Volgens Sigrid Kaag van het door seks- en pedofilieschandalen geplaagde D66, komt er, nog voor de zomer, een volledig WEF kabinet, afgevuld met de bomenverbrandende eikeltjespyjama’s van Groen Links om de coalitie te stutten tegen een eventuele Groep Omtzigt.
Een kabinet onder leiding van een Nederlanders verachtende Palestijnse ijskast en de alom gehate leugenaar en Bill Gates vriend Rutte, met Edward Injectiespuithand, de Jonge als medisch conducător. Wie had dat nou verwacht?
Zoals dokters onderling een “pluis niet pluis” gevoel delen, hebben schrijvers ook toegang tot elkaars geheime lagen. Een plotselinge omslag in opinie, een zeer overdreven mea culpa, een afscheid om mondaine redenen, zoals “meer tijd voor gezin”, of “genoeg van alle gedoe”, het zijn vaak tekenen van onderliggende dreiging of leed. Daarvoor hoef je elkaar niet persé persoonlijk te kennen.
The human flock has a blind spot for evil. The sharp edge of a butcher’s knife, most of us can’t bear to see. When a force presents itself as too diabolical, a spiritual poison kicks in that paralyses us and pushes many of us to condone pure evil to the bitter end.
The masses voluntarily choose to put on their thick leather blinders, which are not torn off until the iron concentration camp gate has been passed.
The wasp injects us, unsuspecting caterpillars, with her eggs, after which her larvae eat away our fatty tissue and entrails, slowly but surely, until only a chitin shell remains of us, which is blown away in the wind.
During the Second World War, half of Amsterdam clapped and cheered when the Nazi occupiers in their Krupp Protzes, BMWs and Horches rolled triumphantly over the Damrak and the Rokin. Showered in Dutch flowers.
It could not become that bad, now could it?
About a hundred thousand deported Jews later, our own hunger winter began.
Now the Fourth Reich is being rolled out, we see exactly the same pattern evolving amongst the masses.
The New World Order and their contemporary “Heil Hitler” now gleefully called “Build Back Better” are being dismissed as a fantasy, a conspiracy theory of the mad, while speeches and writings, in which the perfidious plans of the new Herrenvolk, are openly discussed in minute detail pile up far into the blue sky and the first concentration camps are operational, yet again.
“You will own nothing and you will be happy.” You? That’s us, now.
Once again, dissidents are made fun of and demonised, by the masses, while dictatorship is rolled out covering our God given freedoms and rights under a thick tapestry of decrees, propaganda and ordinances. Hans and Sophie Scholl would yet again be delivered into the hands of the authorities by the good citizens. Cleaned up neatly.
These sheep still make up the vast majority, even in full vision or impending doom. The decent ones, who almost gleefully hop into the slaughterhouse truck, the umpteenth poison syringe that would “give them back their freedom”, still dangling from their wooly legs. Speeding away towards the soothing tranquility of the inky void.
The remaining herd, left behind, still allowed to nibble on dry pollen for a while, destitute, but happy in a mist of happy drugs and “vaccines”.
Now the Devil always tends to overplay her hand. Hubris is one of her weakest points. Fortunately she does not read Sun Tzu.
And in that fatal flaw, lies my last hope for a collective awakening. A possible ending to the silence of the lambs.
Because I’m curious how mom and dad react, now that Beelzebub’s lacquered claws openly reach out to their little lambs. The apples of their eyes. Their precious darlings.
And I’m not even talking about the jab, that so many parents still except as a safe prevention for a disease that never killed any healthy person under 30. Even after the almost deadly event that hit the Danish soccer player mid field and scores of myocarditis cases in young boys.
I’m talking about The San Francisco Gay Men Choir. Grown up blokes, who in eerily honey sweet singing voices, explain to us exactly what they intend to do with our children.
They’re coming to get them.
Like Adolf Hitler once did with the Jews, these guys make no secret of their intentions. Even though they don’t wear black or Feldgrau, but cheerful rainbow colors. Even though they don’t look evil and shout orders but sing sweet songs. It’s the same devil’s spawn.
“We are coming for them. We are coming for your children.”
The link could not be embedded. They clearly don’t want us to talk about this. But take a look anyway.
