Category: Prose

“We have a unique but rapidly shrinking window of opportunity to learn lessons and reset ourselves on a more sustainable path” 

“a golden opportunity to seize something good from this crisis. Its unprecedented shockwaves may well make people more receptive to big visions of change” 

Een citaat van, toenmalig Prince Charles, uitgesproken tijdens een meeting van het nog in de schimmige schaduw van de wereldpolitiek opererende World Economic Forum. Voorjaar 2020*. 

Ze zijn me altijd bijgebleven, die woorden. 

Want, zo dacht ik, wie behalve een monster, ziet mooie kansen voor een betere en schonere wereld, in de uitbraak van een allesverwoestende ziekte.

Welke psychopaat ziet een duurzame toekomst in een voorgespiegelde dood voor miljoenen en het compleet stilvallen van de wereldeconomie? 

En wie zegt dat ook nog eens hardop?

Een golden opportunity? Voor wie dan? 

De nog volop in de massamedia en het hoofd van Marion Koopmans rondfladderende vleermuis uit Wuhan, kwam Charles opvallend goed uit. 

Behalve dat, was het vooral de spoed waarmee deze “gouden kans” moest worden gegrepen, iets dat me direct opviel.

Het “rapidly shrinking window” motief, impliceerde een rode lijn. Een exacte tijdsspanne waarbinnen de “golden opportunity” vervuld zou moeten worden.

Deze buitenkans over de kromme ruggen van miljoenen, moest benut worden voor het raam van mogelijkheden dicht zou slaan.

Welnu. 

Volgens mij is dat magische venster, waardoor de stormwind van de nieuwe orde, zo’n anderhalf jaar ongestoord kon binnenwaaien, inmiddels potdicht geslagen. 

En daarmee ook het boek vol ronkende plannen voor een nieuwe, op ziekte, dood en verderf geënte wereldorde, dat één maand na de woorden van Charles uit zou komen; Covid 19 The Great Reset van de inmiddels genoeglijk bekende Klaus Schwab.

Vladimir Poetin kwam met zijn grote snuit en blies het Covid 19 verhaaltje uit. 

Het kan, volgens mij, bijna niet anders dan dat door het uitschakelen van biolaboratoria in Oekraïne de volgende minutieus geplande “unprecedented shockwave” op het nippertje werd voorkomen. Dat van de ene dag op de andere, fatale breuken in het Covid draaiboek ontstonden. Dat strikte tijdslijnen werden onderbroken, dat het zo zorgvuldig gecoördineerde en gesynchroniseerde narratief, niet langer klopte en de planning voor de verdere fases op weg naar de zorgvuldig geplande nieuwe wereldorde wankelde.

Het pandemie-onderdeel van hun plan stond ineens vol op de rem, terwijl andere initiatieven, zoals “infiltrating ze cabinets” met WEF leden, het invoeren van CBDC’s en de uitbreiding van het mandaat van de WHO, met volle kracht doorgingen. 

Wat zagen wij ze ineens schutteren met hun Monkeypox verhaal, worstelen met de ontbrekende basis voor het verankeren van Covid 19 wetgeving, falende WHO machtsgrepen en de plots ontbrekende noodzaak voor QR passen en de bespottelijk geworden aanmoedigingpogingen om het publiek, zonder dat er iemand ziek was, tot mRNA herhaalprikken te bewegen.

  Het door de zelfverklaarde elite gedroomde systeem van totale controle op Chinese leest, de uitdunning door injecties en onderdrukking van de hele wereldbevolking. Het einde van vrijheid, persoonlijk bezit en ontraceerbaar geld voor de normale burger. Het einde van de natiestaten. En de totale macht aan de happy few, alles onder het mom van “gezondheid”. Het zou er toch niet zomaar komen. Althans niet op basis van het gesloopte Covid 19 verhaal. 

Dat raam was met een thermobarische knal dichtgeslagen.

En hoewel de massamedia en de politiek het oorverdovend glasgerinkel naarstig probeerden weg te moffelen en de gigantische berg scherven direct werd verborgen in doofpotten en onder dikke tapijten, kon iedereen die het wilde, ineens de barsten in die ruiten zien zitten, de hengsels die op half zeven stonden en de scheuren in de sponningen.

