In een huisje aan de rand van het Gooise bos woonde eens een lief jongetje, die door zijn ouders “Roodwangetje”, werd genoemd, omdat hij zulke schattige rode appelwangetjes had. Vuurrode koontjes onder eerlijke stralende oogjes.
Op een dag zei vader, die zielsveel van Roodwangetje hield. “Roodwangetje, Roodwangetje, in het peperkoeken verzorgingshuisje in het bos, wonen oude oma’s en opa’s. Ze hebben dringend gratis kapjes nodig, want ze zijn arm en ziek en zwak. En als jij ze niet snel die mondkapjes brengt, gaan ze dood aan een vreselijke griep.
“Natuurlijk zal ik dat doen voor die arme mensjes, lieve vader,” zei Roodwangetje.
Hij pakte opgewekt een mandje vol Chinese mondkapjes in. En ging welgemoed op pad, de Bussumer grindweg af, het donkere bos in. De mondkapjes strak onder zijn porseleinen armpjes geklemd.
Ineens hoorde Roodwangetje zacht geritsel in de struiken. En voor hij er erg in had stond daar een tengere wolf in skinny jeans, grijnzend midden op het pad. Een pratende wolf nochtans.
“Dag lieve jongen, met je mooie rode wangetjes, waar ga jij naartoe met dat mooie, grote mandje?”
Dag Wolf, ik ga naar de opa’s en oma’s, die zijn ziek. Ik ga ze gratis mondkapjes brengen en ontsmettende tinctuur.”
“Wat lief van je, Roodwangetje, jij bent een goede jongen. Maar dat mandje is veel te zwaar voor zo’n klein kereltje. Ik ben toch veel sterker! Weet je wat? Verkoop die mooie mondkapjes aan mij, zodat je voor jezelf lekkere koekjes kunt kopen en bloemetjes voor je moeder. Dan geef ik die mondkapjes weg aan de zieke oma’s en opa’s. Erewoord.”
Roodwangetje twijfelde.
Dit was niet wat zijn lieve vadertje had gevraagd. Maar het mandje was inderdaad zwaar, koekjes waren erg lekker en wat zou zijn moesje blij verrast zijn met een ruiker bloemen.
Hij zei tegen de Wolf. “Ok wolf, ik zal je mijn kapjes aan je verkopen, maar ze kosten wel veel centjes, want mijn favoriete koekjes zijn duur en mijn moedertje verdient geen gewone bloemen, maar een grote ruiker van Bloemenatelier Menno Kroon in de Cornelis Schuytstraat.”
De Wolf twijfelde geen moment en schreef een cheque met zoveel nullen, dat hij zijn ganzenveer twee keer opnieuw in de inktpot, die hij uit zijn windjack haalde, moest dopen. Toen Roodwangetje dat zag, gaf hij grif het mandje met de mondkapjes aan de wolf, die tevreden over zijn spuuglok wreef.
Ze namen afscheid en Roodwangetje keerde huppelend om, op weg naar het huisje aan de rand van het bos, opgetogen over de mooie bloemen en de vele centjes, waar hij en zijn lieve ouders een veel mooier huisje en misschien wel een Tesla van konden kopen.
Het was nog flink eindje lopen, maar daar was dan eindelijk het einde van het paadje dat naar zijn ouderlijk huis leidde. Wat zouden vader en moeder blij zijn!
Maar wat was dat?
Op de schemerige oprijlaan van hun huisje, zag Roodwangetje, allemaal lampjes. blauwe scherpe lichtjes. Wat kon dat zijn? Hij maakte voort en zag het nu beter.
Voor de deur stonden twee politieauto’s. Een streng agentje stond te praten met zijn vadertje, die op zijn knieën viel van verdriet.
“Roodwangetje, roodwangetje, wat heb je toch gedaan?”
Roodwangetje was verbijsterd. Wat kon er zijn gebeurd? Hij had toch een goede deal gemaakt?
Toen draaide hij in een flits naar de politieauto, want vanaf de achterbank kwam een bekende stem.
Daar in de schaduw zat de grijnzende wolf, die opa en oma’s in alle vertrouwen hadden binnengelaten, omdat ze een lieve jongen met rode wangetjes verwachtten en geen bloeddorstige wolf, verborgen achter een mondkapje.
