Als dienstplichtig chauffeur, lichting 83-6, SSTVBAT, Chassé Kazerne Breda, heb ik een boodschap voor de partypeeps die gisteren meeliepen met de unmute demonstraties.
In mijn diensttijd had je drie soorten soldaten.
De bloedfanatiekelingen.
De schoorvoetende orderopvolgers.
En de rebellen.
De bloedfanatiekelingen waren legergroen geboren. Altijd spiegelglad geschoren, paradeerden ze als pauwen rond met hun strakke baret en door nylon kousen gepoetste kisten. Deze boys schopten het binnen een maand of zes tot soldaat eerste klasse. Sommigen zelfs tot korporaal. Hun bedje was altijd rimpelloos gespreid, hun grijze metalen kast compleet en tot de millimeter op orde met messcherpe lakens en gesteven broeken.
De rebellen, tja, dat was diametraal ander volk. Zij hadden een iets andere manier om het eentonige legerleven dragelijk te maken. Die liepen in vale lompen vol olievlekken, begooiden elkaar met groene verf voor de grap, vraten kilo’s frikandellen en spoten elkaar met de hogedrukspuit gierend zeiknat, tussen de imposante M 109 kanonnen die, zo hoorde ik achteraf ook nucleaire lading konden afvuren.
Zij “leenden” jeeps om in de binnenstad van Breda achter de meiden aan te gaan en crossten expres veel te hard met hun jeeps door de bossen, zodat de KMS kadetjes steevast hun knar aan de dakstangen stootten.
We gaven geen fuck.
Op een dag was er op de kazerne ineens blinde paniek bij het kader.
Vanuit Den Haag werd een inspectie aangekondigd, die drie dagen zou gaan duren. Een kadaverinspectie waar zelfs de kolonel bang voor was; alle bevorderingen hingen er vanaf.
Slecht nieuws voor de soldaten? Niet voor iedereen.
De bloedfanatiekelingen hadden niets te vrezen. Zij konden eindelijk laten zien hoe goed ze waren. Zij stonden kaarsrecht, stram in het gelid. Uzi geolied en gepoetst. Jeep spic en span, schouderklopjes van de Sergeant Majoor in ontvangst te nemen.
Maar ook wij, de “rebellen”, ontsprongen de dans.
“Wegwezen jullie, trek die gore tietenposters van de muur, pak je zooi, ik wil jullie een week hier niet zien!”
Zo werden wij één dag voor de inspectie met een motley crew van vijf onverbeterlijke gekkies op verlof gestuurd.
De commandant wist dat er geen land met ons te bezeilen was, dat ons kloffie uit smerige dumptroep bestond en dat we alles, met liefde, voor hem zouden verpesten.
Uiteindelijk was één deel van de soldaten keihard de sigaar: De schoorvoetende orderopvolgers. De grijze massa zonder grijze massa. De mannen zonder mening. De “comply and obey” groep die sloffend deed wat ze opgedragen werd, als ze maar na 14 maanden ploeteren hun vrijheidje terug zouden krijgen.
De gedweeë meelopers van het systeem hadden een “hell week”, terwijl wij in de kroeg zaten.
Wat toen gold, geldt nu net zo.
Half juli zagen we hoe de macht omgaat met mensen die hun vrijheid terug willen, zonder het systeem af te wijzen. Mensen die niet verder kijken dan het NOS Journaal lang is. Die de Museumpleingangers voor wappie verklaren. Die dachten dat één Dansen bij Jansen prikje, genoeg zou zijn om hun vrijheid terug te kopen.
“The night belonged to the vaccinated. But they did not say how many nights.”
Gisteren ging diezelfde kleurrijk uitgedoste, grijze massa voor de tweede keer dansend de straat op. Ze willen weer tongen, weer raven, ze willen weer tegen elkaar opknallen in moshpits, ze willen genieten, desnoods binnen het systeem.
De #UnmuteUs brigade willen best een QR code op hun smartphone, want dat is zo lekker makkelijk.
Ze beseffen niet dat ze hun vrijheid daarmee definitief wegtekenen aan dezelfde duivels die ze een Summer of Festivals hadden beloofd, die nooit kwam.
Dat met die QR code hun God gegeven vrijheid een gunst is geworden van de overheid die met ze speelt als een kat met halfdode muizen.
Ze beseffen niet dat ze vanaf dat moment systeemgevangenen zijn, die alleen bij groen licht, even door mogen leven. Met een app die nu op rood springt als ze ongevaccineerd zijn, maar straks ook omdat het klimaat dit eist, omdat er aliens zijn geland of omdat de kolonel zijn pet daar nu eenmaal naar staat.
Dat het rode licht straks ook geldt voor winkels, scholen en dokters.
En dat ze dan niet meer terug kunnen, omdat ze, als doktor Faustus, nu eenmaal getekend hebben voor het systeem. Dat ze, als ze met hun QR code frauderen, de wet breken, waar ze voor hebben getekend.
In tijden van dictatuur heb je twee soorten vrijheid.
De vrijheid van de kolonels en hun bloedfanatieke soldaten. De “Big Club” van George Carlin, waar jij geen deel van uitmaakt, omdat je nu eenmaal geen Oranje, Schwab of Rutte heet.
Of de vrijheid van de gekken. De rebellen. De mensen die zich niet confirmeren aan de regels en daar blijmoedig de consequenties van aanvaarden. Die bespuugd en neergeknuppeld, voor wappie verklaard en uitgestoten worden. De halsstarrigen die de narrow gate kiezen, uit Mattheus 7:13-14
Enter ye in at the strait gate: for wide is the gate, and broad is the way, that leadeth to destruction, and many there be which go in thereat: Because strait is the gate, and narrow is the way, which leadeth unto life, and few there be that find it.
En de matige middenmoot? Die denkt de vrijheid terug te krijgen door regeltjes op te volgen? Die krijgt altijd de klappen.
Dat gold op mijn kazerne en dat geldt nu.
En daarom deze oproep aan de meelopers van Unmute.
Volg geen regeltjes, omdat je daarmee je vrijheid denk terug te krijgen.
Want uiteindelijk keert die gedweeë lankmoedigheid zich tegen je.
Je vrijheid is al van jou.
Het is je alleen afgenomen.
Unmute het stemmetje in je hoofd.
Wees de baas van het systeem of verwerp het.
Maar probeer nooit de kool en de geit te sparen,
Wybren.
Vind je mijn werk mooi, goed of belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen.
Schrijf je in voor de mailinglist onder aan de homepage. En please retweet en deel mijn stukken.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
