Mein Kampf wel. Olga niet?

Niet iedere schrijver heeft blijkbaar een duivels genoeg karakter, om door Boekhandel Los geboycot te worden. 

Jan Dijkgraaf noemde mijn schrijfstijl ooit, “gestolde woede”. 

Ik heb dat altijd prachtig gevonden. “Gestolde woede”. 

De ijzeren nasmaak van een wraak die ijskoud en tergend traag wordt opgediend en stolt aan de lepel als frituurvet in de sneeuw.

Nu, jaren later, twee dochters verder, de zachte wijsheid van de ouderdom, en de Here Jezus, die mijn pad kruiste en mij de weg toonde, ben ik een milder mens. Vooral voor mijn vijanden. 

Maar dat betekent niet dat ik door iedere droogstoppel met me laat sollen. 

Ga in dat kader mee op boekenavontuur naar Boekhandel Los te Bussum, gelegen aan de rand van mijn reservaat, het Spiegel, de lommerrijke wijk waar de NSB zo welig tierde. 

Maar eerst een inleiding. 

Als niet wufte, ongesubsidieerde, cis gender man die zijn piemel met alle toebehoren nog heeft, is het dichterschap een kwetsbaar pad om te lopen.

Je geeft je bloot tot in de bilspleet van je hersens. Open voor ieder gif, voor alle venijn.

Maar dat viel even tegen.

Mijn debuutbundel Olga is nu bijna een maand uit. En de vele reacties zijn me eerder te ontroerend, te eensluidend lief. 

Zo positief dat ik langzamerhand snak naar dodelijke kritiek en onredelijk vals geschamper. 

Zo makkelijk mag het dichterschap niet zijn! 

Ik snak naar het lijden van de jonge Werther. Het boeren onbegrip.

Er moeten toch auteurs, recensenten, journalisten te vinden zijn die het boekje vreselijk vinden. 

Kitsch! Anton Pieck! gestoord, lelijk, amateuristisch of erger nog… …“leuk”. 

Maar zelfs Peter Breedveld, doorgaans de man met de scherpste zaag tussen mijn stoelpoten, doet er het zwijgen toe.

Zou het dan toch een kutboekje zijn? 

Er moet toch een Volkskrant,Trouw of VPRO redacteur te vinden zijn die Olga met jurk en al door het riool wil spoelen? 

Genegeerd worden is pijnlijker dan verbrand te worden op de BebelPlatz. 

Maar ter zake.

In het kader van de zelfpromotie en de ongezouten mening van een boekenprofessional, trok ik gisteren welgemoed op pad om bij de lokale tempel van het geschreven woord, Boekhandel Los, eens te informeren of ik, als beginnend schrijver die drie straten verderop woont, een paar exemplaren van Olga in de winkel mocht leggen. 

Er zijn nu eenmaal buurvrouwen die liever door de machtige binnenstad van Bussum flaneren, dan online te bestellen. En wie, zo dacht ik, wil er niet gezien worden terwijl je met een Russische prinses de mooist bordeauxrood geverfde winkel van Bussum uit schrijdt?

Ik werd door een magere jongen met een dikke bril achter een nog dikkere plexiglas ruit gewezen op de baas, gezeten achter een soort glazen loket. Ik erheen. 

Ik zal de baas niet pakken op zijn priemende middenstandsoogjes en de onverdraaglijke hautaine uitstraling van een “Bussums intellectueel”, een eenoog, dus koning van een cultureel wasteland waar Saskia Noort en Ilja Gort worden gezien als grote schrijvers en Ozcan Akyol wordt gevierd als de Rebel des Vaderlands. Zo ben ik ook weer niet.

Een curieus gesprek ontspon zich.

“Hoeveel korting krijg ik?” Was de eerste vraag van Cor. Nog voor iets van Olga gezien te hebben, wier omslag op de site van het boekenhuis even later tot een goedkeurend geknor leidde.

“Kan ik het boekje inzien?”

“Ik kom het morgen brengen.” 

“Ok, tot morgen.”

Vandaag was het morgen.

Dus pakte ik Olga bij haar hoedje en ging goedgemutst op weg, legde Beer, mijn hond aan de ketting liep het heilige der heiligen binnen. 

Cor stond midden in de winkel, het werk van Kluun, Martijn Krabbé en ander hogere literatuur kaarsrecht te zetten.

Ik overhandigde hem trots mijn prinses in hardcover.

Maar de sfeer betrok meteen. 

Hij keek naar de prinses alsof ze in haar onderbroekje had gepiest.

“Ik heb je even gevolgd op twitter.” Zei Cor alsof hij me betrapte op een knipselmap vol kinderporno.

“En wat ik daar las, daar werd ik niet blij van.

Dus hier is is je boekje terug, ik wil het hier niet hebben”.

Zonder ooit een woord er in te lezen.

Ietwat uit het veld geslagen vroeg ik Wiersma of hij de inhoud van een dichtbundel soms kan beoordelen aan de hand van de mening van de dichter?

Dit ten overstaan van enkele kakmadammen, duidelijk niet gewend aan enige stemverheffing, die geschokt opkeken uit hun Linda’s. 

Ook Wiersma was ook wat uit het veld geslagen. Onrust moet je niet hebben. Dat is bad for business.  

En Olga kreeg dus wederom niet een recensie, waar ik zo op had gehoopt, maar ik zelf. Een bar slechte.

Geen plek voor mij in het rijtuig der deugdzaamheid.

Nu is het uiteraard het goed recht van Cor Wiersma om mij alles te weigeren* wat hij maar wil.

Het is en blijft zijn winkel. En hij is een God in het diepst van zijn stellingkasten. Hoe los van God dan ook.