De wolf mompelde vals; “Jouw schuld Roodwangetje. Dit is jouw schuld.”
Zijn poten geboeid, zijn buikje rond gegeten…
…en op zijn bebloede bek prijkte een rood kapje.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Ik ruik het scherpe zuur van ingedroogd angstzweet en hoor het woest gerammel aan deuren, die achter de полезные дураки dichtvallen.
The pendulum swings.
In mijn favoriete podcasts gaat het ineens over pro vaccin artsen die wijzen op de grote gevaren van het spike proteïne. Ik lees tweetjes van wezeltjes die inééns een probleem hebben met Covid maatregels. En zie op twitter dat scherpe posts over myocarditis bij jongeren en andere heftige bijwerkingen van de gentherapie, zomaar worden toegelaten. Ook hoor ik dat Facebook, posts over het Wuhan Lab, als oorsprong van het “gain of function virus” niet langer verwijdert en zie een zwetende, stotterende Fauci en een ontheiligde Gates, hogepriesters van de pandemie, voor wie de media brandstapels langzaam beginnen te smeulen en te knetteren.
Steeds vaker hoor je de bredere protesten tegen het bedelven van kinderen en jongeren onder maatregels en vaccinaties.
Het is te mooi om waar te zijn. Dus is het waarschijnlijk ook niet waar.
Of tenminste niet oprecht.
Het wordt te mainstream uitgevent. Het is allemaal te “geregisseerd”.
Deze fase kan eenvoudig de uitgekookte aanloop zijn naar een nieuw hoofdstuk, waarin het uitgebluste Covid 19 moet worden vergeten. Misschien wordt de sprong naar andere biowapens voorbereid of een rampzalige food and energy shortage.
Misschien wordt het corona toneel nu met alle acteurs erbij, met satanische precisie en wreedheid, aangeveegd, klaar voor het volgende bedrijf van het horror toneelstuk, whatever the Hell that may be!
Het klimakoboldje Greta loopt zich al warm in de coulissen.
Het kan ook “damage control” zijn, “abort, abort, abort”.
Ook voor deze optie valt veel te zeggen.
De bijwerkingen van de gentherapieën klotsen zo langzamerhand tegen de plinten op. De vele duizenden slachtoffers worden nog weggemoffeld in de ondiepe kuilen van de media censuur, maar hun zoete geur begint die van de lente te verdrijven.
En dat terwijl door moedig handelen van de leiders van het vrije Florida, Wit Rusland en Zweden de waanzin van de Covid-maatregels onomstotelijk zijn bewezen. En in Las Vegas de massa’s hossend over straat gaan, terwijl in Nederland oma met haar mondluiertje vol grafeen -bedank Sywert- nog doodsbang de Jumbo binnen strompelt.
De renegade staten en -landen slaan gigantische gaten in de globalistische scheepswand, genoeg om de geloofwaardigheid van het narratief over een “dodelijke pandemie” te laten zinken.
Wellicht sluit de door Prins Charles aangehaalde “narrow window of opportunity” zich bijna en springen de eerste volgevreten ratten van het zinkende WEF boot.
In dat geval bid ik voor het ongedierte dat te lang op het kantelende WEF bootje van kapitein Klaus blijft hangen; de ratjes waar de hebberigheid en de machtshonger, het winnen van overlevingsinstinct, omdat het scheepsruim nog vol ligt met de volvette kaas, die ze nu eenmaal door de duivel zelf was beloofd.
Zwitsers zijn intelligent, maar het zijn nooit goede zeevaarders geweest.
Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
If anything defines this day in time, it is the resurrection of evil.
The rot, which, like a tumor, after decades of slumber, springs back to life and decides to totally ravage the whole body in a feast of metastases and lumps. Finally breaking the slender backbone of goodness, beauty and innocence.
Het woord samenleving is een atoomkern, die door ieder voorvoegsel in één harde klap wordt gesplitst.
