We leven in de tijd van alles tegelijkertijd.
De masterminds achter de energiepandemie hebben aan alles gedacht, behalve aan voodoopoppetjes en malle dansjes.
Vergeeld papier met bruine vegen.
Woke was de gifinjectie die onze afweer tegen de omvolking onschadelijk moest maken.
Opnieuw wassen wij onze handen in onschuld, terwijl het in werkelijkheid bloed en ingewanden zijn.
Gek zijn in een krankzinnige wereld is misschien zo gek nog niet.
Het is tijd dat we onze laptop dichtslaan en de straat op gaan.
Door feest te vieren als nooit te voren, laten we zien dat onze geest niet uit te doven is.
Je kunt pas vrij zijn in tijden van tirannie.
Klappen voor de moord op Sergey.
Lidewij de Vos. Eén glazen muiltje op een gemaskerd bal vol stampende laarzen.
Mijd de tentakels van angst en woede. Laat je niet meesleuren naar de diepten van de digitale hel.
Een splinter in de voet van de macht. Dat is wat we nodig hebben!
Het verwoestende mantra van het moeten. Waarom gaan we akkoord met de immigratieterreur?
Jimmy Dijk is de rode erfhond van de elite.
Ik woon in het Gooi. Midden in het Gooi.
Achter de vergulde slagboom.
Het Gooi van de imposante villa’s, de labradoedels, de klassieke Weekend Porsches en de papsen en mamsen die een topadvocaat bellen als hun zwakzinnige Sterre niet naar het Willem de Zwijger college mag.
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
“Afblijven” zo twitterde Georgina Verbaan kortaf, toen Geert Wilders, de zelfdestructieve Jazz zangeres Amy Winehouse herdacht in een onschuldig tweetje.
En met dat ene woordje eigende zij zich iets toe dat universeel zou moeten zijn. Menselijkheid, medeleven, herdenken en troost.
Een afgekeurd mens, mag geen gevoel hebben. Laat staan gevoel of compassie tonen. De boeman mag niet laten zien dat ook hij kan treuren over een tragisch lot, dat ook hij muziek mooi vindt. Zeker als zijn smaak overlapt met die van Georgina Verbaan, het góéde mens, de gezalfde.
Monsters moeten monsters blijven.
Niet lachen naar kinderen. Niet genieten van bloemen of muziek. Dat is voor de goede mensen.
Goede mensen met gevoel.
Het herdenken van Amy Winehouse door Wilders, besmeurt Georgina’s nagedachtenis en smaak.
Haar veilige binaire mensbeeld, waarin zij de Hemel vertegenwoordigt en de ander de Hel. Het onmenselijke. Het ondermenselijke. De Untermensch.
“Herdenken.”
Wat betekent dat eigenlijk?
Voor mij is herdenken niets meer dan “her denken”, het steeds opnieuw tot leven brengen van wat nooit vergeten mag worden, opdat het minder snel herhaald wordt. En ik er in ieder geval niet argeloos aan meewerk.
Ik herdenk iedere dag de hel die mij het naast aan het hart ligt. Dat ben ik, vind ik, verplicht aan de meer dan honderdduizend Nederlandse Joden die in een paar jaar tijds pijnlijk efficient en vrijwel zonder burgerlijk verzet zijn weggevoerd naar hun destructie, de biomassa centrales van Treblinka en Sobibor.
Buren, speelkameraadjes, collega’s, peuters, baby’s, mooie meisjes, oudjes.
Nederland, mijn land, mijn volk, stond erbij en keek er naar. Goede mensen.
Mijn Nederland roofde hun huizen, hun kunst en bezittingen.
Verkocht ze gele sterren en treinkaartjes naar de kampen. Stempelde hun Ausweiss met een J, leverde ze uit voor een paar rijksdaalders de neus. Goede mensen die anderen zonder al te veel omhaal kunnen ontdoen van iedere menselijkheid. Goede mensen, zoals Georgina.
“Die Menschlichkeit gehört das Herrenvolk.”
Ik herdenk iedere dag door studie en contemplatie, uit respect maar ook zodat ik de vege tekens kan zien en de patronen leer herkennen, die leiden tot door laarzen met ijzerbeslag, platgetreden, van bloed doordrenkte paden.
Ik herdenk iedere dag. En daardoor kan ik zien dat we, weliswaar niet dezelfde, maar toch soortgelijke paden opnieuw zijn ingeslagen.
Weer worden onschuldige groepen mensen weggezet als ziekteverwekkers. Opnieuw worden we tegen elkaar opgezet door schreeuwende koppen in kranten, politici en talking heads op TV. Opnieuw wordt groepen onschuldige mensen, de toegang ontzegd tot zwembaden en theaters, restaurants en strandstoelen. Opnieuw is er die hatelijke Ausweiss, nu met een J die er uitziet als een sneeuwbui. Opnieuw praat men in Zwitserland over een ster, die nu een stickertje is.
Ook nu geen genade voor kleine kinderen en oudjes.