Volgens de Noorse mythologie is Jörmungandr de draak, het middelste kind van Loki en Angrboda, dat in de oceaan werd gegooid, waar het zo groot werd ,dat het de wereld omspande en zijn eigen staart kon pakken. Pas zodra deze “Ouroboros” zijn staart loslaat, kan Ragnarök beginnen. Een tijd van bittere strijd, verzinken en daarna, vernieuwing en ontwaken.
De Ouroboros is de slang die zijn eigen staart opeet. En hoewel de vergelijking gedeeltelijk mank gaat -want symbool van eeuwig cyclische vernieuwing- wilde ik het nare beest toch gebruiken voor mijn punt. De onvruchtbaarheid van het eeuwig in cirkels rondgaan van meningen en opinies. Het angstig tegenhouden van het onvermijdelijke.
We leven nu anderhalf jaren in de fog of war van een bizarre Covid dictatuur, waarin alles op zijn kop lijkt te zijn gezet, goed en slecht, waarheid en leugen, kracht en zwakte, mooi en lelijk; een klassiek satanisch thema.
Het is een wereld waarin harde wetenschap en bewezen feiten, fluïde, weggemoffeld of verboden zijn en scientism, fabels, zichtbare corruptie, onbegrijpelijke wispelturigheid, leugens, propaganda en geruchten juist onderbouwingen van internationaal beleid en de basis onder de mening en het handelen van de massa.
Ook wij, de covid skeptici, de onvermoeibare gravers naar kennis, de wappies, de red pilled, blijven eindeloos verifiëren, bevestigen en vol ongeloof in cirkeltjes discussiëren. We blijven onszelf en anderen eindeloos overtuigen van wat we allang zeker horen te weten. Ook wij dansen de dialectiek van de waanzin. Ook wij blijven in onze eigen staart bijten, zonder de periode van Ragnarök, de vernieuwing te durven starten.
Op zich is dat niet vreemd. Het is oorlog en zeker in een “informatieoorlog” is de waarheid het eerste dat sneuvelt. En zonder waarheid is er geen houvast. Zonder houvast is er geen overtuiging. En zonder overtuiging is er geen weerstand.
Het is niet vreemd, maar wel verlammend en schadelijk.
De continue maalstroom van massale desinfo en vaak gruwelijke verborgen waarheden, creëert bij zovelen, ook bij skeptici, een verlammende staat van anxiety. Een verpestende mix van angst en onzekerheid. Niet voor het virus (ifr 0.15%), maar wel over “wat ze met ons van plan zijn”.
Een cyclus die snel doorbroken dient te worden, als we iets aan onze situatie willen veranderen.
We zijn nu de vette rups, die amper tegenstribbelend, verlamd en verdoofd door gif en angst, langzaam leeg worden gezogen door de sluipwesp. Ook al geloven we niet het narratief. We doen er bitter weinig tegen.
We verzieken onszelf met angst, zorgen en wakker liggen. Velen van ons proberen tegen beter weten in weg te kijken en normaal door te leven in ongewone tijden. Terwijl het gele paspoort op tafel ligt, schadelijke mondkapjes zijn verplicht, in ons buurland de kampen reeds worden gebouwd, dissidenten worden ontslagen, getreiterd en neergeknuppeld en onze kinderen straks ingespoten gaan worden met gentherapie.
We blijven ieder voor zich kijken in het ravijn, terwijl het tijd is om samen de berg te beklimmen.
We organiseren ons maar mondjesmaat. Waar zijn de woedende ouders, de woedende kroegeigenaren? Waar zijn de rebellen? de kunstenaars en studenten? We laten schaarse politici die opkomen voor onze vrijheid, te makkelijk in de steek. We laten de heldinnen van Moederhart gewoon uitkafferen door het groftste tuig. De opkomst op Museumplein en Malieveld is veel en veel te laag, gebouwd op een mooie kern, die echter amper groeit, terwijl de waanzin dat wel doet.
Ja, steeds meer mensen spreken zich uit, maar het is los zand. Dat moet heel snel veranderen als we iets aan deze situatie willen doen. Want los zand blaas je weg. ook al ben je met miljoenen.
We moeten ons organiseren, altijd in vrede. Altijd met liefde en vergeving in ons hart, maar wel gedecideerd en zonder nog maar één stap terug te doen.
Het is tijd dat Jörmungandr zijn staart loslaat.
