In tegenstelling tot het vrijdenkend, liberale, politiek actieve smaldeel in de maatschappij -doorgaans onterecht samen geveegd onder het begrip rechts, omdat rechts eigenlijk ook gewoon een soort links is- weten de mieren die zich verzamelen onder de rode banieren, dat solidariteit en eenheid, heilige begrippen vormen. Conditiones sine qua non, die nochtans vanzelfsprekend en volstrekt gratuite zijn, zolang alles goed gaat en iedereen elkaar in de gangen van het Reichsministerium of de Opperste Sovjet vrolijk op de schouders loopt te slaan.
Het was helaas geen gewijde dag, maar een stijlloost scheld- en drogredensmijtfestijn, waarin cynische politiek en oorlogs-PR zich als een kankergezwel met zweepstaarten en weerhaken, door de laatste overgebleven oprechte emotie woekerden.
De slachtoffers van de Shoah en hun directe nabestaanden verdienen zoveel beter.
“Once every year, all our eyes are fixed on Davos. The enclave of Neu Schwabenland in the stony heart of Europe. In awe we see the thousands of call girls and lollyboys, the caterers with their Wagyu beef and Blanquette de Veau, the refrigerated trucks full of Beluga caviar and condemned lobsters, their scissors tied with gaffer tape.
Once a year we witness the thousands of grim-looking mercenaries restricting public Swiss soil. The Soldiers of Fortune, with their machine guns and bulky bodyguards with their little microphones and earphones in.
“Een keer per jaar zijn al onze ogen gericht op Davos. De enclave van Neu Schwabenland in het stenen hart van Europa; dan zien we de duizenden call girls en schandknapen, de cateraars met hun Wagyubeef en Blanquette de Veau, de koelwagens stampvol Beluga kaviaar en spartelende kreeften, hun scharen afgebonden.
Eens per jaar turen we naar de duizenden grimmig kijkende huurlingen die gemeenschappelijke Zwitserse bodem afgrendelen. De Soldiers of Fortune, met hun machinegeweren en brede bodyguards met hun oortjes in.
Dit stuk is bewaard gebleven en uitgewerkt, dankzij één van de twitterati die er het volgende over zei; “Ik had Twitter al een paar keer opgezegd, maar met zo’n stukje beat poetry om je vingers bij af te likken, blijf ik nog even hangen”.
Waar Hilversum plompverloren Jeroen Pauw voor de zesde keer binnenrolstoelt in plaats van jong mediatalent, trok de VVD gisteren Henk Kamp weer eens de studio in. Kamp. Eén van die weinige sociopatische mummy’s of door familiebanden tot zwijgen gedoemde, slaafse januskoppen, waar de VVD voor zo’n optreden uit kan kiezen. Lid van liberale “dreamteam”, waarvan de meesten kilo’s boter op het hoofd torsen of een kast vol beduimelde XXL jurken, jaren van antisociaal wanbeleid, een shitload aan aandelen in Picnic of een kinderzwembad in Thailand.
Onlangs schoof ik aan bij Forum Inside, samen met jonge vader Thierry, magister bibendi Ralf, briljante Sid de razende filosoof en de erudiete, bedachtzame, beschaafde Lidewij, die veel te weinig aan het woord kwam in al dat geweld.
Leve Forum Inside! Die vrolijke alternatieve oase van vrije meningsuiting en onstuimige filosofie. Gideonsbende in een kleingeestige mediawereld die gedomineerd wordt door slaven, laven en larven, waaruit ik -talent of niet- sowieso wegens ‘wrong think’ levenslang uit verbannen ben.
Regen of zonneschijn, als meisje van acht werd mijn moeder meer dan eens de heide van Soest opgestuurd, om daar, uit het zicht, een paar uur “te gaan spelen” als er politie in de buurt was.
Haar “speelkameraadjes” waren de Joodse kinderen die ondergedoken zaten bij mijn opa en oma, verscholen tussen de zeven eigen kinderen. Ik vermoed zelf dat ze afkomstig waren van het onderduikadres van mijn oudoom Aart Vos en zijn vrouw Johtje aan de verlengde Engweg in Laren. Of er een uitwisseling tussen beide huizen was heb ik echter nooit kunnen kunnen achterhalen*.