Ook nu is er het ontmenselijken, het schamperen. Ook nu zijn er de valse grapjes, die net zolang grapjes zijn tot ze bittere werkelijkheid worden.
Ook nu de Nederlanders die bij het minste beetje tegenwind overstag gaan en het hoofd buigen voor de Duivel.
Ook nu de cynische koopmansgeest van hufters die munt slaat uit polarisatie en haat, juist in een tijd dat liefde, broederschap en wederzijdse vergeving van onschatbare waarde zijn.
Ook nu zijn er gloednieuwe concentratiekampen.
En dan zijn er mensen die bezweren dat we toen en nu niet mogen vergelijken!
Meestal vergezeld van de vreselijkste ad hominems en scheldpartijen.
Ik ben het niet met ze eens.
Vergelijken is ijken.
Vergelijken is leren.
Vergelijken is ingezette sporen doortrekken en volgen waar deze toe leiden.
Maar vergelijken is wel iets anders dan gelijkstellen.
Ik zal nooit de hel van de Shoah gelijkstellen aan de waanzin die nu wordt opgetuigd; dat het inktzwarte pad van de medische apartheid in een volstrekt andere hel eindigt, dan die van 80 jaar geleden is me wel duidelijk. Net zoals de ijshel van de Goelags, anders was dan het stinkende inferno van Rwanda. En die was weer anders dan de hel van de heksenjacht.
Het is meer dan lomp dat sommige mensen, uit onmacht en blinde frustratie teruggrijpen naar de Jodenster om hun ongerustheid te tonen over wat er op dit moment met hen gebeurt.
Die gele ster is heilig. Het is een symbool van een hel die niet de onze is. Een symbool waar we geen recht op hebben.
Maar wat anderen op hun beurt moeten onderkennen, is dat er geen exclusiviteit berust op onmetelijk leed.
En dat een hel niet perse dezelfde vorm hoeft aan te nemen, om gruwelijk te zijn.
Mark Twain sprak ware woorden. De geschiedenis herhaalt zich nooit, maar ze rijmt altijd.
En op de rijm van vele geschiedenissen kan je feilloos aan zien komen, wat er aan het eind van het liedje te gebeuren staat.
Laten we hopen dat de weg naar de nieuwe hel snel doodloopt.
Tot die tijd blijf ik herdenken én vergelijken, alsof mijn leven en alles dat ik lief heb er vanaf hangt.
Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Niet iedere schrijver heeft blijkbaar een duivels genoeg karakter, om door Boekhandel Los geboycot te worden.
Jan Dijkgraaf noemde mijn schrijfstijl ooit, “gestolde woede”.
Ik heb dat altijd prachtig gevonden. “Gestolde woede”.
De ijzeren nasmaak van een wraak die ijskoud en tergend traag wordt opgediend en stolt aan de lepel als frituurvet in de sneeuw.
Nu, jaren later, twee dochters verder, de zachte wijsheid van de ouderdom, en de Here Jezus, die mijn pad kruiste en mij de weg toonde, ben ik een milder mens. Vooral voor mijn vijanden.
Maar dat betekent niet dat ik door iedere droogstoppel met me laat sollen.
Ga in dat kader mee op boekenavontuur naar Boekhandel Los te Bussum, gelegen aan de rand van mijn reservaat, het Spiegel, de lommerrijke wijk waar de NSB zo welig tierde.
Maar eerst een inleiding.
Als niet wufte, ongesubsidieerde, cis gender man die zijn piemel met alle toebehoren nog heeft, is het dichterschap een kwetsbaar pad om te lopen.
Je geeft je bloot tot in de bilspleet van je hersens. Open voor ieder gif, voor alle venijn.
Maar dat viel even tegen.
Mijn debuutbundel Olga is nu bijna een maand uit. En de vele reacties zijn me eerder te ontroerend, te eensluidend lief.
Zo positief dat ik langzamerhand snak naar dodelijke kritiek en onredelijk vals geschamper.
Zo makkelijk mag het dichterschap niet zijn!
Ik snak naar het lijden van de jonge Werther. Het boeren onbegrip.
Er moeten toch auteurs, recensenten, journalisten te vinden zijn die het boekje vreselijk vinden.
Kitsch! Anton Pieck! gestoord, lelijk, amateuristisch of erger nog… …“leuk”.
Maar zelfs Peter Breedveld, doorgaans de man met de scherpste zaag tussen mijn stoelpoten, doet er het zwijgen toe.
Zou het dan toch een kutboekje zijn?
Er moet toch een Volkskrant,Trouw of VPRO redacteur te vinden zijn die Olga met jurk en al door het riool wil spoelen?
Genegeerd worden is pijnlijker dan verbrand te worden op de BebelPlatz.
Maar ter zake.
In het kader van de zelfpromotie en de ongezouten mening van een boekenprofessional, trok ik gisteren welgemoed op pad om bij de lokale tempel van het geschreven woord, Boekhandel Los, eens te informeren of ik, als beginnend schrijver die drie straten verderop woont, een paar exemplaren van Olga in de winkel mocht leggen.