De Natiestaat Nederland is door tientallen jaren woordinflatie en propaganda, de “Samenleving Nederland” geworden. Het land van duizend meningen, het land waarin we alles “samen” doen en samenleven. Het land waar iedereen bij “ons” hoort. Waar we voor elkaar (mantel) zorgen en betalen, tot we er bij neervallen. Samen spelen, samen delen. Van wieg tot graf.
Of je in Nederland nou zwart, blank, gehandicapt, ziek, homo, hetero, terminaal of topsporter bent. Van kankerpatiënt tot pasgeboren baby, van doof tot ziende blind, we doen allemaal gezellig mee in onze gezellige Nederlandse “samenleving”.
We horen er allemaal bij. Samen, samen samen.
Zelfs als je je, vanuit een land hier heel ver vandaan, zonder papieren of een negatieve covid test meldt bij een COA, hoor je, zo voorgeschreven door de overheid al bij onze samenleving. Zo welkom. Zo gelijk. Zo warm. Zo samen, zijn wij.
Nou ja, zo wáren wij.
Tot gisteren, toen de overheid het waagde om een voorvoegsel te plaatsen voor het zo zorgvuldige opgepoetste “samenleving”.
Het woord “test”. Een klein voorvoegsel met gigantische gevolgen. “A tiny dinner mint”
Als bij toverslag werd gisteren de echte betekenis van“samenleving” opportuun. “Een half open gemeenschap, waarin mensen interactie met elkaar hebben.” Een verbinding met een vrij easy “way out” dus.
Dit in tegenstelling tot het eerder genoemde Natiestaat.
Met dat ene, door de overheid voorgeschreven voorvoegsel “test”, werd de sociale doos van Pandora geopend en veranderde in een klap het bindende contract binnen onze samenleving; de broncode waar onze deelname eraan op is gebaseerd.
Door dat ene woordje van Hugo, werd de samenleving, als een atoom gesplitst. In testers en niet-testers. De niet testers zijn vanaf gisteren niet langer welkom in de samenleving van Hugo de Jonge. Zij kunnen niet meer vrij meedoen, aan hetgeen dat we samen hebben opgebouwd.
“Samenleving” is een bijzonder woord.
Samenleving is een woord dat zich niet leent voor van bovenaf voorgeschreven voorvoegsels. Wie dat doet speelt met vuur, gas en prikkeldraad. De voorbeelden liggen zo voor de hand, dat ik ze niet eens ga noemen.
Ieder door de overheid toegevoegd voorvoegsel: blank, hip, blond, zwart, arisch, gezond, Christelijk, atheïstisch enz, impliceert in- maar ook uitsluiting.
En zeker achteraf toegevoegde voorvoegsels in een bestaande samenleving, herschrijving van de regels als iedereen gesetteld is, zijn uiterst pijnlijk.
Het dwingt de deelnemer van die samenleving tot disruptieve twijfels en keuzes, (Als hij of zij die keuze überhaupt heeft). “Wil ik, mag ik, kan ik, of wil ik nog langer deelnemen aan deze aangepaste samenleving?” En wat doe ik als ik deze nieuwe regel niet kan onderschrijven?
Zoiets is geheel contrair aan het zo zorgvuldig typische Nederlandse, ad nauseam opgebouwde vrijheid-blijheidssamenlevingsidioom, met plaats voor iedereen.
Na het, door de overheid veranderde sociale contract, worden mensen gedwongen te kiezen. Of te blijven en te voldoen óf het nemen van de nooduitgang, omdat het sociaal contract in de plots veranderde samenleving niet langer verenigbaar is met overtuiging of omdat ze botweg niet langer welkom zijn.
Zo zullen velen, gedwongen of vrijwillig, met lede ogen, of blijmoedig, uiteindelijk de oude samenleving verlaten. En elkaar in nieuwe, vaak onvermoede, verbanden en samenlevingen vinden.
Met het plaatsen van een voorvoegsel voor het woordje “samenleving” heeft de overheid gisteren een zeer riskante keuze gemaakt.
Zeker omdat deze overheid op zijn klompen aan kan voelen, dat het niet een kleine “sekte” zal zijn die zich door het dwangwoordje “test” ( op te volgen door het woordje “vaccin”) af zal spitsen van de mainstream.
