Het platteland de wolken en de golven. Het zal een droom zijn uit lang vervlogen tijden.

Slecht nieuws vrienden. Slecht nieuws voor goed volk. Het is te laat. Wij Nederlanders zijn ons vaderland kwijt. Duizend vreemdelingen per week, week na week, uitsluitend jonge mannen, vaak sub Sahara, stromen ons land binnen. Bewust geworven en binnengesluisd, als een invasieleger. Gewapend, nog niet met geweren, maar wel met een volle zak en goesting voor twee.

Gevoed en beschermd in kazernes vermomd als hotels, containerparken en afgeragde bedrijfspanden; honderden ongenaakbare burchten, opgloeiende metastases, uitgezaaid tot in alle uithoeken van het lichaam van ons land.

We nu nog aanvoelt als Nederland, zullen we binnen afzienbare tijd nauwelijks nog herkennen. Iedere Nederlander die hier in vrede en vertrouwdheid is opgegroeid zal op een nabije dag wakker worden in een volstrekt vreemde wereld, voor zover dit nog niet is gebeurd.

Niet in 2050 of een ander diep toekomstig jaartal dat je toestaat terug te zinken in je leunstoel, maar al over drie of vier jaar zullen, zover ik het nu overzie, de oorspronkelijke Nederlanders ongewenste gasten zijn in eigen land. Gedoogd. In het beste geval. Gediscrimineerd, bedreigd en belaagd in het slechtste.

Kijk om je heen. Je kunt het al niet meer ontzien in de grote steden, stuk voor stuk geleid door geselecteerde omvolkingsvriendelijke burgemeesters, zonder enige historische binding met hun stad.

Amsterdam is allang geen Mokum meer. Hetzelfde geldt voor Utrecht mijn stadsie of Eindhoven de ghakste. Ze worden verkocht als melting pots, maar er is geen enkele versmelting. Geen onderlinge band of binding, geen gedeelde glimlach of blik van herkenning. Geen “half woord waar je ooit genoeg aan had”, al was het maar omdat je geen Soomaali, Arabisch of Nigeriaans spreekt.

Wij, de echte Nederlanders, de mensen met Nederlands sprekende grootouders die hier geboren zijn, zullen nog maar heel kort in de meerderheid zijn. Dat is een voor de hand liggende prognose.

Het langst zullen de poldermohikanen het volhouden in enkele reservaten rond Barneveld, de Veluwe, in Friesland, rond Volendam en in Zeeland. Alleen in dat soort sterk in geloof en traditie gewortelde gemeenschappen zullen kernen van oorspronkelijke Nederlanders nog kort dominant kunnen blijven en zal een rudiment Nederlands Christelijke cultuur het langste overleven. Voor zover de veiligheid dat toelaat.

Maar ook daaraan komt denk ik al snel een einde. Een veilige kermis, een dorpsfeest of braderie zonder steekpartij of aanranding voelt nu al bijna als een echo uit een recent afgesloten verleden. Een weemoedige gedachte, maar helaas de realiteit.

En het stopt niet. In tegendeel. Er wordt steeds meer gas op de omvolkingslolly gegeven. De replacement migration kanker wordt maximaal uitgezaaid met behulp van de spreidingswet. En ik twijfel er niet langer aan dat ze uiteindelijk ook het leger en de Eurogendfor in zullen zetten om het laatste verzet, zoals in de vierentwintig dorpen en steden die wél hun inwoners tegen de spreidingsterreur proberen te beschermen, definitief te breken.

Ongrijpbare machten hebben Nederland nu eenmaal nodig voor een doel waar wij, eigenwijze Nederlanders geen enkele rol meer in spelen.

Zoals Bibi Mileikovski en Donald Trump plannen hebben met Gaza beach en de olie die daar voor de kust te winnen is, waarvoor de bevolking helaas pindakaas moest wijken, heeft men eveneens grote plannen met onze polders, ons gas, onze rijkdom, onze kusten. Wij zijn logistiek en strategisch te belangrijk om niet te transformeren in een soort Gotham city, waar een, ik citeer “artificial neural network-based conscious group mind and artificial general superintelligence system” als Skynet, aan de touwtjes trekt en hun robots de verplichte RFID chips en vaccins uitdelen.

Nederland wacht een toekomst van datacenters, logistieke blokkendozen, onafzienbare rijen windturbines en een verdeeld volk in containers, van elkaar wantrouwende slaven, zonder wortels, in 15 minute cities met slagbomen, drones en cameras.

Slechts zolang er nog Nederlanders te vinden zijn die financieel kaalgeplukt kunnen worden, die zich nog willen laten uitwonen als een Friese stamboekkoe, zolang het ezeltje nog strekt en dukaten uitpoept, zullen wij nog, uitsluitend voor de vorm, welkom zijn in eigen land. En zal men halfslachtig nog wat moeite doen om rechtsstaat en rechten te veinzen en ons iets onder het genot van zang en dans en datingshows iets van geruststelling te verkopen.

Nederland, mijn mooie land, zal hopelijk als volk, als tribe voortleven in diaspora. Zoals de Koerden en de Joden, maar dan als Nederlanders. In landen als Paraguay en Rusland. Ondernemend. Eerlijk. Stug en sterk. In harten en hoofden aan verre kusten en op graziger weiden zonder windturbines.

Pas teruggeworpen op een tribaal bestaan, te gast in verre landen zullen we onszelf en onze cultuur, onze taal, onze eigenwaarde, die ons zo slinks is afgenomen mogelijk hervinden. Ons ondernemerschap. Onze tradities. Onze geschiedenis. Onze kunst kunde en cultuur.

En pas dan zullen we echt begrijpen wat we ons in een paar jaar hebben laten afnemen als speelgoed van een baby. Dan pas beseffen we echt wat we ons door de vingers lieten glippen. En hoe groot het verraad eigenlijk is geweest.

Maar het zal te laat zijn om ons gestolen land te redden. De klei. De wadden. Het platteland, de duinen, de wolken en de golven. Het zal een collectieve droom zijn uit lang vervlogen tijden.

Het is huilen met de pet op. En niet leuk om op te schrijven. Maar iemand moet het doen. Je kunt mijn werk hier steunen!