Maar het verbaast mij wel dat mijn Kamp van Adolf Hitler, de autobiografie van Mussert, de zelfgeschreven geschriften van Lenin en Stalin en de boeken van Richard Klinkhamer, die toch zijn vrouw vermoordde, gewoon op voorraad liggen bij die chique Boekhandel Los te Bussum.

Blijkbaar ben ik een slechter mens dan de Führer.

Het wachten blijft op de eerste echte recensie voor Olga. 

Wie maakt me los?

*U kunt Olga overigens wel gewoon bestellen bij Boekhandel Los, ze mag alleen niet in de winkel liggen. “Erst kommt immers dass fressen, dann die moral”. Berthold Brecht kende Wiersma blijkbaar al wat langer.

Van de boekhandel moet ik het dus niet hebben!

Maar gelukkig zijn jullie er. Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.

21 Comments

  1. Cor Wiersma wie is dat?

  2. Nieuwe Geluid

    21 July 2021 at 17:01

    Schitterend relaas! Ook “Zo positief dat ik langzamerhand snak naar dodelijke kritiek en onredelijk vals geschamper.” Fantastisch! Binnenkort wil ik n exemplaar bij de lokale boekhandel halen, en zal ik dat werkje van je eens even langs de meetlat leggen. 😉 helaas niet voor de Volkskrant of NRC

  3. Jammer, dat je me niet kon zien toen ik het las.
    Af en toe toch een lach over mijn gezicht en het is helemaal niet leuk.
    Olga met jurk en al door het riool spoelen.
    Dus pakte ik Olga bij haar hoedje en ging goedgemutst op weg.
    Ik overhandigde hem trots mijn prinses in hardcover.
    En de kakmadammen, ik zag ze…..
    Ze begrijpen je niet en dat is bedreigend.

  4. Sigrid Oosterbeek

    21 July 2021 at 17:56

    Ik heb diverse gedichten gelezen van Olga’s en ben zeer enthousiast, het zijn in mijn ogen prachtige eerlijke gedichten, ik heb het nog niet helemaal gelezen omdat je er wel voor in de stemming moet zij en wie wat bewaard heeft wat. Dank je wel.

  5. Oké dan, gewoon bij bol.com. Maar als het een kat in de zak blijkt, plak ik mijn recensie met waterglas op de voordeur van Los. Dat wordt dan krabben, Jan. Met Cor in je nek.

  6. Olga ligt al bij de Slegte, Jan, en ze is veelgebruikt:
    https://www.deslegte.com/boeken/tweedehands/?q=Olga

    • Wat een naar commentaar. Ik laat het toe. Maar wat een sneue tekst.

      • Naar aanleiding hiervan:

        …Ik snak naar het lijden van de jonge Werther. Het boeren onbegrip.
        Er moeten toch auteurs, recensenten, journalisten te vinden zijn die het boekje vreselijk vinden…

        en omdat er niemand is die jou en Olga door het riool wil spoelen, waar je zo naar hunkert omdat je dan bij de echte literaire wondertjes kunt behoren, dacht ik, och laat ik ‘m dan maar even matsen.

  7. De deughypocrisie walmt je tegemoet als je een boekhandel in loopt, overal en altijd maar weer.
    Ook hier op de Veluwe.

  8. De doorsnee boekhandel waar ik binnenloop heb je altijd een eigenaar, meestal een zelfbenoemde intellectueel, die voor mij bepaald heeft wat het aanbod van boeken mag zijn, als het maar boeken zijn van Gutmenschen die door de linkse Nederlandse media de hemel ingeprezen zijn en die een of ander flutprijs heeft gekregen van hetzelfde linkse kartel, zul je ze op de plank zien staan. Ik heb daar moeite mee, omdat ik die keuze zelf wil maken. Uw verhaal van deze boekhandel, zou mij doen besluiten om daar nooit een voet binnen de deur te zetten. Dat type Menschen stonden in de dertiger jaren in Duitsland op straat te dansen toen massaal onwelgevallige boeken werden verbrand. De Nederlandse Gutmenschen hebben het altijd over, respect, democratie, rechten, racisme, discriminatie etc. Ze geven er echter niets om, om uw boek niet in de etalage te zetten, want u valt buiten hun orde. Feit dat ze u en Olga hiermee discrimieren maakt hen niet uit. We zijn een land vol idioten en weinig historisch besef. Ik bestel het boek wel bij Blue Tiger.

  9. Charles van den Broek

    24 July 2021 at 01:57

    De boekhandel is een rare plek geworden. Ze klagen altijd steen en been, maar zijn vaak te lamlendig om hun handen uit de mouwen te steken.
    Ze verkopen liever 200 exemplaren van één bestseller dan 20 van tien verschillende boeken die gemiddeld verkopen. Het liefst zien ze nog dat gedeelte van de winkel door een grote uitgeverij wordt gehuurd, als ware het een store-in-store. Wel zo makkelijk, lopen ze minder risico. En ze incasseren al 45%van de verkoopprijs. 4keer meer dan de auteur( als hij geluk heeft)!

    Bovendien willen ze vaak geen nieuwe ideeën aanvaarden, laat staan promoten; ik bedacht jaren geleden het concept liedjes in stripvorm. Meer dan de helft van de boekhandels reageerde getergd volgens de uitgever, want ze begrepen het niet, en wisten niet waar het dan moest staan- tussen Nederlandse liedteksten of bij de stripafdeling. Nou, daar sta je dan met je goeie gedrag, dacht ik…

  10. Hendrik-Jan

    24 July 2021 at 23:26

    Ha, van onze prinses Mabel Los, later Wisse Smit, nu prinses van Oranje. Werkend voor George Soros. Tja, hoe eenvoudig zit de wereld in elkaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published.