Wij, deplorables, die het NRC niet in de kattenbak, laat staan op de leestafel verdragen, kennen Rosanne Hertzberger vooral als het gekortwiekte meisje met de “crazy eyes”, dat af en toe door de NPO en RTL wordt ingezet voor “wet jobs”, zoals iedere main stream media journalist of columnist af en toe macaber corvée heeft in dienst van het establishment.
Ik ruik het scherpe zuur van ingedroogd angstzweet en hoor het woest gerammel aan deuren, die achter de полезные дураки dichtvallen.
The pendulum swings.
In mijn favoriete podcasts gaat het ineens over pro vaccin artsen die wijzen op de grote gevaren van het spike proteïne. Ik lees tweetjes van wezeltjes die inééns een probleem hebben met Covid maatregels. En zie op twitter dat scherpe posts over myocarditis bij jongeren en andere heftige bijwerkingen van de gentherapie, zomaar worden toegelaten. Ook hoor ik dat Facebook, posts over het Wuhan Lab, als oorsprong van het “gain of function virus” niet langer verwijdert en zie een zwetende, stotterende Fauci en een ontheiligde Gates, hogepriesters van de pandemie, voor wie de media brandstapels langzaam beginnen te smeulen en te knetteren.
Steeds vaker hoor je de bredere protesten tegen het bedelven van kinderen en jongeren onder maatregels en vaccinaties.
Het is te mooi om waar te zijn. Dus is het waarschijnlijk ook niet waar.
Of tenminste niet oprecht.
Het wordt te mainstream uitgevent. Het is allemaal te “geregisseerd”.
Deze fase kan eenvoudig de uitgekookte aanloop zijn naar een nieuw hoofdstuk, waarin het uitgebluste Covid 19 moet worden vergeten. Misschien wordt de sprong naar andere biowapens voorbereid of een rampzalige food and energy shortage.
Misschien wordt het corona toneel nu met alle acteurs erbij, met satanische precisie en wreedheid, aangeveegd, klaar voor het volgende bedrijf van het horror toneelstuk, whatever the Hell that may be!
Het klimakoboldje Greta loopt zich al warm in de coulissen.
Het kan ook “damage control” zijn, “abort, abort, abort”.
Ook voor deze optie valt veel te zeggen.
De bijwerkingen van de gentherapieën klotsen zo langzamerhand tegen de plinten op. De vele duizenden slachtoffers worden nog weggemoffeld in de ondiepe kuilen van de media censuur, maar hun zoete geur begint die van de lente te verdrijven.
En dat terwijl door moedig handelen van de leiders van het vrije Florida, Wit Rusland en Zweden de waanzin van de Covid-maatregels onomstotelijk zijn bewezen. En in Las Vegas de massa’s hossend over straat gaan, terwijl in Nederland oma met haar mondluiertje vol grafeen -bedank Sywert- nog doodsbang de Jumbo binnen strompelt.
De renegade staten en -landen slaan gigantische gaten in de globalistische scheepswand, genoeg om de geloofwaardigheid van het narratief over een “dodelijke pandemie” te laten zinken.
Wellicht sluit de door Prins Charles aangehaalde “narrow window of opportunity” zich bijna en springen de eerste volgevreten ratten van het zinkende WEF boot.
In dat geval bid ik voor het ongedierte dat te lang op het kantelende WEF bootje van kapitein Klaus blijft hangen; de ratjes waar de hebberigheid en de machtshonger, het winnen van overlevingsinstinct, omdat het scheepsruim nog vol ligt met de volvette kaas, die ze nu eenmaal door de duivel zelf was beloofd.
Zwitsers zijn intelligent, maar het zijn nooit goede zeevaarders geweest.
Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Zoals dokters onderling een “pluis niet pluis” gevoel delen, hebben schrijvers ook toegang tot elkaars geheime lagen. Een plotselinge omslag in opinie, een zeer overdreven mea culpa, een afscheid om mondaine redenen, zoals “meer tijd voor gezin”, of “genoeg van alle gedoe”, het zijn vaak tekenen van onderliggende dreiging of leed. Daarvoor hoef je elkaar niet persé persoonlijk te kennen.