De verpletterende gezondheidsschade door de spuiten, de corruptie in de hoogste kringen van de EU, het rondpompen van triljarden onder vrinden, de schadelijkheid van lock downs voor kinderen en ouderen, de dodelijkheid, van behandelingen, van uitgestelde zorg, faillissementen en depressies, de miljarden die door overheden aan trollen en reclamecampagnes zijn besteed. En nog zoveel meer.

Steeds meer mensen konden nu de corruptie en de slechtheid van de plannen van de zelfverklaarde elite, eenvoudig met eigen ogen zien. 

En de mensen die het zagen werden bozer en bozer. Op de zorg, de overheid, de media en organisaties zoals het WEF.

Langzaam begonnen steeds meer vingers, steeds prangender te priemen naar degenen, die daar helemaal geen zin in hadden. 

De kliek die verborgen achter de schermen deze machtsgreep, in de puntjes hadden uitgedacht en uitgewerkt. De mysterieuze architecten en metselaars van de macht, dreigden ineens in het volle licht te komen staan. 

En dat op het moment dat razendsnel een nieuw “window of opportunity” moet worden getimmerd om de verstoorde draaiboeken alsnog in een succesvolle vorm te duwen, vóór de Petrodollar zou vallen, vóór de woorden revolutie en tribunalen op ieders lippen zouden liggen en vóór hun met fraude en smeergeld gekozen leiders weer door het gepeupel zouden zijn afgezet.

En toen was daar als bij toverslag in een postmoderne heldenstrip, precies on cue, de groteske Batman figuur Elon Musk in zijn vuurrode Baäl superheldenpyama. Elon, de nieuwe held van rechts, de magische rocket man, de geestige baas, de überlollige glasnost en perestrojka koning, die alle Wokies in hun broekjes laat piesen van ergernis. 

Hier om de mensheid te redden van alle kwaad en alle sappige rottigheid uit de doofpotten te trekken.

Ineens was Twitter, niet langer het domein van een stel nuffige trannies met neusringen en blauw haar, maar van één mysterieuze man, eigenaar van Tesla Corp, SpaceX en Neuralink, een genie dat intensief samenwerkt met NASA, het WEF, het Pentagon en DARPA. Die ondanks dat, zich ontpopt tot de hoop van de kritische mens en voorvechter van openheid en vrijheid van meningsuiting.

Een curieuze combinatie. 

Sinds enkele maanden gooit Elon met veel elan, humor en flair, als een gulle grijnzende dompteur, de ene na de andere lap rood vlees naar ons, woedende leeuwen in de Twitterkuil om ze met veel plezier te zien verscheuren door een geagiteerde massa die snakt naar gerechtigheid;

De Balenciaga pedofielen, de perverse Biden familie, Trudeau, Doctor Fauci, Ineens wordt de ene na het andere gepoederde necromancer, corrupte instantie of perverse schoft, tot hun verbijstering in het volle daglicht gezet en virtueel voor de leeuwen gegooid. 

De massa juicht en is tevreden. 

En ook ik kan het niet laten om met veel plezier Elon Musk deze zwijnen te zien offeren, tot hun eigen zichtbare ontzetting en dat van hun luidruchtig piepende minions die zich realiseren dat ze zomaar de volgende zijn, die de kuil in vliegt.

Eindelijk is er dan de held, de man die het onrecht in de wereld voor ons oplost. 

Terwijl wij op de bank kunnen blijven zitten twitteren. Of toch niet?

Is Elon niet de ballonvaarder die de zwaarste en zichtbaarste zakken ballast laat vallen, zodat een nieuw verhaal onbelemmerd hoogte kan winnen? 

Is Elon niet de jager die de lelijkste vogeltjes wegvangt, die met hun valse gefluit en hinderlijke gefladder, het openen van een nieuw raam van mogelijkheden onmogelijk maken?

Is Elon de boswachter die het dorre elitehout verbrandt, dat zichzelf onmogelijk heeft gemaakt of al is ontmaskerd?