Het zijn geen Hells Angels, Amish of Baghwan die zich vanuit een afwijkende filosofie, vrijwillig afzonderen van de mainstream, het is een substantieel deel van de maatschappij dat zich, van bovenaf gedwongen, bezint op zijn rol en plaats, in of buiten Hugo’s samenleving.
Het is voor Nederland hoogst uitzonderlijk dat de overheid eigenmachtig een regel toevoegt aan het sociale contract van de samenleving. En zo per definitie de door hen zo gekoesterde eenheid splitst. En dat is wat zich gisteren in de senaat voltrok.
Er ontplofte geruisloos een sociale atoombom.
De fall out van deze onzalige beslissing, zal komende weken neerdwarrelen en een scheuring in de Nederlandse Natiestaat teweeg brengen.
Negatief: Naming and shaming, ruzies, boycots, arrestaties, dreigingen, scheidingen en scheldpartijen.
Maar ook positief: Nieuwe initiatieven, nieuwe scholen en kroegen, nieuwe winkels en kerken, nieuwe banden en vriendengroepen.
Je zult zien dat plannen voor een nieuwe “samenleving” de komende weken en maanden zullen ontkiemen. Zoiets is onvermijdelijk als je een sociale atoombom laat ontploffen en de maatschappij splitst. Een logisch gevolg van wat Hugo “Oppenheimer” de Jonge in al zijn domme arrogantie heeft veroorzaakt.
Als Nederlander zie ik het met lede ogen aan.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Waarom het hoog tijd is voor een “Offline Blockchain Schatkamer” voor onze cultuur.
Hoe briljant de schuinsmarcheerder ook schilderde, boetseerde en beeldhouwde, Paul Gauguin kan tegenwoordig “echt niet meer”. Affaires met te jonge dames komen je anno 2021 op een permaban te staan. Iets beter vergaat het Nabokov, die eigenlijk al vanaf de publicatie van Lolita, bij het altoos fronsende deel van de “intellectuelen” met argusogen wordt bekeken, maar wiens werk je nog relatief veilig kunt prijzen. Recenter ging de briljante filmer Roman Polanski definitief voor de cancel-bijl. En dan hebben we het nog niet over Leny Riefenstahl, we don’t even go there.
Allen waren het ondanks hun “liefhebberijen”, in mijn ogen grote kunstenaars, die werden afgerekend op hun perversies, overtuiging en voorkeuren. Over de terechtheid daarvan -de koppeling van de waarde van grote kunst, aan het waardeloos gedrag van de artiest- kun je oeverloos discussiëren.
Hoe groter de geest, hoe groter het beest.
Feit is wel dat deze heren en dame tenminste iets “verkeerds” deden. Of tenminste iets déden.
Dat je naar iets prachtigs luistert -in dit geval de tweede van Rachmaninov, uitgevoerd door Alexander Malofeev- en dat dan, een mondain apparaat, onverwacht invalt, als verstekeling in de orkestbak.
“Keep out!”, Georgina Verbaan, a Dutch micro celeb, curtly replied, when controversial Dutch politician Geert Wilders commemorated brilliant Jazz singer Amy Winehouse in a tweet.
In that one aggressive message she appropriated things that should be universal. Compassion, commemoration and comfort.
A person, shunned by the self proclaimed elite, should have no feelings. Let alone show compassion. A bogeyman should not show he can mourn a tragic fate, that he too likes music. Certainly if his taste overlaps with that of people like Georgina Verbaan, the good people, the anointed.
Monsters should remain monsters.
The rejected should not smile at children, not enjoy the scent of flowers or music. That’s for the good people.
Good people with good feelings.
In commemorating Amy Winehouse, Wilders tarnishes Georgina’s memories and excellent taste.
And distorts her binary vision, in which she represents Heaven and the other one Hell. The inhuman. The subhuman. The Untermensch.
“To commemorate.”
What does that actually mean “to commemorate”?
For me, commemoration is nothing more than “actively reviving memories”. Again and again bringing to life what should never be forgotten. So that evil is kept at bay, less likely to be repeated. And If so, certainly not by me.