Hoeveel moed en moeite dat ook zal vergen. Het moet.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Ooit schreef ik dit tegeltje, geïnspireerd op Majoor Marco Kroon. Een voor Nederland zo schaarse oorlogsheld, van wie wij, ondanks zijn in bloed en ingewanden verdiende sporen, op hoge toon eisten dat hij zich, terug van de jachtvelden, als een droog Mariakaakje zou gedragen. Een oorlogsheld, ontluisterd, gevallen, niet door een scherpschuttersschot, maar door een plasje in de gracht. Alleen in Nederland kan dat: “Cor van der Laak gedrag” eisen van je, in dood en trauma gedrenkte commando-oorlogsveteranen.
Natuurlijk mag jij doorlezen. Maar wees fair. Als je dit een goed stuk vind, support mij dan!
Ooit was ik trots op mijn land. En hoorde ik er thuis. Wij waren een ander volk. We hadden voorbeelden. Herman Brood, Wolkers. We hadden the Ex en Karel Appel en Deelder, de paradijsvogels van The Last Waterhole, de Hells Angels, Zwarte Joop de Vries, punkers en skinheads en de rebellen van niveau; Oltmans, Fortuyn, De Roy van Zuydewijn, Komrij, de beide Reves, Hermans, van Gogh, Buch en Cruijff natuurlijk.
Van hen, de eigenzinnigen, is slechts de kromme over. De rest die ons rest is gruis.
Hup willem.
Onder de leiding van de culturele elite van de jaren 80 en 90 speldde je Nederland niets op de mouw. Wij fietsten gewoon door rood. We dronken Heineken achter het stuur en gaven onder het oog van de hermandad een vette joint door. En we vochten zonder messen.
Fatsoen daar gaven we niks om en degenen die het opeisten, lachten we recht in hun burgersmoel uit.
Welke geest was er in ons gevaren, in dat rare interbellum? Die geest van vrijheid en creativiteit die tientallen jaren duurde?
Curieus en onlogisch.
Want zowel in de Tweede Wereldoorlog als nu tijdens de “corona pandemie” , blijken wij een compleet ander volk. Bang, verraderlijk, makkelijk te misleiden, vals en dodelijk gezagsgetrouw. De enkele goede niet te na gesproken.
Is het de nabijheid van dood en verderf, die ervoor zorgt dat wij onder de Duitse bezetting een laf en onverschillig volk waren en onder deze medische dictatuur opnieuw zijn geworden? En was de atoomdreiging, het doodsgevaar van die heldentijd, een te abstracte dreiging om ons geestelijk te verlammen?
Waarom zijn wij OPNIEUW de egoïstische, angstige, zelfzuchtige hufters die iedereen met een afwijkende mening en een andere kijk, het liefst kalltstellen, ten bate van het heilige, van de ankers geslagen collectief? Het collectief, dat zittend voor de treurbuis zich van alles op de mouw laat spelden? Het collectief dat zijn ouders laat opsluiten en zijn baby’s laat testen en inspuiten. Zonder geweerkolf in de nek?
Misschien is het zo simpel dat we gewoon geen vrije voorbeelden meer hebben. Zodat wij in onze verweesde armoede dit manke impotente leiderschap maar accepteren. Zoals je soms ziet dat een hond een eend opvoedt of een aap een poesje.
Als Herman Brood nog had geleefd, had wat er nu allemaal gebeurt, eenvoudig niet gekund. Herman Brood had bloemschoen en dokter Gommie keihard in hun gezicht uitgelachen. Een drol op hun stoel gedraaid en hun priemende vingertjes gebroken. En Jan Wolkers ook. En Fortuyn en beide Reves hadden zich eveneens nooit neergelegd bij deze dictatuur. De Angels waren gewoon blijven rijden, met hun prachtige ronde uitlaatgeluiden en hun colors. En ik denk zelfs dat Juliana voor de plannen van haar dochter was gaan liggen. Juliana was wellicht geen schoonheid, maar het was een echt mens, met meer lef in haar linkerpink dan haar kleinzoon met zijn speedboot.