Er zijn nu eenmaal buurvrouwen die liever door de machtige binnenstad van Bussum flaneren, dan online te bestellen. En wie, zo dacht ik, wil er niet gezien worden terwijl je met een Russische prinses de mooist bordeauxrood geverfde winkel van Bussum uit schrijdt?
Ik werd door een magere jongen met een dikke bril achter een nog dikkere plexiglas ruit gewezen op de baas, gezeten achter een soort glazen loket. Ik erheen.
Ik zal de baas niet pakken op zijn priemende middenstandsoogjes en de onverdraaglijke hautaine uitstraling van een “Bussums intellectueel”, een eenoog, dus koning van een cultureel wasteland waar Saskia Noort en Ilja Gort worden gezien als grote schrijvers en Ozcan Akyol wordt gevierd als de Rebel des Vaderlands. Zo ben ik ook weer niet.
Een curieus gesprek ontspon zich.
“Hoeveel korting krijg ik?” Was de eerste vraag van Cor. Nog voor iets van Olga gezien te hebben, wier omslag op de site van het boekenhuis even later tot een goedkeurend geknor leidde.
“Kan ik het boekje inzien?”
“Ik kom het morgen brengen.”
“Ok, tot morgen.”
Vandaag was het morgen.
Dus pakte ik Olga bij haar hoedje en ging goedgemutst op weg, legde Beer, mijn hond aan de ketting liep het heilige der heiligen binnen.
Cor stond midden in de winkel, het werk van Kluun, Martijn Krabbé en ander hogere literatuur kaarsrecht te zetten.
Ik overhandigde hem trots mijn prinses in hardcover.
Maar de sfeer betrok meteen.
Hij keek naar de prinses alsof ze in haar onderbroekje had gepiest.
“Ik heb je even gevolgd op twitter.” Zei Cor alsof hij me betrapte op een knipselmap vol kinderporno.
“En wat ik daar las, daar werd ik niet blij van.
Dus hier is is je boekje terug, ik wil het hier niet hebben”.
Zonder ooit een woord er in te lezen.
Ietwat uit het veld geslagen vroeg ik Wiersma of hij de inhoud van een dichtbundel soms kan beoordelen aan de hand van de mening van de dichter?
Dit ten overstaan van enkele kakmadammen, duidelijk niet gewend aan enige stemverheffing, die geschokt opkeken uit hun Linda’s.
Ook Wiersma was ook wat uit het veld geslagen. Onrust moet je niet hebben. Dat is bad for business.
En Olga kreeg dus wederom niet een recensie, waar ik zo op had gehoopt, maar ik zelf. Een bar slechte.
Geen plek voor mij in het rijtuig der deugdzaamheid.
Nu is het uiteraard het goed recht van Cor Wiersma om mij alles te weigeren* wat hij maar wil.
Het is en blijft zijn winkel. En hij is een God in het diepst van zijn stellingkasten. Hoe los van God dan ook.
Maar het verbaast mij wel dat mijn Kamp van Adolf Hitler, de autobiografie van Mussert, de zelfgeschreven geschriften van Lenin en Stalin en de boeken van Richard Klinkhamer, die toch zijn vrouw vermoordde, gewoon op voorraad liggen bij die chique Boekhandel Los te Bussum.
Blijkbaar ben ik een slechter mens dan de Führer.
Het wachten blijft op de eerste echte recensie voor Olga.
Wie maakt me los?
*U kunt Olga overigens wel gewoon bestellen bij Boekhandel Los, ze mag alleen niet in de winkel liggen. “Erst kommt immers dass fressen, dann die moral”. Berthold Brecht kende Wiersma blijkbaar al wat langer.
Van de boekhandel moet ik het dus niet hebben!
Maar gelukkig zijn jullie er. Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Gisteren was het weer zo ver. Het zoveelste twitteroorlogje, met meninkje tegen meninkje. Beledigingetje tegen doodswensje, verontwaardigingtje tegen geschoktheidje.
En het ergste is.
Ik deed er nog aan mee ook.
Basta.
Het is tijd om ons te realiseren dat als we onze bajonetten op elkaar blijven richten, we alleen maar inspelen op de perfide agenda van de kracht die we eigenlijk moeten aanspreken.
En die macht is niet de dwalende lul die iets doms zei op het stompzinnige Facebook.
Dat is niet die boze huisvrouw met een spuit en een regenboog in haar twitterbio.
Niet die dwalende toetsenbordridder, die ’s nachts ligt te woelen over zijn twijfels en worstelt met zijn geweten.
Niet dat borderline meisje die uit ongeluk en eenzaamheid ook maar wat uitkraamt, als ze in Godsnaam maar ergens bij mag horen. Of die ijzeren Hein, die doodsbang klem zit zit in de echokamer van zijn eigen gelijk; met zijn bordje diepvriesspinazie op zijn knieën woest berichtjes tikkend en endorfine beloninkjes scorend door likes en hartjes.
Wij gedragen ons keer op keer als marionetten. En degenen waar we onze kritiek en ons vilein op zouden moeten richten, zijn de poppenspelers; de cynische intriganten, die boven onze hoofden alles doen om ons te verdelen en tegen elkaar op te zetten, als Hutu’s tegen Tutsi’s.