Every single day I commemorate the hell that lies closest to my heart. It is my duty to the hundred thousand Dutch Jews who, in a few years’ time, were send to their destruction. Painfully efficient and virtually without any civil resistance. Transported to the biomass factories of Treblinka and Sobibor.
The Netherlands, my country, my people, they stood by and looked away. Good people.
It was my good people that took away their houses, their art and possessions.
My good people sold them their yellow stars and train tickets to the camps. My good civil servants stamped their Ausweiss with a J, handed them over to the SD for a few Rijksdaalders.
Good people who were very able to strip other people of all that is human, without much ado. Good people, like Georgina Verbaan.
“Die Menschlichkeit gehort das Herrenvolk.”
I commemorate every day, through study and contemplation, out of respect and shame, but also so that I may recognise the telltale roadsigns that lead to iron-clad soles on trampled blood-soaked paths.
I commemorate every day. And thus, I can see that we have started to walk, not identical but similar paths once again.
Once again innocent groups of people are dismissed as pathogens, spreaders of disease. Once again we are being pitted against each other by screaming headlines in newspapers, and foaming politicians and talking heads on TV. Once again, groups of innocent people are being denied access to swimming pools and theatres, restaurants and beach chairs. Again there’s that hateful Ausweiss, now with a J that looks like a snowstorm. Once again, in Switzerland, people talk about a star to wear, now evolved to a sticker.
Once again, no mercy for small children and old people.
Even now there is the dehumanising, the sneering. Even now there are the false jokes, which are only funny until they become a bitter reality.
Once again many Dutch bow their heads in the slightest bit of headwind.
Once again cynical bastards capitalise on polarisation and hatred, in a time when love, brotherhood and mutual forgiveness are invaluable.
Once again there are concentration camps.
And still there are those who demand not to compare the then to the now!
Usually accompanied by horrible ad hominems and heart felt curses.
I don’t agree with those people.
To compare is to gauge.
To compare is to measure.
Comparing is learning.
To compare is to follow the tracks and see beyond to where they lead.
But comparing is different from equating.
I will never equate the hell of the Shoah to the mad hellscape being built at this moment; it is clear to me that this path to medical apartheid will end in a completely different hell than the one built 80 years ago.
Just as the icy hell of the Gulag was very different from the putrid inferno of Rwanda; far different to the hell of the witch hunts.
It is beyond rude that some people, out of impotence and blind frustration, misuse the Star of David to show their concern about what is happening to them right now.
That yellow star is sacred. It is a symbol of a hell that is not ours. A symbol we are not entitled to.
But in turn, others must recognize, that there is no exclusivity to immeasurable suffering.
And that a hell doesn’t necessarily have to take the same shape or form to be horrific.
Mark Twain spoke true words when he said. History never repeats itself, but she always rhymes.
And in the rhyme that lies under many notes, one can unerringly see what is about to go down at the end of the song.
Let’s hope the road to this new hell, meets its dead end soon.
Until then, I will continue to commemorate and compare, as if my life and everything I love depend on it.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Ik heb al eerder zeer beknopt hierover geschreven. Het onderwerp blijft me echter boeien, omdat na het bizarre interview van Hans Achterhuis, de spotprent van Maurice de Hond in een Persgroepkrant opdook en er wellicht langzaam een patroon zichtbaar wordt. Alleen al het feit dat ze op de Persgroep burelen, deze geurende kwesties zo snel mogelijk “down the memory hole” willen proppen, is voor mij reden genoeg om er nog eens uitgebreid op terug te komen.
Ik denk dat ik, door de bank genomen, een goed verliezer ben. Ik heb in het leven zo bovenmatig veel geluk gehad, en zo vaak gewonnen, dat een nederlaag op zijn tijd voelt als een welkome afwisseling. Een offer aan de weegschaal des levens.
Now that events succeed in an ever faster pace, the razor-sharp insight of yesterday is the wide open door of today. And every outlandish forecast of now is the blunt understatement of tomorrow.
The rabbit hole turned out to be deeper than fathomed. And in its darkness no rabbits seem to live. On the stage of this macabre world theater, the decors change at lightning speed, and only now and then, one catches a glimpse of the prima ballerinas leading this dizzying danse macabre.