Is Elon de goochelaar die ons laat lachen om de piepende konijntjes die hij uit zijn hoge hoed trekt, terwijl achter het zwart fluwelen gordijn aan een nieuw verhaal wordt gewerkt, dat een waardige opvolging kan zijn voor het Covid 19 narratief? 

Is Elon niet als Spiculus, de favoriete gladiator van Nero, die soepel alle brekebeentjes uit de weg ruimt voor de keizer, terwijl de miljoenen toeschouwers zich wentelen in brood en spelen?

Ik weet het niet. 

Ik weet alleen na 58 jaar leven, dat als iets te mooi is om waar te zijn, het hoogst waarschijnlijk niet waar is. 

Geniet volop van Elon’s “unprecedented shockwaves”, maar hou voldoende afstand van zijn “big visions of change” en blijf vooral weg bij zijn “golden opportunities”.

Maak mij maar wakker als hij de Rothschild, Gates, Cargill of Rockefeller bij hun oorlelletje pakt.

Vind je mijn werk goed, mooi of belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen. Ik ben altijd dolblij als jullie mijn werk waarderen met een bijdrage.

*Dat Corona geen toevallige uitgebroken ziekte was, maar een biowapen, een allesomvattende offensief, een Operatie Barbarossa van een toen nog oppermachtige en veelal onzichtbaar opererende wereldelite, een all out war against the proles, een global effort to cull the herd and subdue the oinks, kon niemand toen nog vermoeden. We klapten nog voor de zorg en wasten onze handjes kapot.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Voel jij het ook? Is het niet alsof we met zijn allen op de tribunes van een kolkend Colosseum zitten, ingespannen turend naar twee voortjagende hengsten. Vage schimmen op hun rug.

Een machtige gitzwarte en een witte ranke Arabier, die nek aan nek, in wolken bruinrood stof, hijgend hun laatste rondje galopperen; met stoom uit hun trillende neusgaten en de zweep die onophoudelijk over hun gestriemde ruggen knalt, in een vlammende eindstrijd, een duel op leven of slavernij.

Wie zal er zegevierend over de kalklijn stuiven, wie mag de hoofdprijs, opstrijken in deze allesbepalende zero sum game? 

Tot wie behoort de absolute macht als de stofwolken zijn opgetrokken? Het volk of hun zelf gekroonde overheersers? De schepping of de zelfverklaarde aardse goden? De geest of de materie?

Overdondert het applaus en het gejuich vanuit de stalles, de catacomben en alle tribunes de stad?

Of echoot er slechts een cynische, nauwelijks hoorbare “slow clap” vanuit de keizerlijke loges in een benauwde stilte? 

Wie verovert tot in de verre toekomst, de wereld en de mensen die haar bevolken? 

Wat brengt de uitslag van deze dodenrit ons, moedeloze, dolgedraaide toeschouwers, insectenchips met aardappelsmaak morsend in de schoot van onze bontgekleurde toga’s? 

Is de finishvlag eveneens het doek dat valt over de wereld? 

Wat wordt het? Bladerunner II, waarin de mens worden vervangen door veel productievere modellen? Soylent Green, waarin de logica prevaleert die geen plaats laat voor de heiligheid van de schepping, zodat het begraven van de doden, slechts een verspilling van kostbare eiwitten is? 

Hunger Games waarin onze jonge gladiatoren eindeloze oorlogen blijven uitvechten in grommende vleesmolens, tot besmuikte hilariteit en een macabere rijkdom voor de happy few? 

Een wereld, waarin we als verdoofd onvruchtbaar slachtvee, elkaars avatar en hologram najagen op een virtueel strand? Een prison planet, door firewalls verdeeld in kastes van edelen en horigen, zonder ruimte voor vrije burgers, waarin bezit exclusief is bestemd voor de elite van de elite? 

Een wereld waarin wij en onze kinderen vee én prooi zijn, onder de duim gehouden met injecties, drugs en kankerverwekkende chemicaliën in lucht en water? 

Een wereld waarin mensjes worden gekweekt als grondstoffen en muisjes om proefjes op te doen?