Ze leggen de machetes voor ons klaar.
Ze maken onze geestjes rijp.
Ze zijn heel goed in wat ze doen.
Wij zijn hun soldaatjes, hun kemphanen, hun vechthonden.
En zolang we met boze koppen en geslepen rieken tegenover elkáár staan, ontspringen zij de dans.
Divide et impera.
We kunnen niet langer vanuit onze modderige loopgraven op elkaars kop blijven mikken. De ene met een punt op zijn hoofd en de ander met een platte helm, We mogen niet opnieuw dezelfde fouten maken. En miljoenen doden verder met een half gezicht naar huis terugkeren. De ene naar Frankfurt, de ander naar Liverpool.
Terwijl de aanstichters altijd veilig buiten schot blijven, sigaren rokend in hun Chesterfields.
Zou er één frontsoldaat uit de “Frische Frölige Krieg” zich hardop hebben afgevraagd waarom er een miljoen mannen moeten sneuvelen aan de Somme, omdat ene Gavrilo Princip, één aartshertog Frans Ferdinand naar de andere wereld hielp?
Waarschijnlijk wel, miljoenen keren. Maar in stilte, moedeloos mompelend bij de bunkerkachel of in bed bij moeder de vrouw, het houten been leunend tegen de sponde.
Als we nou eens buiten die kooi konden kijken, die ring waarin we geplaatst zijn om elkaar af te slachten.
Als we onze stemmen nou eens zouden gebruiken, zoals Joshua werd opgedragen, toen hij voor de poorten van Jericho stond.
Eén overdonderend gejuich uit alle kelen…
…en alles is binnen zeven dagen anders.
Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
De menselijke kudde heeft een blinde vlek voor slechtheid. Het scherp van het slagersmes, wensen zovelen niet te zien.
Als een kracht te diabolisch is, treedt collectief een geestelijk gif in werking dat ons verlamt en velen van ons tot het uiterste uitdaagt, om alles dat overduidelijk het pure kwaad is, tot het bittere einde te vergoelijken.
De massa kiest vrijwillig om dikke lederen oogkleppen op te zetten, die pas worden afgerukt, als de poort van het concentratiekamp ruimschoots is gepasseerd.
De sluipwesp spuit ons, nietsvermoedende rupsen, vol met haar eitjes, waarvan de larven vervolgens onze vet en ingewanden, langzaam maar zeker van binnen wegvreten, tot er een chitine schilletje overblijft, dat wegwaait in de wind.
In de Tweede wereldoorlog stond half Amsterdam te klappen en bloemen te gooien toen de bezetters in hun Krupp Protzes, BMW’s en Horches triomfantelijk over het Damrak en het Rokin rolden.
Zo erg kon het toch niet worden? Zoals de melkboer in Soldaat van Oranje zei “ze gaven nog een fooi ook”.
Zo’n honderdduizend gedeporteerde Joden later, begon de hongerwinter.
Nu het vierde Rijk wordt gebouwd, zien we precies hetzelfde patroon.
De New World Order en hun contemporaine “Heil Hitler” dat nu vrolijk “Build Back Better” heet, wordt afgedaan als een hersenspinsel, een samenzweringstheorie van gekken, terwijl de speeches en geschriften, waarin de perfide plannen openlijk en tot in detail worden besproken, zich opstapelen tot de blauwe hemel en de eerste concentratiekampen al operationeel zijn.
“You will own nothing and you will be happy.”
You? Dat zijn wij.
Opnieuw worden dissidenten voor gek verklaard en gedemoniseerd door de massa, terwijl de dictatuur middels een verstikkend tapijt van wetten, propaganda en verordeningen grijnzend over iedereen wordt uitgerold. Hans en Sophie Scholl zouden ook in deze tijd, door de goede burger, aan hun oorlelletje, worden uitgeleverd aan de bevoegde instanties. Opgeruimd staat netjes.
Ze vormen, ook in full vision of impending doom, nog steeds de meerderheid; de fatsoenlijke schapen, die haast huppelend de vrachtwagen inrennen, met de zoveelste gifspuit die hen de vrijheid zou teruggeven nog in de poot. Op weg naar de rust van het inktzwarte niets. De troost van koele meren.
De rest van de kudde die nog even door mag knabbelen aan de dorre pollen, berooid, maar dolgelukkig achterlatend in een mist van happy drugs en “vaccins”.
Nu heeft de duivel altijd de neiging haar hand te overspelen. Hubris is een van haar zwakste punten. De Duivel leest gelukkig geen Sun Tzu.
En daarin, die fatal flaw of evil, schuilt mijn laatste hoop op een collectief ontwaken. Een einde aan de silence of the lambs.
Want ik ben benieuwd hoe pappa en mamma reageren nu de gelakte tengels van Beëlzebub zich openlijk uitstrekken naar hun lammetjes.
Hun bloedjes. Hun Sterre en Tijmen. Hun oogappels. Hun kostbare lievelingen.