Volgens de Noorse mythologie is Jörmungandr de draak, het middelste kind van Loki en Angrboda, dat in de oceaan werd gegooid, waar het zo groot werd ,dat het de wereld omspande en zijn eigen staart kon pakken. Pas zodra deze “Ouroboros” zijn staart loslaat, kan Ragnarök beginnen. Een tijd van bittere strijd, verzinken en daarna, vernieuwing en ontwaken.
De Ouroboros is de slang die zijn eigen staart opeet. En hoewel de vergelijking gedeeltelijk mank gaat -want symbool van eeuwig cyclische vernieuwing- wilde ik het nare beest toch gebruiken voor mijn punt. De onvruchtbaarheid van het eeuwig in cirkels rondgaan van meningen en opinies. Het angstig tegenhouden van het onvermijdelijke.
We leven nu anderhalf jaren in de fog of war van een bizarre Covid dictatuur, waarin alles op zijn kop lijkt te zijn gezet, goed en slecht, waarheid en leugen, kracht en zwakte, mooi en lelijk; een klassiek satanisch thema.
Het is een wereld waarin harde wetenschap en bewezen feiten, fluïde, weggemoffeld of verboden zijn en scientism, fabels, zichtbare corruptie, onbegrijpelijke wispelturigheid, leugens, propaganda en geruchten juist onderbouwingen van internationaal beleid en de basis onder de mening en het handelen van de massa.
Ook wij, de covid skeptici, de onvermoeibare gravers naar kennis, de wappies, de red pilled, blijven eindeloos verifiëren, bevestigen en vol ongeloof in cirkeltjes discussiëren. We blijven onszelf en anderen eindeloos overtuigen van wat we allang zeker horen te weten. Ook wij dansen de dialectiek van de waanzin. Ook wij blijven in onze eigen staart bijten, zonder de periode van Ragnarök, de vernieuwing te durven starten.
Op zich is dat niet vreemd. Het is oorlog en zeker in een “informatieoorlog” is de waarheid het eerste dat sneuvelt. En zonder waarheid is er geen houvast. Zonder houvast is er geen overtuiging. En zonder overtuiging is er geen weerstand.
Het is niet vreemd, maar wel verlammend en schadelijk.
De continue maalstroom van massale desinfo en vaak gruwelijke verborgen waarheden, creëert bij zovelen, ook bij skeptici, een verlammende staat van anxiety. Een verpestende mix van angst en onzekerheid. Niet voor het virus (ifr 0.15%), maar wel over “wat ze met ons van plan zijn”.
Een cyclus die snel doorbroken dient te worden, als we iets aan onze situatie willen veranderen.
We zijn nu de vette rups, die amper tegenstribbelend, verlamd en verdoofd door gif en angst, langzaam leeg worden gezogen door de sluipwesp. Ook al geloven we niet het narratief. We doen er bitter weinig tegen.
We verzieken onszelf met angst, zorgen en wakker liggen. Velen van ons proberen tegen beter weten in weg te kijken en normaal door te leven in ongewone tijden. Terwijl het gele paspoort op tafel ligt, schadelijke mondkapjes zijn verplicht, in ons buurland de kampen reeds worden gebouwd, dissidenten worden ontslagen, getreiterd en neergeknuppeld en onze kinderen straks ingespoten gaan worden met gentherapie.
We blijven ieder voor zich kijken in het ravijn, terwijl het tijd is om samen de berg te beklimmen.
We organiseren ons maar mondjesmaat. Waar zijn de woedende ouders, de woedende kroegeigenaren? Waar zijn de rebellen? de kunstenaars en studenten? We laten schaarse politici die opkomen voor onze vrijheid, te makkelijk in de steek. We laten de heldinnen van Moederhart gewoon uitkafferen door het groftste tuig. De opkomst op Museumplein en Malieveld is veel en veel te laag, gebouwd op een mooie kern, die echter amper groeit, terwijl de waanzin dat wel doet.
Ja, steeds meer mensen spreken zich uit, maar het is los zand. Dat moet heel snel veranderen als we iets aan deze situatie willen doen. Want los zand blaas je weg. ook al ben je met miljoenen.
We moeten ons organiseren, altijd in vrede. Altijd met liefde en vergeving in ons hart, maar wel gedecideerd en zonder nog maar één stap terug te doen.