Een wereld waarin we geen bezit hebben, maar bezit zíj́n? Horigen in een neo feodale, multi-tier wereld, waarin de kaste waarin je bent geboren bepaalt aan welke regels je wordt gehouden? 

Een wereld waarin “Do as i say, not as i do”, geen schamper grapje is, maar de hoogste wet. 

Versmelten binnenkort de bittere scenario’s van Eyes wide Shut en Leviathan met 1984, Fahrenheit 541 en A Brave New World; meesterwerken die we afdeden als dystopische meesterfictie, in plaats van revelaties uit pennen van ingewijden. Geschreven om ons te waarschuwen voor de Malthusiaanse plannen van diabolische schimmen, als Margaret Sanger, Charles Osborne en William Henry Gates, de pappa van Bill?

Gaat de wereld buigen onder “the man behind the curtain” in Emerald City uit de Wizard of Oz, de almachtige schimmen, beschermd door hoge stalen muren en tot de tanden bewapende huurlingen en drones? 

Leven wij, gewone stervelingen straks in één groot vrolijk opgeschilderd concentratiekamp, een mensenfarm, gevangen in systemen van alziende ogen, sensors en spaarzaam uitgedeelde credits? 

Wint het zwarte beest, zijn we verloren? Of komt onze kampioen, die op vele rondes achterstand, gedrogeerd, met prikkeldraad en ruwe touwen om de benen, van start ging, nog net op tijd aangestormd om de wereld te bevrijden, terwijl de camera’s van het kwaad, moedwillig en in paniek wegdraaien?

Zoveel wijst erop dat het goede is losgebroken uit de eeuwige sluimer van ziende blindheid en af en toe zelfs een neuslengte voorsprong neemt op het kwaad.

Zullen de laatsten alsnog de eersten zijn? Nu de ban op informatie gebroken lijkt, de oogkleppen massaal afvallen en steeds meer blauwe toga’s worden verruild voor rode? 

Want, terwijl de hatelijke ruiter in het zwart voort galoppeert met zijn leugens en deceptie, in zijn dodelijke furie van drang en dwang, er niet voor terugdeinst om zijn gif zelfs in te spuiten bij kleine kinderen, opent de film ‘Died Suddenly’ van Stew Peters, dagelijks miljoenen ogen voor de bittere waarheid over de covid vaccinaties. En ook de schlemielige roep om “amnestie” van de prikpromotors spreekt boekdelen. 

Want, terwijl in Haagse achterkamertjes, kartelpolitici stiekem bij elkaar komen om de enige Nederlandse vrijheidspartij te verbieden, worden de leiders ervan toegejuicht als de helden die ze zijn. 

Terwijl de stalmeesters in het zwart, blijven fantaseren over neo slavernij en wereldheerschappij, krijgt Macron zijn zoveelste oorvijg.

Terwijl de monsters blijven proberen om de boeren de nek om te draaien, van Canada tot Australië, onder het mom van aantoonbare leugens, blijft het blauw wit rood, trots wapperen langs de Nederlandse wegen. 

Terwijl ze blijven proberen om rassen, kleuren, geloven en geaardheden tegen elkaar op te zetten, vindt er wereldwijd een verbroedering plaats tegen die duivelse Bokkenrijders, die naarmate hun doel dichterbij komt, ook steeds zichtbaarder worden, in hun jachten en privé vliegtuigen, hun 5 sterren hotels en prollerige villa’s, gebouwd aan oceanen, die maar niet willen stijgen. 

Terwijl ze alle media in hun macht dachten te hebben, zijn #Trudeaulied #Balenciaga #NoAmnesty en #PedoHitler trendend op een, door de merkwaardige verschijning, Elon Musk, bevrijd Twitter en trekken eenvoudige alternatieve podcasts als de Health Ranger van Mike Adams meer luisteraars dan CNN en MSNBC op primetime samen. 

En terwijl ze verkiezing na verkiezing stelen met hun dominion machines, groeien de massa’s op de straten van Brazilië en China en werden Italië, Zweden en het US Congress verloren, zodat de financiering van hun plannen in gevaar komt en er pijnlijke onderzoeken zijn aangekondigd naar de Biden Crime family en Hunters Laptop. 

