TagCovid

Rosanne Hertzberger. Waarom Kuifje in Wuhan niet bat shit crazy is.

Wij, deplorables, die het NRC niet in de kattenbak, laat staan op de leestafel verdragen, kennen Rosanne Hertzberger vooral als het gekortwiekte meisje met de “crazy eyes”, dat af en toe door de NPO en RTL wordt ingezet voor “wet jobs”, zoals iedere main stream media journalist of columnist af en toe macaber corvée heeft in dienst van het establishment.

Continue reading

Het Corona schip zinkt. Maar is het bewust op de klippen gelopen of getorpedeerd?

Swiss Family Robinson.

Voelen jullie het ook? Er kantelt iets. 

Ik ruik het scherpe zuur van ingedroogd angstzweet en hoor het woest gerammel aan deuren, die achter de полезные дураки dichtvallen.

The pendulum swings.

In mijn favoriete podcasts gaat het ineens over pro vaccin artsen die wijzen op de grote gevaren van het spike proteïne. Ik lees tweetjes van wezeltjes die inééns een probleem hebben met Covid maatregels. En zie op twitter dat scherpe posts over myocarditis bij jongeren en andere heftige bijwerkingen van de gentherapie, zomaar worden toegelaten. Ook hoor ik dat Facebook, posts over het Wuhan Lab, als oorsprong van het “gain of function virus” niet langer verwijdert en zie een zwetende, stotterende Fauci en een ontheiligde Gates, hogepriesters van de pandemie, voor wie de media brandstapels langzaam beginnen te smeulen en te knetteren.

Continue reading

Help! Red Stijn Fens uit de Trouw burelen.

Ik las zojuist dit stuk in Trouw.

Zoals dokters onderling een “pluis niet pluis” gevoel delen, hebben schrijvers ook toegang tot elkaars geheime lagen. Een plotselinge omslag in opinie, een zeer overdreven mea culpa, een afscheid om mondaine redenen, zoals “meer tijd voor gezin”, of “genoeg van alle gedoe”, het zijn vaak tekenen van onderliggende dreiging of leed. Daarvoor hoef je elkaar niet persé persoonlijk te kennen.

Continue reading

Tijd dat Jörmungandr zijn staart loslaat en Ragnarök begint.

Volgens de Noorse mythologie is Jörmungandr de draak, het middelste kind van Loki en Angrboda, dat in de oceaan werd gegooid, waar het zo groot werd ,dat het de wereld omspande en zijn eigen staart kon pakken. Pas zodra deze “Ouroboros” zijn staart loslaat, kan Ragnarök beginnen. Een tijd van bittere strijd, verzinken en daarna, vernieuwing en ontwaken.

De Ouroboros is de slang die zijn eigen staart opeet. En hoewel de vergelijking gedeeltelijk mank gaat -want symbool van eeuwig cyclische vernieuwing- wilde ik het nare beest toch gebruiken voor mijn punt. De onvruchtbaarheid van het eeuwig in cirkels rondgaan van meningen en opinies. Het angstig tegenhouden van het onvermijdelijke.

Continue reading

Een land zonder helden is een land zonder ziel en moed.

Ooit was ik trots op mijn land. En hoorde ik er thuis. Wij waren een ander volk. We hadden voorbeelden. Herman Brood, Wolkers. We hadden the Ex en Karel Appel en Deelder, de paradijsvogels van The Last Waterhole, de Hells Angels, Zwarte Joop de Vries, punkers en skinheads en de rebellen van niveau; Oltmans, Fortuyn, De Roy van Zuydewijn, Komrij, de beide Reves, Hermans, van Gogh, Buch en Cruijff natuurlijk.

Continue reading