Wees maar niet bang, moegestreden medestrijders, dit wordt niet mijn zoveelste zure zomerbom.
Daarvoor is deze zondag in juni, mijn geboortetijd, waarin de frisse koelte van de lente, plaats hoort te maken voor de lome zomermaanden, al veel te donker en te nat.
En ik wil jullie niet nog verdrietiger maken, maar gewoon even stilstaan bij de rijkdom die we hadden.
We Western European parents need to wake up! And we need to do it now. Because we are currently sleepwalking right into the bloody abyss. Or actually, it is more like we are sliding down a huge and intricate slide, in the middle of a giant morbid Lunapark.
Unelected bureaucratic ghouls from the Brussels towers of Babel and repulsive psychopaths from The Washington and Geneva autocrats clique, gave us the very first push long ago, somewhere on a stage in a bonfire-lit Square in Kiev.
Al veel te lang, zie ik ons langzaam maar zeker, sputterend, klauwend en maar half bewust van de ons aangapende levensgevaren, Molochs spekgladde glijbaan af glibberen.
Ze zijn bezig ons land te slopen, ons voedsel te vernietigen, ons verplicht te prikken, onze bossen op te stoken, onze zee en de prachtige polder waar Marianne Zwagerman woont vol te zetten met turbines, onze vissers af te zinken, onze boeren en ons talent weg te jagen, ons onder vreemde heerschappij te brengen van WHO en andere sinistere organisaties, onze regen en onze wolken te manipuleren, onze ouders uit hun huizen te jagen, een heel VN leger uit Afrika te importeren, de Duivel op te roepen, ons drinkwater te vergiftigen, ons bezit en erfgoed te stelen, ons kapot te belasten, de seksualiteit en het karakter van onze kinderen te perverteren, ze daarna, “pang pang” roepend naar Oekraïne te sturen, ons geld af te schaffen, lachend ons laatste restje privacy te vernietigen, onze laatste kruimeltjes vrijheid en ons laatste flardje welvaart te slopen.
Efeze 6: 12. Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.
Voor wie me zo door het dorp ziet kuieren, ben ik allesbehalve een bijzondere verschijning. Een wat oudere man, hoewel nog jong voor mijn leeftijd, wat breder dan normaal, een rudiment van een leven lang waterpolo en boksen.
Jullie reactie op mijn laatste artikel, Lothar, was zo ontroerend dat ik spontaan in een schrijfkramp schoot. Dat heb ik wel vaker. Het idee dat ik nooit mijn oude niveau zal halen, laat staan overtreffen. Dat het vanaf nu alleen nog bergafwaarts gaat. Met toetsenbord vaginisme tot gevolg.
Ik gedij niet bij gevlij.
Verzuip in een warm bad.
En om dat te vermijden, vlucht ik liever in mijn eigen drugs; twitter, de stofzuiger en de honden.
Maar die vlucht eindigde vandaag, met de 9 Mei Parade in Moskou trommelend op de achtergrond.
с днем победы!
Eerste Bedrijf.
Een paar dagen geleden zag ik in een Quote podcast, dat Ronald Kahn, man achter modemerken Cool Cat, Sapph en America Today, Nederland gaat verlaten. Hij is er klaar mee.
Lothar Louis Meyer. Rechts op de foto. In het midden zijn zusje Ruth.
Er is heel wat in je leven, dat niet de moeite waard is om op te schrijven. Andere ervaringen wil je wel van de daken schreeuwen. Je Athenaeum diploma, je huwelijk, je eerste baan, je eerste bundel. Dat optreden in Paradiso.
En dan is er nog dat kleine doosje, waarin je momenten bewaart, die zo’n indruk op je hebben gemaakt, dat je ze in stilte wilt koesteren, voor jezelf wilt houden of er alleen spaarzaam met geliefden over wil spreken, uit angst de gedachte te ontheiligen, met een platte discussie, een lomp woord of het te laten verdrinken in valse emotie en tranen van Swarovski.
De laatste hulpeloze blik van je vader. De allereerste kreet van je eerstgeboren zoon.