Misschien is het zo dat een platgemaaide cultuur, waar Arnon Grunberg, Splinter Chabot en Abdelkader Benali voor literatuur doorgaan, Jerry Afriyie voor dichter en Willem Alexander voor koning, ieder sprietje van excellentie moet worden afgemaaid, om de eigen stupide invaliditeit niet te pijnlijk te laten blijken. En accepteren we daarom een pathetisch liegende klerk als surrogaatleider. En een basisschool leraar als onze medisch dictator.
We hebben dringend voorbeelden nodig. Vrijdenkers. En waar ze boven het maaiveld uitsteken mogen we ze niet af laten maaien door de grijze afgunstige massa met hun botte zeis. We moeten hun vuur aanblazen, niet uitblazen. Uit goed begrepen eigenbelang.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Reclame was nog niet zo lang geleden, de kunst zo vrij en zo scherp mogelijk te zijn, binnen de bandbreedte die de klant je gunde en het product dat toeliet.
De commerciële kunst, vernieuwende, jaloersmakende, verrassende en grensverleggende ideeën te bedenken. Ideeën die producten verkochten.
Werk dat door briljante uitvergroting van goede punten en het vakkundig wegmoffelen van de wat mindere, de verkoop omhoog stuwde en hele merken maakte.
Spraakmakend en tegelijkertijd geliefd bij de mensen thuis op de bank.
U had het niet achter mij gezocht, mijn postuur verraadt een leven van banketten, zachte kussens en ganzenlevers, maar de schoonheid van Elba in de ochtendmist, met de oleanders die in hun lentebloesem door het roomgrijs prikken, verleidt me nochtans dagelijks tot een stevige ochtendwandeling.
Heuvel op. Vallei door. Grot in, grot uit. Net als het leven zelf. De hond van Josephine, hijgend in mijn sporen, met de roze tong tussen de korte pootjes.
De Mediterrane ochtendlucht verdrijft mijn droevenis over het verlies van vele vrienden en het medelijden met degenen die niet het geluk hebben in ballingschap te zijn geworpen.
Want dat is het. “Un grand bonheur.”
Wat is alles kristalhelder geworden nu ik in mijn gedachten, ontdaan van dagelijkse beslommeringen en worstelingen met papieren ratten en slangen, van grote afstand het gehele slagveld kan overzien.
Had ik dit zicht maar gehad toen Blücher, die vermaledijde Pruis, me voor de eerste maal pijnlijk schaak zette bij de Katzbach.
Het briljante zicht dat niet ik, maar zij die achterbleven, de ware bannelingen zijn, gevangen in de comfortabele gedachte dat zij door berichtjes te plaatsen en verontwaardigd kleine disputen uit te vechten binnen een door de vijand gegraven echoput, iets aan uitkomst van welke strijd dan ook zullen veranderen.
Het is een grote afleidingsmanoeuvre. Wees geen Wittgenstein, lieve vrienden.
Enfin. Ik mag niet te hard oordelen.
Ik was ook eens zo.
Maar nu ben ik verbannen.
En nu zie ik het goed.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Foucault: in the peripheral ring, one is totally seen, without ever seeing; in the central tower, one sees everything without ever being seen.
The Fourth Reich is not going to make it.
At least not for now.
They have thought out everything to perfection and worked it out over many decades. Down to the smallest diabolical detail.
From 5G to surveillance drones, nanomachines and botswarms, from subcutaneous chips to police robots and all-monitoring apps. From thousands of detailed Covid protocols, which were ready for use in February 2020, to Sustainable Development Goals in deceptively fresh spring colors.
In secret , they created a brilliant panopticon for themselves; the rest of the world’s population, shivering in their cells, behind bars forged of fear for invisible particles.
Considering themselves all-powerful, they pontifically put themselfs in the spotlights, behind the controls, at the epicenter of prison planet Earth. Billions of souls, like teeming flies, to be followed on one handy monitor, from their control room, in which they regard themselves untouchable.
They worked so hard at this, their plan! How clever are their schedules. Their globally coordinated and perfectly timed fear campaigns, their warehouses packed with gene therapies, the press and media they bought, the stars and influencers they bribed.
Their worldwide elimination of parliamentary democracy and the silence of opinionated doctors, scientists and government leaders through blackmail, threats, concealment, bribery and accidents. It all deserves a devilish respect.
How brilliant, their villainous divide et impera, that debilitates social structures and paralyzes entire communities for fear of a simple virus.
