Er is heel wat in je leven, dat niet de moeite waard is om op te schrijven. Andere ervaringen wil je wel van de daken schreeuwen. Je Athenaeum diploma, je huwelijk, je eerste baan, je eerste bundel. Dat optreden in Paradiso.

En dan is er nog dat kleine doosje, waarin je momenten bewaart, die zo’n indruk op je hebben gemaakt, dat je ze in stilte wilt koesteren, voor jezelf wilt houden of er alleen spaarzaam met geliefden over wil spreken, uit angst de gedachte te ontheiligen, met een platte discussie, een lomp woord of het te laten verdrinken in valse emotie en tranen van Swarovski. 

De laatste hulpeloze blik van je vader. De allereerste kreet van je eerstgeboren zoon.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Acts 22:13: Came to me and said to me, ‘Shaul, my brother, open your eyes’, and at that moment my eyes were opened and I saw.

Als je mensen de keuze zou geven. 

“Wat heb je liever?”

Een zichtbare oorlog met brisantbommen en lawaai, stampende spijkerlaarzen, zwarte uniformen, huilende Stuka’s, blaffende machinegeweren, fluitende kogels en de zoete stank van de dood of een onzichtbare onderdrukking; het zacht smoren achter pluizig prikkeldraad. Het haast onmerkbaar uitdoven van het levenslicht, over jaren, stukje bij beetje, met lieve leugens en gemanipuleerde verhalen, een bestaan dat eindigt in een comfortabele valkuil, waar je zelf bent ingewandeld, omdat hij was afgedekt met stapels onleesbare papieren wetten en regeltjes, waar je nooit tegen hebt verzet, omdat je ze toch niet begreep, opgesierd met logo’s in vrolijke regenboogkleuren; kortom een oorlog die je vrijwel tot het einde kunt negeren… 

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!