En dan heb ik het niet eens over de bloedpropprik, waar zoveel ouders, zelfs na Kjeld Nuis en die Deense voetballer, nog steeds met alle vier de bokkenpootjes intuinen.
Maar over The San Francisco gay men choir. Volwassen kerels, die met heldere, spottende stemmetjes, precies uit de doeken doen, wat ze met onze kinderen van plan zijn.
Ze komen ze halen.
Net als Adolf Hitler ooit deed met de Joden, maken ze geen geheim van hun intenties. Ook al dragen ze geen zwart of veldgrijs, maar vrolijke regenboogkleuren. Ook al kijken ze niet bars en schreeuwen ze bevelen, maar zingen ze liefjes liedjes. Het is hetzelfde duivelsgebroed.
“We are coming for them. We are coming for your children.”
De link mag niet worden ingesloten. Ze hebben liever niet dat we er over praten. Maar kijk toch maar even. https://www.youtube.com/watch?v=ArOQF4kadHA
Zouden pappa en mamma schaap dan eindelijk wakker willen worden uit hun zomerslaap?
Of zijn ze zelfs te lam om voor hun kinderen te gaan staan?
Hora ruit, tempus fluit.
Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16
Ik las ergens dat het Franse parlement het “Vaccin Ausweiss” heeft weggestemd. Ik check het even niet kapot. Het is immers te mooi om waar te zijn.
Als het waar is, is dit één van de eerste scheurtjes in het huidige EU terreurbeleid van prikken, prikken, prikken en het begin van het einde van de terreur van Bill Gates, Hugo de Sprietser en Dr Fauci.
Maar ook als het niet waar is, denk ik dat er in de nabije toekomst juist volop landen zullen zijn, waar ongevaccineerden weer van harte welkom worden geheten. Dat er juist een groot risico is op het omgekeerde. Dat alleen pure bloods nog welkom zijn en gevaccineerden helemaal niet meer binnen mogen. De eerste gemeenschappen en bewegingen die het “covid vaccin” wantrouwen en er niks mee te maken willen hebben, zie je al ontstaan, naarmate er meer duidelijkheid komt over de zogenaamde “zegeningen” ervan.
Het zal mogelijk het begin kunnen zijn van een postmoderne wereld in medische hyperapartheid.
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Het enige van ons door God gegeven lichaam dat nog perfect werkt, is ons mondje.
We kunnen geweldig klagen en vragen, perfect oordelen en veroordelen. We weten dondersgoed wat een ander moet. En als iemand pijn heeft, posten een we een hartje of een huilende smiley. Echt?
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Er zit me al te lang iets dwars.
Een graat in mijn keel.
Ik bied mijn verontschuldigingen aan.
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Ik keek er niet van op dat de film van Kaag, via het Filmfonds, is gefinancierd met ons belastinggeld. De Duivel fêteert zichzelf nu eenmaal graag op onze kosten.
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Een kort verhaal vandaag. Meer een uitgebreide tip. Want ik moest een bus met mooie meiden naar de Efteling brengen en zo weer ophalen. En dat gaat even voor.
Kennen jullie de podcast van James Delingpole.
De Delingpod?
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
De olifantendans van het onvruchtbare gelijk moet doorbroken worden.
Een mier ziet een lekker blauw kruimeltje en sleept het mee naar het nest, waar het de hele gemeenschap vergiftigt. De dood wordt binnengebracht door vertrouwde werkers, die iedereen, met ieder lekker brokje, nietsvermoedende een stukje zieker maken. Tot iedereen in het nest tot stof is uitgedroogd.
Dit werkt precies zo met “nieuws en discussie” op sociale media. En wij zijn de mieren.
Het is zo verleidelijk om in te gaan op de waanzin van de dag. En daarop een Hegeliaanse polemiek te bouwen. Ik ben er nu zes keer om geband, dus ik weet waar ik over praat.
We verspreiden verontwaardigd tweets met draconische wetgeving. Debunken leugenachtig Covid nieuws keer op keer. Lachen en masse om de propagandistische domheid van de NOS, om virtue signaling en woke waanzin.
We retweeten onze kritiek om het knielen van voetballers en zichzelf als wijf opschminkende leraren, met een geinig comment en een gevat antwoord, waar ze “niet van terug hebben.”
Terwijl we zonder het te beseffen, vrolijk het gif waar we tegen vechten verspreiden.
Ik pleit mezelf niet vrij.
Het is verslavend, het van repliek dienen van duivels en demonen zorgt dat er een lekker stofje in je hoofd vrij komt.
Maar besef dat, als je met krankzinnigheid de discussie aangaat, de eindconclusie, altijd een klein stukje dichterbij de hel zal liggen, dan hij daarvoor lag.
Dat, als je met de duivel een mooi discours hebt, zijn grootste wapen jouw overwinning op argumenten zal zijn.
Dat het omstandig debunken van leugens, tot gevolg heeft dat de mensheid weer een inch is opgeschoven naar een wereld waar alles op zijn kop staat en leugen en waarheid steeds moeilijker uit elkaar te houden zijn.
