Tagadvertising

Uitsluitend klagen dat ooit alles beter was, is voor uitgerangeerden die hun onderbroek te weinig verversen.

Copy Jan Bennink. Art Theo Imhoff. Klant DRS Makelaars.

Toen ik in 1991 begon in “de reclame” en me stagiair mocht noemen bij FHV BBDO, betrad ik een wondere wereld vol mooie kerels en oprecht lekkere wijven, zonder baardjes of neusringen. 

De reclamewereld was een heiligdom waar je niet zomaar binnenkwam. Ik was letterlijk 1 van de 1000 hunkeraars naar dat ene plekje aan de Startbaan te Amstelveen.

Continue reading

Blanke Vla en Negerzoenen.

Eindelijk een communicatiebureau voor non woke merken!

Column van Marianne Zwagerman over Non Woke advertising. Click the picture.

Er is weinig zo ouderwets, als het begrip “reclame- of communicatiebureau” Het impliceert dure designpanden vol dure reclamemensen, met dure Jaguars en Stekker Porsches en moeilijke, dure brillen, die dure rekeningen sturen, via dure troostmeisjes m/v die ooit in de stone age of advertising, account executives werden genoemd. 

Continue reading

Alles van waarde is weerloos. Zeker als het om woordjes gaat.

Hoe D66 altijd verliest, ook als ze winnen.

Ik denk dat ik, door de bank genomen, een goed verliezer ben. Ik heb in het leven zo bovenmatig veel geluk gehad, en zo vaak gewonnen, dat een nederlaag op zijn tijd voelt als een welkome afwisseling. Een offer aan de weegschaal des levens. 

Continue reading

Let’s make Advertising Great again.

Reclame was nog niet zo lang geleden, de kunst zo vrij en zo scherp mogelijk te zijn, binnen de bandbreedte die de klant je gunde en het product dat toeliet. 

De commerciële kunst, vernieuwende, jaloersmakende, verrassende en grensverleggende ideeën te bedenken. Ideeën die producten verkochten.

Werk dat door briljante uitvergroting van goede punten en het vakkundig wegmoffelen van de wat mindere, de verkoop omhoog stuwde en hele merken maakte. 

Spraakmakend en tegelijkertijd geliefd bij de mensen thuis op de bank. 

Het vak is veranderd. Reclame is nu “woke”. 

Continue reading