Tag: Dutch

Ooit was ik trots op mijn land. En hoorde ik er thuis. Wij waren een ander volk. We hadden voorbeelden. Herman Brood, Wolkers. We hadden the Ex en Karel Appel en Deelder, de paradijsvogels van The Last Waterhole, de Hells Angels, Zwarte Joop de Vries, punkers en skinheads en de rebellen van niveau; Oltmans, Fortuyn, De Roy van Zuydewijn, Komrij, de beide Reves, Hermans, van Gogh, Buch en Cruijff natuurlijk.

Van hen, de eigenzinnigen, is slechts de kromme over. De rest die ons rest is gruis.

Onder de leiding van de culturele elite van de jaren 80 en 90 speldde je Nederland niets op de mouw. Wij fietsten gewoon door rood. We dronken Heineken achter het stuur en gaven onder het oog van de hermandad een vette joint door. En we vochten zonder messen.

Fatsoen daar gaven we niks om en degenen die het opeisten, lachten we recht in hun burgersmoel uit.

Welke geest was er in ons gevaren, in dat rare interbellum? Die geest van vrijheid en creativiteit die tientallen jaren duurde?

Curieus en onlogisch.

Want zowel in de Tweede Wereldoorlog als nu tijdens de “corona pandemie” , blijken wij een compleet ander volk. Bang, verraderlijk, makkelijk te misleiden, vals en dodelijk gezagsgetrouw. De enkele goede niet te na gesproken.

Is het de nabijheid van dood en verderf, die ervoor zorgt dat wij onder de Duitse bezetting een laf en onverschillig volk waren en onder deze medische dictatuur opnieuw zijn geworden? En was de atoomdreiging, het doodsgevaar van die heldentijd, een te abstracte dreiging om ons geestelijk te verlammen?

Waarom zijn wij OPNIEUW de egoïstische, angstige, zelfzuchtige hufters die iedereen met een afwijkende mening en een andere kijk, het liefst kalltstellen, ten bate van het heilige, van de ankers geslagen collectief?
Het collectief, dat zittend voor de treurbuis zich van alles op de mouw laat spelden?
Het collectief dat zijn ouders laat opsluiten en zijn baby’s laat testen en inspuiten. Zonder geweerkolf in de nek?

Misschien is het zo simpel dat we gewoon geen vrije voorbeelden meer hebben. Zodat wij in onze verweesde armoede dit manke impotente leiderschap maar accepteren. Zoals je soms ziet dat een hond een eend opvoedt of een aap een poesje.

Als Herman Brood nog had geleefd, had wat er nu allemaal gebeurt, eenvoudig niet gekund. Herman Brood had bloemschoen en dokter Gommie keihard in hun gezicht uitgelachen. Een drol op hun stoel gedraaid en hun priemende vingertjes gebroken. En Jan Wolkers ook. En Fortuyn en beide Reves hadden zich eveneens nooit neergelegd bij deze dictatuur.
De Angels waren gewoon blijven rijden, met hun prachtige ronde uitlaatgeluiden en hun colors. En ik denk zelfs dat Juliana voor de plannen van haar dochter was gaan liggen. Juliana was wellicht geen schoonheid, maar het was een echt mens, met meer lef in haar linkerpink dan haar kleinzoon met zijn speedboot.

Misschien is het zo dat een platgemaaide cultuur, waar Arnon Grunberg, Splinter Chabot en Abdelkader Benali voor literatuur doorgaan, Jerry Afriyie voor dichter en Willem Alexander voor koning, ieder sprietje van excellentie moet worden afgemaaid, om de eigen stupide invaliditeit niet te pijnlijk te laten blijken. En accepteren we daarom een pathetisch liegende klerk als surrogaatleider. En een basisschool leraar als onze medisch dictator.

We hebben dringend voorbeelden nodig. Vrijdenkers. En waar ze boven het maaiveld uitsteken mogen we ze niet af laten maaien door de grijze afgunstige massa met hun botte zeis. We moeten hun vuur aanblazen, niet uitblazen. Uit goed begrepen eigenbelang.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!