In this chaos its hard to order my thoughts. But that does not dismiss me from my duty to try.
The day before yesterday the Netherlands commemorated the end of the Second World War, while in reality the First World War just begun only a year and a half ago.
From our positions of immeasurable prosperity, our perfectly safe and comfortable lives, a state of which we were even allowed to dream it would last forever, we were parachuted into a greasy, treacherous fog. A fog of of war, that for the first time in history, spans the whole world in its fatty shrouds.
It all started with a declaration of war, spoken from our own headquarters; “Your trusted normal will never ever return” our pale oncologist Prime Minister murmured, at us, shellshocked patients who a minute before, still thought we had our whole life ahead of us.
Today we‘re in the second year of this filthy war, from which no escape is possible by simply fleeing across borders. No more sailing the English Channel in a dinghy, no goat paths crossing the Pyrenees, leading to the highly prized freedom and a quenching jar of sangria.
No Switzerland. No Argentina or Uruguay. Yes. Again there is neutral Sweden, but also over there , the Pfizer and Moderna poisons are being injected in abundant quantities. The syringe as the infantry weapon of choice. Only in Afghanistan the jab is forbidden, but over there another war rages.
Wherever you look, wherever you listen, everywhere the same gory psychological war.
From the Philippines to Paris, from Austin Texas to Amsterdam. You find the same coercion, the same apartheid. The same invoked fear of death and artificial hate and confusion.
Everywhere the same infectious propaganda that drags sworn brothers and tribes, villages, families and churches right to the bottom of the bottomless pit, tears up whole communities and sets them up against each other, like red ants against black ants in a rattled jar.
The trenches of this war do not follow the neat lines in the open field, they cross living rooms, company restaurants, medical practices and sports clubs.
This is not a war in the classical sense, with bayonets, flying body parts, guts hanging from barbed wire and gusts of burning lead.
The roaring cannons that opened the offensive at Kursk and Normandy were replaced by a deep clean crystal silence, where one could “finally hear the singing birds again”.
No staff tables full of little flags. No bombings, not a mushroom cloud in the sky. Only empty freeways and oddly dancing nurses, with a side dish of purposely lit forest fires and engineered floods.
Nevertheless, also in this filthy war there are masses of innocent victims, though hidden from the cameras, swiped under bulging rugs. The thousands of elderly in New York, deliberately crammed on top of each other to be infected, who died like flies with plastic tubes down their throats. The untreated cancer patients, and many other silent dead of postponed and cancelled care, the young people and ruined entrepreneurs that saw their lives wasted and silently put an end to their misery. The millions of starving African children that were deprived from western help, because everything came to a standstill, including their lifelines. And the many many victims of the gene therapy, that never made the news. Perishing in the thousands with Guillain Barré, myocarditis, pericarditis, epilepsy or blood cloths in their lungs, brains and legs.
In this first ever world war, the fighting is done with seduction, deception and programming. The fear of death poked up to boiling point, curling through the streets like poisoned gas.
The trucks and tanks from before are the jab-vans of today. The once dark grey concentration camps, now a sterile stainless white. The foot soldiers from the past, now the masses of gullible citizens, turned insanely afraid by continuously raging fear porn. Armies of truly lost, addicted to terror, that find their only grip on the situation in the ever shifting sands of injections, pcr testing, QR codes and the many preposterous decrees, given out by leaders, who in another life, they wouldn’t trust for a second. These poor hypnotised souls, hovering in limbo, between hope and fear, who walked so far alongside the devil, they can’t find their way out of hell by themselves, in sheer desperation picking up their blazing torches, to drag the folk that chose differently, into their own putrid tar pits.
The elite troops whe know from earlier days, are intriguants now. The advertising guys and Public Relation machinators. Sitting behind their computerscreens, grinning satisfied at the morbid confusion they created. Laughing and joking about the increasingly heated tempers flaring up amongst good people; husbands, wives, friends, loved ones who now face each other with angry unforgiving heads from each side of the vaccin demarcation lines.