They have thought of everything in their splendid isolation.
But they lost track of one tiny detail.
Us.
The elite, lauding themselves with gold and cash, developed a blind spot for the creativity, the militancy, the intelligence and the curiosity and the holy in every human being. In their infinite hubris, they simply could no longer see the devine power of the individual, let alone the masses. But instead they saw a flock of sheep, without the wisdom of the crowd, without the power of the herd.
Sheep, ready to be culled at will.
It is the same ignorant arrogance that cost Louis the Sixteenth and his Marie Antoinette their marble necks. They too simply couldn’t imagine the vulgus, the stupid plebs, the sans-culottes clumping together in sudden rage to destroy them in an orgy of revolutionary violence.
In their haughty autism, the elite forgot to assemble the neccessarry draconian apparatus, with carbines, clubs and bloodhounds, large enough to control the herds, the moment they would choose to rebel by the billions.
There is no Gestapo of significance, no Sicherheitsdienst or Grune Polizei. There are no millions of elite soldiers who have sworn a blood oath. No monsters in black uniforms, that make the city squares tremble under their spiked boots.
There are no executioners who can replace the constructed fear of a virus, for the real fear of torture or execution.
The relied too much on their blind belief in incantations, media lies and spells. On the power of systems, protocols, propaganda, science and technology.
In their confidential think tanks, Chatham House get-togethers and Bilderberg conference rooms, they thought they could get away with smoke and mirrors as weapons.
I trust, this won’t be enough. Because apart from the missing basball bats that keep a tyranny alive, they also forgot to use the Wunderwaffe, which is essential if you want to enslave or destroy a people.
And that is love.
There is no passion for their ideas. No enthusiastic crowds we saw at the party gatherings in Nuremberg or the Sportpalast in Berlin. Not one chicken stretches out its arm out to them in admiration. No “Meine Ehre heist Treue”. No soldier dies with a smile on his face for these horrific people.
They have indeed created an huge mass of people with a stiff right arm, but this stiffness is because of a forced injection and not out of enthusiasm for their ideas, let alone to heil their repulsive personalities.
Their champions and ambassadors have been bought, made complicit, were misled or blackmailed without exception, and those poor souls still rooting for them, look increasingly pale and unhappy.
The Third Reich already proved that an entire nation allows itself to be led to the slaughter, solely out of sincere love.
They forgot to charm us, before culling us.
That is their fatal mistake.
We see more and more cracks appearing in their silly stories, the truth seeping out mercilessly.
We are waiting for the moment when the people, still docile, legs clutched, in their cells, realise that their bars are not made of tungsten.
That they could escape their cells with impunity, despite the warnings that reverberate from the loudspeakers.
That there are in reality, only a few guards with chicken legs and spaghetti arms, eating cake.
I wouldn’t like to trade places with these elites.
They have not understood the main instruction in their handbook.
“But it was all right, everything was all right, the struggle was finished. He had won the victory over himself. He loved Big Brother.”
To stifle a rebellion, unconditional love is essential.
Do you think my work is beautiful, good or even important? You can support it here.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Als iets deze tijd definieert, is het de resurrectie van het kwaad. De rot, die als een gezwel na tientallen jaren sluimer in één of ander orgaan, het net weer op krachten gekomen lichaam, definitief besluit te verteren, in uitzaaiingen en knobbels van gif, verraad en represailles, deze keer met het doel goedheid, schoonheid en onschuld, definitief de ranke nek om te draaien.
Het is dezelfde hydra, waarvan tientallen jaren geleden met veel bombarie één kop werd afgeslagen, het kwaad, waarover iedereen na afloop “Nie Wieder” of “Wir wussten das nicht” kweelde. Alleen nu terug in een andere gedaante, onder een andere spuuglelijke vlag.
Are we not herded into the grandstand of a Colosseum, our eyes intently resting on two racing horses?
Can we not see these two mighty Arabs, a black fury and a white slender mare, galloping neck on neck in clouds of red dust, gasping for air, while whips crack incessantly on their striated flanks; clouds of steam and fire sprouting from their trembling nostrils, entangled in a flaming, final duel?
Which horse will emerge victorious, grasping the grand prize in n all-deciding zero sum game? The big blue marble cup.