In discussie gaan met waanzin, werkt de rede steeds dieper het moeras in. Keer op keer dezelfde conclusies trekken, over biomassa, pedofilie, ivermectine, Kaag en andere verschrikkingen rondpompen in dezelfde echokamer, kost bakken energie, terwijl het helemaal niets oplost.
We moeten uit de jerkcircle van onze eigen confirmation bias.
De olifantendans van het onvruchtbare gelijk moet doorbroken worden.
Het is tijd om onze denktijd en capaciteit beter te besteden, dan aan lunatics, racisten die ons wit noemen, Covid proppers, debiele doodsbange oma’s, pederasten, evil scientists, gekochte politici en journalisten en betaalde trollen.
Zij trekken zich juist op aan onze verongelijktheid. Ieder gevat commentaar maakt ze juist sterker.
Ze voeden zich met onze energie.
Er is zoveel beters om onze tijd en denkkracht in te steken.
Als deze tijd ons iets heeft gebracht is het hernieuwd besef van wat we hebben en kunnen verliezen.
De waarde van onze gezinnen, ons geloof, onze banden, onze cultuur. We moeten onze hersens en ons hart gebruiken om die veilig te stellen.
Want alles is in levensgevaar. En onze gevatte eindeloze discussie met het kwaad heeft ons geen steek verder gebracht.
We moeten naar boven kijken, elkaar uit de echoput trekken.
Er zijn bergen te beklimmen.
Er zijn vlaggen te planten op de top.
Het zal al onze energie vergen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Je kunt mij hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Enkele dagen geleden hield Thierry Baudet een vlammend betoog in de kamer.
Het ging over de slavernij waarin dit volk zich, als ezels met oogkleppen, toe laten leiden, als in een tergend trage veewagon naar Auschwitz.
“Cosel Hauptbahnhof. Alle aussteigen.”
Maar ondanks de brisante woorden van Baudet bleef het op de vloer van ons “parlement”, muisstil, de naam toch afkomstig van het woord “parler”
Het was alsof je een ontketende predikant, Revelaties 13.2 hoort preken voor een kudde klaver malende koeien.
De vlammen van het ontketende kamerlid, stuitten op een onzichtbare branddeken van cognitieve dissonantie en confirmation bias, die de hele Tweede Kamer leek te bedekken. Onder een naar angstzweet stinkende, alles verstikkende muffe Babylonische regenboog van ziende blindheid en horende doofheid.
Murw gebeukt zwegen de voetsoldaatjes, de secretaressetjes, de neukertjes m/v en assistentetjes van VVD, CU, D66 en CDA, uitgekozen op hun lompe onschadelijkheid, die zich tegenwoordig ónze volksvertegenwoordiging mogen noemen, terwijl de ene Thierry truthbomb na de andere, onze Tweede Kamer onder een tapijt van “fire and brimstone” bedolf.
Twee meisjes, één van Volt de ander van Groen Links die, ware ik een uitbater van een Kruidvat franchise nog geen kassa zou toevertrouwen, laat staan de geurtjesafdeling, poogden iets van protest, dat niet verder ging als: “dit is een schande en hiermee plaatst u zich buiten het debat”. Het meisje van Volt, als een onbeholpen kalfje in een slecht zittende bloemetjesjurk. Als je dan niet zoveel kan, zorg dan tenminste dat je er lekker of in ieder geval toonbaar uitziet, zou ik zeggen.
Maar we dwalen af, want over kassameisjes wil ik het vandaag helemaal niet hebben.
Ik wil het hebben over u.
Kent u de volgende uitspraak?
“het huidige parlementair systeem is nutteloos: we hebben in ons parlement geen vertegenwoordigers die de belangen van onze bevolking uitdrukken, de echte belangen van onze bevolking.”
Een uitspraak van Thierry Baudet?
Ja?
Had kunnen zijn, maar nee.
De uitspraak is van een man die 60 jaar geleden tegen precies dezelfde lachspiegel aankeek, alleen precies van de andere kant.
Rudi Dutschke was een uit de DDR gevluchte Dienstverweigerer, die, oh ironie, eenmaal over de muur gevlucht, in de BDR het anti autoritair Marxisme ging verspreidden als leider van de Sozialistische Deutsche Studentenbund.
Verder van Thierry Baudet kon Der Rudi niet afstaan, maar in hun oordeel over de parlementaire politiek, waren ze het waarschijnlijk hartgrondig eens.
Maar u kent Rudi Dutschke vooral van iets anders; de beruchte doctrine. “Der lange Marsch durch die Institutionen”.
Dutschke wees de gewapende revolutie, zoals gepreekt door de RAF, af en pleitte voor het heel langzaam maar zeker invreten van ontelbare Genossen, in de bestuursvezels van universiteiten, bedrijfsleven, media, kerk en politiek. Destructie van het oude, door geduld en inzet.
Zijn filosofie en strategie, uitgedokterd met Marcuse, hebben ervoor gezorgd, dat we nu, een halve eeuw later, zitten opgescheept met Covid hoax, knielende voetballers en F1 miljonairs, zichzelf als hoer schminkende leraren en travestieten die kleutertjes voorlezen uit propagandaboekjes, klimaatpolitiek en die alom aanwezige spuuglelijke regenboogvlag.