We are all involuntary participants in this World War, in which the enemy is not another nation, but the entire world population. Communities truncated. Peoples hopelessly divided, weakened and played off against each other. The billions poised to be numbered and chipped, enslaved by the new system, that is being installed by a powerful network of companies, families, cults and a cynical communist party from which the desired ruthless system of surveillance and repression has been copied.
A war of illusions and funhouse mirrors. Of magic tricks and blatant lies, coming from puppet masters that frantically try to drive us all crazy on the many fronts in this bullshit blitzkrieg Creating havoc like the Stuka pilots did with the maddening, deafening sirens that were mounted to their landing gears.
Now viruses, climate changes, CO2 and other invisible phenomena as the weapons of choice.
Still, this is a World War without real armies.
This is a war against us all. Man, woman and child. White, yellow and Black. Muslim, Christian and Buddhist. And this war against us is far from lost.
In France and all over the world. A growing crowd of many millions, do not take this crap any longer, taking to the streets peacefully en masse. While the terraces ” slegs vir vaccinated”, on the Champs Elysées remain desolate.
More and more of us are seeing the monster behind its painted smile.
Billions of people refuse their shot. And the frantic attempts to force them into doing so, are becoming increasingly desperate. Threats prove to be blunt weapons, in light of the growing pile of information about the destructive contents and effects of the shot that does not seem to protect, but only harms.
And then there is the creepy choice, to focus their vaccin efforts on the children, a choice which wakes up even the most docile parents, grandfathers and grandmothers. The elites, themselves mostly cold and barren, never having cut an umbilical cord, apparently do not understand the simplest of primal human instincts.
They never really understood the indestructible bond between people, a deficiency in which they eventually will find their demise.
Still… they seem to be the winners in this battle, but only by overfilling their mass media with strikingly uniform, increasingly grotesque propaganda, which is getting more and more easy to debunk.
Propaganda spread every night by the same scientists and farma blockheads, with their cold eyes and ditto messages, filling the seats at talkshow tables. Media omnipotence, that make it seem they still have the controls.
And still they hold our democracy hostage, creating new laws to hold up the appearance of legitimacy and popular power.
But outside the frame of the cameras, consciousness grows.
Consciousness is our weapon.
This is the first World War to be fought without steel and brass. A war in which violence has no solution and every shot ricochets.
This is the war in which sincere human agape love and a regained collective consciousness, subdued for years by Tik Tok and PornHub, by Wake propaganda and The Kardashians, are the true wonder weapons. It’s our human bond against a godless force that wants to enslave and harvest the world population, matrix-style and put us in a deep, preferably eternal sleep. With worthless fiat money, tranquillizers, gene therapy and VR glasses loaded with hardcore porn.
We know what you are doing.
We are the peaceful resistance that will bond again. That will forge new connections, roots and networks. Our force will grow and grow peacefully, as we fill the streets of the cities.
Worldwide. Day after day.
The resistance that never gives up and draws strength from forced exclusion, that does not fear the old to be taken away, but instead throws everything into battle and dares to rebuild from scratch.
The resistance that awakens every doubter and forgives and embraces every lost and misguided soul.
That helps them get rid of their uniform of fear. No matter how deeply entangled they were in the spiderweb of lies, that was spun for all of us.
The resistance of millions growing into billions, that welcome every brother and sister into the free legion of warm-blooded people who see right through what evil is happening here.
The resistance of the awakened.
The awakened who graciously reject this medical tyranny. The people who embrace each other as if we for the first time, can see each other for what we really are.
Ik krijg, als mensen me voor ’t eerst ontmoeten, steevast op samenzweerderige toon de vraag toegefluisterd, “waar die vreemde liefde voor Rusland toch vandaan komt”.
Volgens Sigrid Kaag van het door seks- en pedofilieschandalen geplaagde D66, komt er, nog voor de zomer, een volledig WEF kabinet, afgevuld met de bomenverbrandende eikeltjespyjama’s van Groen Links om de coalitie te stutten tegen een eventuele Groep Omtzigt.
Een kabinet onder leiding van een Nederlanders verachtende Palestijnse ijskast en de alom gehate leugenaar en Bill Gates vriend Rutte, met Edward Injectiespuithand, de Jonge als medisch conducător. Wie had dat nou verwacht?