Voor ons geestesoog zien we de twee raspaarden vechten om de leiding. Om en om vooruit schietend, om even later hijgend terug te zakken, terwijl de eindstreep onverbiddelijk nadert.

Wat het wordt? 

De great resist of the great reset. 

De heilige geest of het grijnzende beest? 

Is onze vrijheid finished of komt er een nieuw begin?

We zullen het snel weten.

Vecht.

Bid. 

En schreeuw ons paardje over de eindstreep, alsof ons leven er vanaf hangt.

Al was het maar omdát ons leven er vanaf hangt.

Het schrijven van dit stuk kostte mij dagen, misschien wel weken.

Vind je het goed, mooi of belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen. Ik waardeer het zeer.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!

Wij “gekkies”, “wappies”, wij “ultra extreme staatsgevaarlijke fundamentalisten”. 

Wij “gedachten terroristen van het vogelvrije woord”. 

Wij beschimpten, uitgelachenen, ontwaakte verworpenen der aarde, we hadden het al die tijd bij het rechte eind.

Toen wij keer op keer en uit alle macht “Wolf!” riepen, sloop er inderdaad een roedel monsters op bonten voetjes, rond de voortslapende mensheid.

Wij, eenlingen, zonderlingen, we roken ze van afstand, wij zagen hun sporen in de sneeuw en af en toe de maan weerspiegeld in hun blikkerende tanden en ogen.

Ja, wij hadden al die tijd gelijk. 

En zo hemeltergend vaak.

Het zo wonderlijk snel gebrouwen Coronaprikje voorkwam geen Covid, precies zoals wij al voorspelden, geen besmetting of ernstige ziekte. De vaccins van Gates, Fauci en Bourla, ze brachten geen vrijheid of gezondheid, maar dictatuur en slavernij in de vorm van QR codes en Health ID’s. Ze kostten inmiddels miljoenen levens en miljarden gezonde jaren. En leveren megawinsten op voor de ijskoude, ons-kent-ons machine, die al kauwend, de mensenhakselaar aandrijft.

Geen journalistieke stuwdam kan, nu het te laat is om iets aan die schade te doen, nog de stroom omineuze berichten, inktzwarte wetenschappelijke onderzoeken, staatjes en cijfers van levensverzekeringsmaatschappijen en begrafenisondernemers stuiten. 

Wat begon met Tiffany Dover, eindigde in een litanie van omvallende voetballers, fietsers en televisiepresentatoren, Mike Tyson in zijn Iron rolstoel, Eric Clapton met zijn verstarde geniale vingers.

Wij riepen “Wolf!” zo hard we konden, kwamen met bewijzen en geruchten, maar werden uitgelachen, uitgesloten, bedreigd en voor gek gezet. Men geloofde liever de wolven en een enkele piekerige vleermuis. Hugo en Mark en Marion. 

Maar wij hadden gelijk.

Toen wij een paar jaren geleden, een vreemde elitaire club ontdekten in het Zwitserse Davos en geruchten hoorden over een gedroomde reset. Een 4e Industriële Revolutie, waarin mens en machine zouden versmelten, toen wij Klaus Schwab in zijn Satanische kamerjas en zijn lingeriefoto’s posten en de teksten van Noah Harari verspreidden, die hardop kirde tegen wie het maar horen wil, dat miljarden gewone mensen, niet langer nodig zijn oude wereld draaiend te houden. Implicerend dat wij een nutteloze kudde opvreters zijn. Wij en onze kinderen, geen schepsels Gods, maar zakken rottend vlees, misschien nog net geschikt voor lampenkappen en zeep, toen wij de pagina’s vol puissant machtige Nederlanders zagen, die aan deze macabere sekte verbonden waren, wees men collectief op het voorhoofd. Deze soep met royale brokken, zou vast niet zo heet gegeten worden. 

Maar zie, deze winter 2022-2023 wordt er helemaal geen warme soep meer gegeten. Omdat de ingrediënten schaarser en schaarser zijn. En het schaarse gas onbetaalbaar is, al ligt het vlak onder Groningen, zo voor het oppompen. 