Het begon ooit met het verbod op stropen, landlopen en het afnemen van vuurwapens. Daarna kwamen de helmplicht en de gordel.
Langzaam werd het meer en groeide het aantal verboden voor de burger.
We mogen inmiddels…
…niet meer roken op het terras.
Niet meer drinken onder de 18.
Na zonsondergang niet langer het bos in.
Niet meer van de bospaden af.
Niet meer kussen zonder contract.
Niet meer kopen bij de boer, die massaal wordt verjaagd,
net als onze vissers.
Niet meer bootje varen door Amsterdam.
En je fiets moet in een rekje.
Niet meer stoepkrijten.
Geen Bingo meer in cafe d’Oude Enghe te Soest.
Geen T shirt met een 22 oude weken baby dragen in de Tweede Kamer.
Niet langer je hondje los in Akersloot.
Niet langer bouwen of ondernemen. En als dat al lukt is er jarenlang geen stroom.
Geen cash betalingen boven 3000 euro .
Verboden woorden als ‘omvolking’, ‘neger’ of ‘primaat’ te gebruiken.
Verplicht jezelf wit te noemen in plaats van blank.
Verboden te discussiëren over de Shoah.
Geen gloeilampen.
Geen 1% Motorclubs meer.
Geen takjes meenemen uit het bos.
Geen wandeling zonder Ausweiss.
Geen Dames en Heren in de trein.
Geen pruimtabak.
Geen aardgas.
Geen groentijd.
Geen alcohol op de bejaarden bingo.
Of tijdens de carnavalsoptocht.
Geen snoepje, hagelslag of drinkpakje meegeven aan je kinderen.
Geen geld opnemen, zonder verhoor van de bankgestapo.
Geen Negerzoenen, Jodenkoeken, Paas-, nieuwjaars-, kamp- of vreugdevuren.
Je kind in de bijstand, geen extraatje geven.
Niet meer carbidschieten.
Niet langer vader of moeder, man of vrouw genoemd worden.
Niet oogsten na één oktober.
Geen eerste kievitseieren rapen.
Geen muziek maken op straat.
Geen paardenmest meer op het land.
Niet vissen zonder vergunning.
Palingvissen is sowieso verboden.
Niet meer dan twee bakjes bramen plukken in het bos.
Geen rundergehakt zonder bloedplasma in de super.
Zonder water en mRNA.
Geen wijk of dorp zonder AZC of een noodopvang.
Iedere maand krijgen we 30.000 nieuwe vrinden.
Geen melk en zuivelproducten zonder bovaer.
Geen of veel te weinig medicijnen.
Een schreeuwend tekort aan woningen.
Die gaan niet naar Nederlanders.
Geen bedrijfskantine met kroketten.
Er wordt ons wel van alles door de strot geduwd.
Krekels en wormen worden vermalen door ons voedsel.
Insecten in snacks, die aan onze kinderen worden geserveerd.
Porno die aan onze kleuters wordt opgedrongen.
Paarse vrijdag voor onze pubers en tieners.
Zodat ze zwak, verward en verwijfd en verminkt worden.
Nooit aflatende abortus- en euthanasie promotie.
Omdat we nu eenmaal dood moeten en het liefst niet eens geboren.
Ze zeggen het hardop.
Monsterlijke erfpachtverhogingen.
Bizarre erfbelastingen.
De onroerende zaak belasting is een vette melkkoe is geworden.
De koeien zelf zijn weg.
We zuchten onder door ’s rijks actiegroepen afgesloten wegen en grachten.
Ons landschap wordt vernietigd met windmolens en zonneakkers.
Onze zee is een industriegebied vol hakselende terreurturbines.
Onze laan en dijkbomen worden opgestookt in biomassa centrales.
Ons belastinggeld verdwijnt in de zakken van de vrinden.
Onze bossen woeste gronden vol verbodsborden.
We worden achtergesteld, gediscrimineerd bij banen en promoties, prijzen en politieke functies.
Ook al zijn we beter geschikt of meer getalenteerd.
We worden uitgewist in films, voorstellingen en reclames.
Waar onze vrouwen Duo Penotti kinderen baren.
Waar blanken alleen op mogen draven als seriemoordenaar of sukkel.
We mogen ons niet meer blank noemen.
We mogen niet lachen over andermans huidskleur, afkomst of geloof.