Aan Rudi Dutschke hebben we te danken dat alle Universiteiten en scholen links zijn. Alle bedrijven woke. Alle kerken en instellingen Marxistisch. Alle massamedia in globalistische handen.
De brug van het schip van staat is geruisloos gekaapt door linkse kapiteins en bootsmannen. De passagiers, het gewone, numeriek veel sterkere volk, verweesd en letterlijk machteloos achterlatend, zonder zwemband of reddingsboot.
Het enige positieve van de situatie, is dat we door de inzet van politici als Thierry Baudet, de ernst van de situatie nu helder kunnen zien.
Maar zien alleen is niet genoeg, we moeten maatschappelijk in actie komen. Net als de honderduizenden Kameraden van Dutschke.
Helaas hebben wij niet dezelfde zeeën van tijd als Rudi’s kameraden om de gekaapte instituties langzaam maar zeker terug te veroveren. De Marxistische opmars kon tientallen jaren ongestoord, nacht und Nebel groeien op een bedje van onze welvaart en gemakzucht. En hun plan nadert de apotheose van destructie.
Wij zullen onze gemakzucht nu moeten afschudden en gezamenlijk een ware sprint door diezelfde en nieuwe instituties moeten trekken, door schoolbesturen en gemeenteraden. Door kerkbesturen, en omroep-ledenraden, om de bloedrode ijsberg, waar we genadeloos op afstevenen niet midscheeps te raken.
En waar dit onmogelijk blijkt, zullen we eigen initiatieven moeten ontplooien, parallel aan de gekaapte en verziekte Institutionen.
We zullen elkaar moeten vinden, helpen, vertegenwoordigen en opbeuren. Heel socialistisch de handen ineen slaan. Een tegenkracht vormen. Geen sneeuwvlokken, maar een sneeuwbal worden, die ruiten doet rinkelen.
Wij moeten stoppen met praten en twitteren, janken, zuchten en ouwehoeren en stoppen met denken dat bevlogen mensen als Thierry Baudet het wel voor ons gaan oplossen.
Want Thierry kan het niet alleen. Die heeft jou nodig. Nu. Of. Nooit!
Ontwaakt verworpenen der Aarde!
Vind je mijn werk mooi, goed of zelfs belangrijk? Je kunt het hier ondersteunen.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Ik verbied ú nog te vliegen.
Uw vluchten kan niet meer.
Mijn vlucht moet.
Ik doe belangrijk werk.
Graag solitair, zonder grauwe pottenkijkers.
Of nutteloze air breathers.
Zo kan ik me beter concentreren op het lege blaadje,
waar ik mijn leesbril voor heb afgezet.
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
In onze contreien is de Tweede Wereldoorlog, op een, door verschillige comités met een agenda, verziekte herdenking na, wel zo’n beetje vergeten. Aan de Joden, de belangrijkste slachtoffers hier, worden we niet graag herinnerend. Als was het maar om de niet af te wassen erfzondes van verraad, laf wegkijken en ambtelijk kadaverdeugen.
Continue reading
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
Ik hoef jullie niet uitleggen wat the Great Reset is, wat the 4th Industrial Revolution ongeveer inhoudt of wat Build Back Better betekent.
Behalve Peter “slappe geest in een sterk lichaam” Kwint en een paar andere, gespeeld onnozele backbenchers, weet iedere actieve deelnemer aan het maatschappelijk debat, en zeker de bezoekers van deze site, precies wat de toekomstplannen van Klaus Schwab, de Rockefellers en Bill Gates met de overlevenden van hun vaccins, zo’n beetje inhouden.
Niets bezitten, alles lenen, wonen in pods in megasteden zoals Tri State City Nederland, gechipt en genummerd, 24 uur per dag panopticon surveillance, insecten en wormen vreten en ieder half jaar een raar prikje voor je gezondheid, dat de elite gek genoeg zelf niet hoeft te nemen.
Geen eigen land, geen eigen huis, niet reizen, digitale credits in plaats van geld, geen kip geen kraai. geen familie, geen gezin. En met je kinderen weten zij ook wel raad, he Bill?
Vanaf 2030 mag je werken tot je 60 ste en daarna komt een testje of je nog wel productief genoeg bent, zo niet? Een “special sauce vaccine” en hup door naar de biomassa centrale. Want dat is immers beregoed voor het klimaat.
Ze zeggen het zelf… zero carbon, wat niets meer betekent dan zero people.
Dat de hele Tweede Kamer, behalve Thierry Baudet en zijn fractie, wegkijkt bij al dit fraais, tekent hun collectieve lafheid en hun slaafse labbekakkerige slechtheid. Dat geldt helaas sinds gisteren ook voor de alom bejubelde Renske Leijten, die Baudet afzeek, waar hij hulde verdiende bij zijn aanvraag voor een debat hierover.
De waanzin en de brutaliteit van de mensen die al deze fijne zegeningen over ons willen uitrollen, kunnen overweldigend zijn en verlammend werken.