“Now I am become Death, the destroyer of worlds.” The Bhagavad Gita.
Op 22 november 2023 twitterde Frans Timmermans een opmerkelijk zinnetje. Hij herhaalde het live op de verkiezingsavond en warempel, gisteren op dat partijcongres vol lege stoelen, blauwe polsen, gesmoorde microfoons en spreekbeurten, waar ze in Israel vast “heel blij” mee zijn, was daar opnieuw die slogan.
We slaapwandelen naar een dystopie, waarin Bill “Jeffrey Epstein” Gates en de veroordeelde Ethiopische terrorist Tedros Adhanom Ghebreyesus, officieel de absolute macht hebben in Nederland.
De WHO kan ons straks laten opsluiten bij koeienscheten, warm weer of bij de volgende verkoudheidsgolf. Officieel kunnen ze ons straks verplicht laten prikken met mod RNA “vaccins”, steden op slot gooien, mondkapjes verplichten, winkels en scholen sluiten.
Acts 22:13: Came to me and said to me, ‘Shaul, my brother, open your eyes’, and at that moment my eyes were opened and I saw.
Als je mensen de keuze zou geven.
“Wat heb je liever?”
Een zichtbare oorlog met brisantbommen en lawaai, stampende spijkerlaarzen, zwarte uniformen, huilende Stuka’s, blaffende machinegeweren, fluitende kogels en de zoete stank van de dood of een onzichtbare onderdrukking; het zacht smoren achter pluizig prikkeldraad. Het haast onmerkbaar uitdoven van het levenslicht, over jaren, stukje bij beetje, met lieve leugens en gemanipuleerde verhalen, een bestaan dat eindigt in een comfortabele valkuil, waar je zelf bent ingewandeld, omdat hij was afgedekt met stapels onleesbare papieren wetten en regeltjes, waar je nooit tegen hebt verzet, omdat je ze toch niet begreep, opgesierd met logo’s in vrolijke regenboogkleuren; kortom een oorlog die je vrijwel tot het einde kunt negeren…
Zoals alle wegen uiteindelijk naar Jeruzalem leiden, voeren mijn gedachten mij de laatste maanden steevast mee dezelfde peilloze diepte in. Stroomafwaarts met de eindeloze regens, door inktzwarte, dan weer helder klaterende stromen van eeuwenoude geschriften, profetieën, sagen en mythes, die steeds vaker lijken samen te vloeien met het bizarre nieuws van de dag, de handsymbolen van artiesten en de kille oogopslag van politici. tussen wie, als je niet beter zou weten, je de verbanden nooit zou zien. Er eerder nietsvermoedend aan voorbij zou kuieren.
Arnold Böcklin. Zelfportret met de dood die viool speelt.
Wie had gedacht dat de Nederlandsche Publieke Omroep nog juweeltjes kon voortbrengen?
De hoop op iets opmerkelijks, een productie van oprechte schoonheid, een kleinnood zonder verborgen neomarxistische agenda of dilettantisch gepruts, had ik allang opgegeven.
Wie had dat kunnen dromen? Een serie zonder in your face viezigheid of tenenkrommende politieke propaganda, zonder chocoladekleurige middeleeuwse jonkvrouw of “toffe” drugs en blote kerels, zonder ostentatief voorgetrokken presentatrientjes of actreutels, zonder de zoontjes, vrindjes of dochtertjes van dezelfde eindeloos elkaar traag peristaltisch, in de vuurrode poepertjes nemende nepotistische grachtengordeldieren die in het apenrotsengebergte, naast het bos waarin ik mijn politiehonden uitlaat, de dienst uitmaken?
Even before there was darkness or light God created the Heavens and the Earth. Genesis 1: 1.
Thus, He began his creation that promptly ended in the biggest and most beautiful blunder ever; woman.
The Garden of Eden, man, created in the image of God, the rib, the tree of Wisdom, the apple, the serpent, the temptation, the fall. The shock of nudity, pain and death. Cain, Abel, Seth, in short, the “shitheap clusterfuck of murder, filth and manslaughter” that we are in now.