Als zulke grappen over ons gaan . Dan ineens mag alles.
We moeten knielen voor slaven die nooit slaaf waren.
Respect hebben voor mensen die niks kunnen.
Drugsdealers en misdadigers zijn slachtoffers.
En wij moeten ons gedwee laten bedreigen.
Ons laten beroven, uitsluiten, stalken en bestelen.
Iets terug doen of zelfs zeggen, komt je duur te staan.
Je hebt geen vrijheid meer van meningsuiting.
Een ongewenste opinie is al heel snel opruiing.
Justitia heeft geen blinddoek meer.
Wij mogen geen barbecue,
geen vuurkorf,
geen houtkachel.
Mogen niet discussiëren over de massamisdaden van een heilig verklaard land.
Of historische gebeurtenissen.
Je staat maar zo op enge lijstjes.
We mogen geen stroom terugleveren aan het net.
Het is verboden tweedehands spullen te verkopen zonder registratie.
Verboden kippen te houden en hun eieren te eten.
Verboden je auto te wassen op straat.
De tuin te sproeien of lang te douchen.
je mag geen tabak meer kopen in de supermarkt.
We hebben geen betrouwbaar nieuws.
Geen betrouwbare verkiezingen.
Geen privacy. Je bent nergens onbespied.
Geen ziertje macht of zeggenschap in eigen land.
Geen vuurwerk en geen oliebol.
Geen miss Nederland. Tenzij hij koffiekleurig is.
Geen varkensvlees op KLM-vluchten.
Geen parkeerplaats voorhanden.
Geen hoge kunst of schoonheid.
Je mag een pedofiel, geen pedo noemen.
Niet meer dansen in Amsterdamse restaurants.
Geen rosé tje meer drinken op je stoep.
Geen bloemetje meer voor Zutphense bejaarden.
Beelden van onze zeehelden worden omgetrokken.
Daar komt kabouter buttplug voor in de plaats en kindertjes in kooien.
Onze geschiedenis en literatuur wordt herschreven.
Geen Rock & Roll.
Geen zwarte Piet.
Geen Paasstol of kerstbrood. Geen blanke vla of blanke held.
Geen winkelstraat met winkels.
Een moestuin mag ook niet meer.
Geen mijter met een kruis.
Geen kunststof wegwerpbekertje, rietje of bakjes.
Geen vochtig doekje voor je billen.
Geen plastic tasjes in de winkel.
Geen streeploos blauwe lucht of rioolvrij water.
Geen kerken zonder regenboogvlaggen.
Geen rendement op zonnepanelen.
Geen rendement op huisverhuur of je garagebox.
Geen rendement op je investering of belegging.
Niet langer met vier honden op de hei.
Niet harder dan 100 km op de snelweg.
Of 30 in de grote steden.
Niet met diesels op de grachten en de singels.
Wel de hoogste brandstofprijzen!
Wel de hoogste BPM.
Wel slimme meters die ze op afstand kunnen uitzetten.
Auto’s die ze van afstand kunnen stoppen of besturen.
De hoogste belastingen. En de meeste.
Onbetaalbaar gas, elektriciteit en energie.
Onbetaalbare zorgverzekeringen en supermarktrekeningen.
Krimpflatie en geldontwaarding.
Pfas in de sloten
en slurry in de plassen.
Wel mRNA injecties en oversterfte, die niet stopt.
Geen recht nog even door te leven.
En straks mogen we geen huisdieren meer.
Onze katten niet meer los.
Geen anonimiteit op internet of buiten.
Geen katoenen T shirt.
Sowieso geen eigen auto meer.
Geen aanspraak op je eigen huis.
Geen aanspraak op je eigen pensioen.
Geen aanspraak op je spaargeld.
Geen hout meer in je open haard.
Geen vliegreizen voor paupers.
Geen toegang na de slagboom.
En ook geen uitgang.
Geen enkele lichamelijke integriteit.
Geen vrijheid van je geest.
Geen boswandeling meer, daar woont de wolf.
Geen lammetjes meer, dat eet de wolf.
Geen hamburgers voor ons.
Het liefst helemaal geen burgers meer.
Help mij in de comments of op twitter deze lijst aan te vullen en up to date te houden. En als je het belangrijk vindt wat ik doe help mij dan alsjeblieft hier!
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
