende granaatscherven, waarmee de Russen doorgaans het terrein omploegen, alvorens de bevroren loopgraven binnen te stormen, schietend op alles met meer dan twee ledematen dat nog beweegt.
John Michael Wright. The Coronation Portrait of Charles II
After watching the second inauguration of Donald Trump, a confusing mix of optimism, jealousy, suspicion and dread twirls around in “Western European me”.
A multiply split opinion about a multiply split king phenomenon.
How fitting to have such confusing thoughts in January, the month named after “Janus” the two faced god. The Roman Alpha and Omega.
Quite a few Dutch fools thought that after fourteen years of lies and destruction, we finally got rid of Mark Rutte, our national gravedigger, the apple-chomping caricature, the cardboard grinner, swaying on his Gazelle bike.
Markie Mark’s moving box, complete with his panda bear and WEF tote bag, stood on his desk in the Torentje half a year ago, ready for that lonely journey to the SS rune shaped offices in Brussels.
Heel wat onnozelaars dachten dat we na veertien jaar leugens en afbraak, eindelijk verlost waren van de nationale doodgraver, de afgetrokken appeltjeseter, de kartonnen grijnspop op zijn eeuwige Gazelle.
Markie mark’s kartonnen verhuisdoos met pandabeer en WEF tasje stond immers al een half jaar geleden op zijn bureau in het torentje, klaar voor die ene eenzame, enkele reis Brussel, waar heel Nederland naar uitzag. En warempel hij leek ook even te gaan.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Ik weet heel goed, dat ik met deze column allemaal boze en verdrietige Groningers, over me heentrek. De één met een nog grotere scheur, dan de ander. De ander met nog grotere boomstammen tegen de gevel, dan de volgende.
Maar ik ben er klaar mee dat een heel volk in de kou zit, gegijzeld door de zieligheid van een enkeling. De eeuwige klaagzang van de beroepshuiler. Het valse geknisper van dor hout.
Tijdens Covid is mijn geduld met beroepsslachtoffers ten einde gekomen.
Om precies te zijn, toen de overheid dankbaar gebruik maakt van een klein groepje chronische beroepskwetsbaren, liefst in rolstoelen en met zuurstofflessen, die op hoge toon maatregels eisten, die jarenlang een heel land gevangen hebben gezet. Maatregels die achteraf juist vele levens hebben gekost!
Zieligheid, dat is het favoriete wapen van de overheid.
Het was het hemeltergende gejank van beroepsslachtoffers dat dankbaar werd opgepompt door Hugo de Sprietser en zijn trollenbrigade. Hun geblaat dat er voor zorgde dat de hele maatschappij tot stilstand kwam en we niemand meer durfden aan te raken; al zeker niet oma en opa, die dat juist zo hard nodig hadden en van verdriet zijn gestorven.
Je doet het voor de ouderen? Je doet het voor de zorg?
Nee. Je deed het allemaal voor de overheid. Een overheid die ons allemaal kapot wilde hebben. De kwetsbaren eerst.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Ik word de laatste tijd steeds vaker geconfronteerd met mensen die beweren dé waarheid te kennen. En deze ook als zodanig verkondigen. Die kribbig worden, boos zelfs, omdat ze iets heel zeker weten. En direct hun hakken in het mulle zand zetten.
Curieus daarbij is dat hun waarheid vaak diametraal tegenover die van mij staat.
En dat leidde mij tot de vraag…
…wat is waarheid?
Is de waarheid niet net als een blinkende Alfasud met één piepklein bruin blaasje op haar kokerbalk.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Eigenlijk wilde ik dit stuk niet naar mijn leden mailen, omdat ik jullie al zoveel heb gestuurd de laatste tijd. Maar omdat het viral gaat, vind ik dat ik het jullie, mijn trouwe makkers en vaste lezers, niet mag onthouden.Graag verspreiden!En, oh ja, gelukkig en vredig nieuwjaar!
Een halfuur later dan gepland omdat Femke Halsema de stoplichten op het Jonas Daniël Meijer Plein had dichtgezet, stond ik gisteren met mooie dochter en politiemechelaar Ari op de Dam te Amsterdam, voor de Vredesdemonstratie.
Dat had ik immers beloofd in mijn vorige stuk.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Het is 12 Maart 2025. Na vier maanden, grijze, lauwe nattigheid lijkt de zo verlangde Nederlandse lente eindelijk aangebroken. De lijsters en de merels, die al die tijd van de aarde leken te zijn weggevlucht, zingen plotseling weer het hoogste lied, in strijd om het mooiste wijfje en het beste takje om hun nest op te bouwen.
De zon die zolang alleen ’s ochtends soms even zichtbaar was, als witte schaduw boven de gele mist, stort voor het eerst, dwars door de breed uitwaaierende vliegtuigsporen heen, haar stralende gloed weer uit over de bleke mensenbolletjes in de Leidsestraat.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Soms loop ik weken met een column in mijn hoofd, verzamel ik als een ijverig eekhoorntje bergen gedachtenzaadjes en woordnootjes, quotes en achtergronden, schaaf en slijp ik eindeloos, voor ik iets publiceer.
Andere keren is het doel zo urgent, de nood zo hoog, de waanzin zo groot, de hypocrisie zo verbijsterend, dat ik puur op gestolde woede en adrenazine, net zolang met roodgloeiende vingers blijf tikken, bikken en slopen tot het resultaat als vanzelf voor mijn ogen verschijnt.
Vandaag was Sywert van Lienden voor de zoveelste keer trending op Twitter. Hij en zijn maatjes Bernd Damme en Camille van Gestel worden verdacht van oplichting, verduistering, valsheid in geschrifte en witwassen. Toe maar!
Sywert, hét stereotype barbertje dat zachtjes spartelend aan de Haagse hengel moet blijven hangen. Met een gouden haakje door zijn lipje. Sywert, het doordrenkte kanten zakdoekje voor het bloeden. Het kurkje op de pulserende fontein van pus, waarin miljoenen mondluiertjes, handschoentjes en plastic schortjes ronddrijven tussen de dodelijke vaccin vials, teststaafjes en injectienaalden, met miljarden aan belastingmuntjes, glimmend op de bodem van die met turbokanker en myocarditis aangekoekte Fontana di Covi.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Je ziet pas welk spoor je zou moeten volgen, op het moment dat je treintje uit de rails dreigt te kieperen. Ik denk dat niets menselijker is.
Pas als je weken moet wachten op de uitslag die het verschil maakt tussen gezond verder leven en ernstig ziek zijn, zie je prioriteiten helder, kun je beter scherp stellen op wat belangrijk is. Dan neem je je heilig voor dat je het beter zal doen, mits je de Via Dolorosa langs operatietafels, Dependslips, PET scans, ernstig kijkende dokters, een wanhopige vrouw en moeder en zich geen houding vindende kinderen, vrienden en familie wordt bespaard.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Ladder of devine ascent. Saint Catherine Monastery.
Je zou zeggen dat sinds de aftocht van Von Manstein c.s. de aanwezigheid van westerse militairen en materieel, in de droevige velden van Oost Oekraïne en rond Koersk, volstrekt misplaatst is. Toch beklimmen de hogepriesters van de NATO, uitgerekend daar waar Napoleon en Hitler faalden, opnieuw de vermolmde escalatieladder. Een levensgevaarlijk avontuur, aangevuurd door Nederlandse operettegeneraal Rutte en Bauer, zijn Kleine Gardeoffizier.