Het is tijd dat Jörmungandr zijn staart loslaat.
Hoeveel moed en moeite dat ook zal vergen. Het moet.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Ooit was ik trots op mijn land. En hoorde ik er thuis. Wij waren een ander volk. We hadden voorbeelden. Herman Brood, Wolkers. We hadden the Ex en Karel Appel en Deelder, de paradijsvogels van The Last Waterhole, de Hells Angels, Zwarte Joop de Vries, punkers en skinheads en de rebellen van niveau; Oltmans, Fortuyn, De Roy van Zuydewijn, Komrij, de beide Reves, Hermans, van Gogh, Buch en Cruijff natuurlijk.
Van hen, de eigenzinnigen, is slechts de kromme over. De rest die ons rest is gruis.
Hup willem.
Onder de leiding van de culturele elite van de jaren 80 en 90 speldde je Nederland niets op de mouw. Wij fietsten gewoon door rood. We dronken Heineken achter het stuur en gaven onder het oog van de hermandad een vette joint door. En we vochten zonder messen.
Fatsoen daar gaven we niks om en degenen die het opeisten, lachten we recht in hun burgersmoel uit.
Welke geest was er in ons gevaren, in dat rare interbellum? Die geest van vrijheid en creativiteit die tientallen jaren duurde?
Curieus en onlogisch.
Want zowel in de Tweede Wereldoorlog als nu tijdens de “corona pandemie” , blijken wij een compleet ander volk. Bang, verraderlijk, makkelijk te misleiden, vals en dodelijk gezagsgetrouw. De enkele goede niet te na gesproken.
Is het de nabijheid van dood en verderf, die ervoor zorgt dat wij onder de Duitse bezetting een laf en onverschillig volk waren en onder deze medische dictatuur opnieuw zijn geworden? En was de atoomdreiging, het doodsgevaar van die heldentijd, een te abstracte dreiging om ons geestelijk te verlammen?
Waarom zijn wij OPNIEUW de egoïstische, angstige, zelfzuchtige hufters die iedereen met een afwijkende mening en een andere kijk, het liefst kalltstellen, ten bate van het heilige, van de ankers geslagen collectief? Het collectief, dat zittend voor de treurbuis zich van alles op de mouw laat spelden? Het collectief dat zijn ouders laat opsluiten en zijn baby’s laat testen en inspuiten. Zonder geweerkolf in de nek?
Misschien is het zo simpel dat we gewoon geen vrije voorbeelden meer hebben. Zodat wij in onze verweesde armoede dit manke impotente leiderschap maar accepteren. Zoals je soms ziet dat een hond een eend opvoedt of een aap een poesje.
Als Herman Brood nog had geleefd, had wat er nu allemaal gebeurt, eenvoudig niet gekund. Herman Brood had bloemschoen en dokter Gommie keihard in hun gezicht uitgelachen. Een drol op hun stoel gedraaid en hun priemende vingertjes gebroken. En Jan Wolkers ook. En Fortuyn en beide Reves hadden zich eveneens nooit neergelegd bij deze dictatuur. De Angels waren gewoon blijven rijden, met hun prachtige ronde uitlaatgeluiden en hun colors. En ik denk zelfs dat Juliana voor de plannen van haar dochter was gaan liggen. Juliana was wellicht geen schoonheid, maar het was een echt mens, met meer lef in haar linkerpink dan haar kleinzoon met zijn speedboot.
Misschien is het zo dat een platgemaaide cultuur, waar Arnon Grunberg, Splinter Chabot en Abdelkader Benali voor literatuur doorgaan, Jerry Afriyie voor dichter en Willem Alexander voor koning, ieder sprietje van excellentie moet worden afgemaaid, om de eigen stupide invaliditeit niet te pijnlijk te laten blijken. En accepteren we daarom een pathetisch liegende klerk als surrogaatleider. En een basisschool leraar als onze medisch dictator.
We hebben dringend voorbeelden nodig. Vrijdenkers. En waar ze boven het maaiveld uitsteken mogen we ze niet af laten maaien door de grijze afgunstige massa met hun botte zeis. We moeten hun vuur aanblazen, niet uitblazen. Uit goed begrepen eigenbelang.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
