Enkele dagen geleden hield Thierry Baudet een vlammend betoog in de kamer. 

Het ging over de slavernij waarin dit volk zich, als ezels met oogkleppen, toe laten leiden, als in een tergend trage veewagon naar Auschwitz.  

“Cosel Hauptbahnhof. Alle aussteigen.” 

Maar ondanks de brisante woorden van Baudet bleef het op de vloer van ons “parlement”, muisstil, de naam toch afkomstig van het woord “parler”

Het was alsof je een ontketende predikant, Revelaties 13.2 hoort preken voor een kudde klaver malende koeien.

De vlammen van het ontketende kamerlid, stuitten op een onzichtbare branddeken van cognitieve dissonantie en confirmation bias, die de hele Tweede Kamer leek te bedekken. Onder een naar angstzweet stinkende, alles verstikkende muffe Babylonische regenboog van ziende blindheid en horende doofheid.

Murw gebeukt zwegen de voetsoldaatjes, de secretaressetjes, de neukertjes m/v en assistentetjes van VVD, CU, D66 en CDA, uitgekozen op hun lompe onschadelijkheid, die zich tegenwoordig ónze volksvertegenwoordiging mogen noemen, terwijl de ene Thierry truthbomb na de andere, onze Tweede Kamer onder een tapijt van “fire and brimstone” bedolf.

Twee meisjes, één van Volt de ander van Groen Links die, ware ik een uitbater van een Kruidvat franchise nog geen kassa zou toevertrouwen, laat staan de geurtjesafdeling, poogden iets van protest, dat niet verder ging als: “dit is een schande en hiermee plaatst u zich buiten het debat”. Het meisje van Volt, als een onbeholpen kalfje in een slecht zittende bloemetjesjurk. Als je dan niet zoveel kan, zorg dan tenminste dat je er lekker of in ieder geval toonbaar uitziet, zou ik zeggen. 

Maar we dwalen af, want over kassameisjes wil ik het vandaag helemaal niet hebben. 

Ik wil het hebben over u.

Kent u de volgende uitspraak? 

“het huidige parlementair systeem is nutteloos: we hebben in ons parlement geen vertegenwoordigers die de belangen van onze bevolking uitdrukken, de echte belangen van onze bevolking.”

Een uitspraak van Thierry Baudet?

Ja? 

Had kunnen zijn, maar nee.

De uitspraak is van een man die 60 jaar geleden tegen precies dezelfde lachspiegel aankeek, alleen precies van de andere kant.

Rudi Dutschke was een uit de DDR gevluchte Dienstverweigerer, die, oh ironie, eenmaal over de muur gevlucht, in de BDR het anti autoritair Marxisme ging verspreidden als leider van de Sozialistische Deutsche Studentenbund. 

Verder van Thierry Baudet kon Der Rudi niet afstaan, maar in hun oordeel over de parlementaire politiek, waren ze het waarschijnlijk hartgrondig eens. 

Maar u kent Rudi Dutschke vooral van iets anders; de beruchte doctrine. “Der lange Marsch durch die Institutionen”. 

Dutschke wees de gewapende revolutie, zoals gepreekt door de RAF, af en pleitte voor het heel langzaam maar zeker invreten van ontelbare Genossen, in de bestuursvezels van universiteiten, bedrijfsleven, media, kerk en politiek. Destructie van het oude, door geduld en inzet. 

Zijn filosofie en strategie, uitgedokterd met Marcuse, hebben ervoor gezorgd, dat we nu, een halve eeuw later, zitten opgescheept met Covid hoax, knielende voetballers en F1 miljonairs, zichzelf als hoer schminkende leraren en travestieten die kleutertjes voorlezen uit propagandaboekjes, klimaatpolitiek en die alom aanwezige spuuglelijke regenboogvlag. 

Aan Rudi Dutschke hebben we te danken dat alle Universiteiten en scholen links zijn. Alle bedrijven woke. Alle kerken en instellingen Marxistisch. Alle massamedia in globalistische handen.

De brug van het schip van staat is geruisloos gekaapt door linkse kapiteins en bootsmannen. De passagiers, het gewone, numeriek veel sterkere volk, verweesd en letterlijk machteloos achterlatend, zonder zwemband of reddingsboot.

Het enige positieve van de situatie, is dat we door de inzet van politici als Thierry Baudet, de ernst van de situatie nu helder kunnen zien. 

Maar zien alleen is niet genoeg, we moeten maatschappelijk in actie komen. Net als de honderduizenden Kameraden van Dutschke. 

Helaas hebben wij niet dezelfde zeeën van tijd als Rudi’s kameraden om de gekaapte instituties langzaam maar zeker terug te veroveren. De Marxistische opmars kon tientallen jaren ongestoord, nacht und Nebel groeien op een bedje van onze welvaart en gemakzucht. En hun plan nadert de apotheose van destructie. 

Wij zullen onze gemakzucht nu moeten afschudden en gezamenlijk een ware sprint door diezelfde en nieuwe instituties moeten trekken, door schoolbesturen en gemeenteraden. Door kerkbesturen, en omroep-ledenraden, om de bloedrode ijsberg, waar we genadeloos op afstevenen niet midscheeps te raken. 

En waar dit onmogelijk blijkt, zullen we eigen initiatieven moeten ontplooien, parallel aan de gekaapte en verziekte Institutionen.

We zullen elkaar moeten vinden, helpen, vertegenwoordigen en opbeuren. Heel socialistisch de handen ineen slaan. Een tegenkracht vormen. Geen sneeuwvlokken, maar een sneeuwbal worden, die ruiten doet rinkelen.

Wij moeten stoppen met praten en twitteren, janken, zuchten en ouwehoeren en stoppen met denken dat bevlogen mensen als Thierry Baudet het wel voor ons gaan oplossen.

Want Thierry kan het niet alleen. Die heeft jou nodig. Nu. Of. Nooit!

Ontwaakt verworpenen der Aarde!

Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!