Veel schaapjes slaan liever hun ogen neer, dan de bluf van het pure kwaad recht in de vuurrode ogen te kijken. Een geel paspoortje, burgers die met doodskoppen of nummers op hun arm moeten lopen als ze niet gevaccineerd zijn, vaccinatiedrang, ook voor kinderen, kadaver-propaganda, detentie centers, groepen mensen die als ziekteverwekkers worden weggezet, het mag van mensen als Esther Voet geen “Bergen Belletje” doen rinkelen. Anders ben je een staatsgevaarlijke wappie, een onruststoker en niet gezellig.
We grazen gemoedelijk door terwijl de slager zijn messen staat te slijpen en likkebaardend naar onze lammetjes kijkt.
Het is massale Cognitieve Dissonantie on acid.
Toch is de situatie niet hopeloos.
Want de elite is schathemeltje rijk, maar heel erg bang en met heel weinig. Ze hebben pap-armpjes en mannen-tietjes.
Al hun support is gekocht met onmetelijke fysieke rijkdom. Maar ze zijn niet geliefd, eerder ronduit gehaat. En ze staan vol in het licht, terwijl ze het liefst bij Nacht und Nebel werken.
Hun tweets en posts gedogen geen reacties, hun wandelingetjes moeten gepaard gaan met 10 gorilla’s en snipers op de daken.
En ze werken volgens een rigide, lock step plan dat weinig laterale druk kan hebben.
Bovendien. Dat plan ligt op straat. Voor iedereen te zien, in boeken en toespraken en vastgelegde gesprekken en rapporten. Daar kunnen we vast iets mee. Zoals ons eigen plan er tegenover zetten.
Het enige dat we volgens mij hoeven te doen, is hun streven naar een betere wereld te omarmen. Hun strijdkreten en mantra’s om te judoën en in ons eigen voordeel te gebruiken.
Build Back Better! Maar dan eerlijker, inclusiever, samen! Zoals ze immers zelf ook willen.
Want ze hebben gelijk. Er is een Great Reset nodig. En snel ook.
Onze zeeën drijven vol mondluiers, onze akkers zijn verpest met GMO crops, zonnepanelen en vogelmoordende plastic windmolens. Onze huizen worden opgekocht door Blackrock. Ons zuurverdiende geld wordt steeds minder waard. Onze politici zijn zwakzinnig, gekocht en corrupt. Onze landen, tradities en gewoonten, onze wetten worden verkwanseld en vermalen in het muil van een ongrijpbaar globalistisch monster en haar lokale laven die wij lijsttrekkers noemen. Onze bossen branden in hun natuurcrematoria. Misbruik en kinderhandel tieren welig.
Onze legers verwijven. Onze jongenstieners worden veel te makkelijk ontpiemeld en onze kleuters worden voorgelezen door gore kerels in glitterjurken.
Onze kerken verbrokkelen.
Geboortecijfers in Europa verkruimelen.
Het racisme tegen blanken en christenen loopt de spuigaten uit, ultralinkse organisaties, beheersen scholen, universiteiten, kranten en het maatschappelijk middenveld. Ze hebben veel te veel macht gekregen en proberen zoals gewoonlijk een neo-communistische variant aan ons op te dringen, omdat het deze keer vast wel lukt zonder goelags en massagraven. De ultrarijken zijn veel te rijk, dat is die lieve Klaus vast met me eens, en de ultra armen veel te arm. Onze vrijheid verdwijnt in een zee van prikken en testen.
Klaus Schwab heeft gelijk. De wereld is door en door verrot. Het financiële systeem loopt op zijn einde. Oude structuren zijn vermolmd. De wereld is goor en verziekt.
Ik ben het met hem eens. Het moet anders en beter, groener, eerlijker en minder racistisch. Ook daar vinden we elkaar. Zeker nadat de oude perverse kliek, met zijn Covid plandemie de ellende op deze wereld zo op de spits heeft gedreven, is het tijd voor radicale oplossingen.
En het is ook hoog tijd dat wij, gewone mensen ons gaan bemoeien met die oplossingen in een breed maatschappelijk, misschien wel wereldwijd debat. Samen!
Reiner Fuellmilch zegt het hier vanaf 37e minuut in prachtgesprek met Jorn Luka. We moeten het zelf doen, samen een betere wereld maken.
Gelukkig is er in Nederland een burgerinitiatief dat 40.000 handtekeningen heeft gekregen, zodat de zich laf verschuilende Tweede Kamer wordt gedwongen om het grote “Build Back Better” debat te voeren. Een plenair debat over de wenselijkheid van de oplossingen van de G7 het WEF en de VN. Een debat, waarin we zelf ook onze visie en plannen in het volle licht kunnen zetten, zodat we samen in alle openheid kunnen werken aan een veel betere wereld.
En als ze dat debat in de Tweede Kamer frustreren, dan voeren we het gesprek zelf. Niet in achterafkamertjes maar in de zon. Op de marmeren trappen, tussen de pilaren van Forumland.
Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!