Ik weet het ik weet het, het voelt zowaar “anders” in de Tweede Kamer”. Vrolijker. Gezelliger.
Er lijkt eindelijk geluisterd te zijn naar “de stem van het volk”, dat ad nauseam klaar was met Rutte, de Jonge, Kaag, Skeletor, Clowntje van Huffelen en de andere WEF cronies.
De nationale en internationale alternatieve media, ook degene die ik best hoog heb zitten, gingen vol mee in de feestvreugde.
Tijs van den Brink, anchorman van de machtige NPO, eiste op hoge toon van Marianne Zwagerman, eenpitter op Youtube, dat ze een quote moest verwijderen, omdat zij hem in haar eigen ongesubsidieerde, online programma, onjuist zou hebben geciteerd.
Vanaf de Olympus in het Gooi, klonk een machtige brul.
Maar vanaf de begane grond klonk een vriendelijke maar resolute piep.
Onbekende Illustrator. Baron van Münchhausen op kanonskogel.
Stel je voor. Je hebt je zojuist heerlijk genesteld in je KLM businessclass stoel met uitzicht op de Alpentoppen in de diepe diepte, met wat lichte lectuur, iets van Celine of zo.
En plots komt met een zucht de intercom tot leven.
“Dames en heren, dit is uw gezagvoerder. Graag garandeer ik u dat deze ultramoderne Boeing 777, gedurende uw vlucht naar Genève zeker niet zal ontploffen of uiteen zal spatten. Ook is de kans afwezig dat dit volstrekt veilige toestel tijdens de landing in brand zal vliegen en over de kop zal slaan. Bewaar alstublieft uw kalmte en geniet van uw vlucht. Dank u.”
Vorige week gooide ik op twitter een knuppel in een slaperig hoenderhok.
“Mensen die nu, vandaag, nog steeds de voortdurende bombardementen op onschuldige burgers, ziekenhuizen, vluchtelingenkampen, kindertjes en baby’s goedkeuren of zelfs toejuichen, omdat er twee maanden geleden een, door onzorgvuldigheid van Israel of moedwillig door Israel mogelijk gemaakte, aanval door het door Israel gefinancierde en grootgemaakte Hamas is uitgevoerd, please leave my timeline. Ik wil niks met jullie van doen hebben. Niks. Nooit meer ook.”
Het volgende korte stukje, was mijn eerste reactie op de verkiezingsuitslag. Gepubliceerd in mijn favoriete krant, De Andere Krant, die ik zojuist, na een stormachtig weekend Zeeland, van de mat plukte.
Ik schreef het krabbeltje om half één in de ochtend van de 23ste november, met de pest en een liter goede Italiaanse wijn in mijn lijf.
Jeremia 17. Also I set watchmen over you, saying, hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.
Ik ben onder de indruk van onze Nemesis. De altijd “shape shiftende” ideologische tegenstander. “De rambler, de gambler, the backbiter”, zoals Johnny Cash hem noemt.
Ik bewonder zijn veelkoppige intelligentie en doorzettingsvermogen, zijn gewiekstheid en kennis van de psyche van de kudde.
Kroniek van een aangekondigde dood. Gabriel Garcia Marquez.
Dit is een stuk dat ik niet had willen schrijven. Omdat ik niets liever had gewild, dan dat het niet zou zijn, zoals het is. Een bericht dat er toch uit moest, omdat ik de illusie koester dat ik door mijn paniek in letterbrokjes uit te kotsen, mijn angst over het internet uit te schreeuwen, ik het zwaard van Damocles kan botten, de dreiging, die gedijt bij nacht en nevel, bij zwijgen en stilletjes toestaan, onschadelijk zou kunnen maken.
Een stuk geschreven in de hoop dat ik de banvloek zou kunnen breken of in ieder geval iets zou kunnen inscheuren, door de van collectieve schuld doordrenkte deken van het zacht zoemende wespennest af te trekken, door de deksel van de walmende doofpot af te trappen en het gif naar het zonlicht te laten ontsnappen.
Door het ondenkbare te benoemen, waar schouderophalend Nederland stilzwijgend van uit lijkt te gaan.
Thierry Baudet, ontkwam gisteren aan een tweede moordaanslag in korte tijd.