En zo er nog een kommetje troebel brouwsel over is, wordt deze straks getrokken van krekels en meelwormen. Geserveerd met een stukje geprint vlees, waar je slappe borsten van krijgt.

Het eten verdwijnt in bliksemtempo van de aarde. De boeren worden van hun land gejaagd, het regent wereldwijd niet meer, voedselfabrieken ontploffen, de stuwmeren staan droog en hele kuddes vee vallen zomaar om. Ons fiatgeld is waardeloos. De schuldenberg is onbeklimbaar.  En ons mooie land is hard op weg naar Tri State City, een metropool met 33 miljoen inwoners, waaronder bitter weinig oorspronkelijke Nederlanders, die nu al uit hun huizen worden gejaagd, om plaats te maken voor een keurig uitgenodigd, nieuw herenvolk, dat ze vluchtelingen noemen.

De westerse regeringen en hun trollen wijzen naar de Russen, zoals Big Brother naar Emmanuel Goldstein, maar wij weten beter. 

“WOLF!”

Het is onze overheid zélf. Zij vervangt ons, verplaatst ons, verzwakt ons, verdunt en vermindert ons. Onze overheid is uit op een makkelijker te beheersen volk, zonder onderlinge samenhang en gedeelde geschiedenis of cultuur; een les, hoe cynisch, geleerd van Stalin in de Holodomor.

En wij zagen het aankomen en krijgen opnieuw gelijk. 

“WOLF!”

Maar dat gelijk…

Maar wat schieten we er mee op? 

De bedorven triomf van het machteloze “Recht haben”, als het recht en de oplossing, verder weg lijkt dan ooit te voren.

Hoe impotent, hoe schilferend en schraal is “Ons Gelijk” als we te laat zijn, om er iets goeds mee te doen?

Hoe vol is de stinkende put, met verdronken opgeblazen kalveren.

Het is het rechte einde van de man die iets kwaadaardigs in zijn hoofd vermoedt, jaren door zijn huisarts en omgeving voor gek verklaard, uiteindelijk van zijn oncoloog de verpletterende diagnose krijgt van een gezwel, zijn gelijk viert, maar zich weigert te melden voor een levensreddende operatie. En zich bij ieder nieuw symptoom, als een zieke Oblomov, wentelt in de triomf dat zijn diagnose juist was.

Het gelijk, van de soort: ”hadden we het maar eerder ontdekt, dan hadden we misschien nog iets kunnen doen”.

Het gelijk waar je helemaal niets voor koopt behalve frustratie en spijt dat niet meer mensen kon overtuigen. Dat je niet beter mensen tot rede kon brengen en veilig op de kant kon redeneren.

Het triomfantelijk “zie je wel!” dat weerkaatst tegen je eigen grafsteen. 

Het gelijk dat in trage, ijskoude druppels neervalt op de hoofden van de kromgebogen, rillende toeschouwers die eromheen verzameld staan en van hun nog altijd verwonderde, eerder verbijsterde januskoppen, afdruipt. 

“WOLF!”

Wij wentelen ons in ons gelijk als varkens in de modder,  ook als we in die modder verzuipen of we gedwongen worden die stront te vreten.

Gelijk hebben betekent niets, als we het niet weten te verspreiden als een olievlek. Dwars door de wijken en de straten. De flats en de platte landen. Over de straten en de pleinen. 

Gelijk hebben betekent niets als we er geen gevolg aan geven. 

We moeten uit de “comfortably numbness” van het hospice. 

Die laatste verdoofde troetelweken.

Waar blijven onze initiatieven?

Onze megaprotesten?

Onze liederen en gedichten. Onze communes en verenigingen? 

De nieuwe kerken, scholen en boerderijen, de nieuwe Asterixdorpjes.

Waar blijft onze wil om dit te overleven? 

Wie zorgt er straks voor de mensen die het eten niet meer kunnen betalen? 

Die hongerig, uit hun huizen zijn gezet.

Waar gaan we straks schuilen bij min 10 graden en het gas is op?

De overheid? 

“WOLF!”

Het schrijven van dit stuk kostte mij geestelijk een rib uit mijn lijf.

Vind je het goed, mooi of belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen. Ik waardeer het zeer.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!