Author: Superjan

Het woord samenleving is een atoomkern, die door ieder voorvoegsel in één harde klap wordt gesplitst.

De Natiestaat Nederland is door tientallen jaren woordinflatie en propaganda, de “Samenleving Nederland” geworden. Het land van duizend meningen, het land waarin we alles “samen” doen en samenleven. Het land waar iedereen bij “ons” hoort. Waar we voor elkaar (mantel) zorgen en betalen, tot we er bij neervallen. Samen spelen, samen delen. Van wieg tot graf.

Of je in Nederland nou zwart, blank, gehandicapt, ziek, homo, hetero, terminaal of topsporter bent. Van kankerpatiënt tot pasgeboren baby, van doof tot ziende blind, we doen allemaal gezellig mee in onze gezellige Nederlandse “samenleving”. 

We horen er allemaal bij. Samen, samen samen.

Zelfs als je je, vanuit een land hier heel ver vandaan, zonder papieren of een negatieve covid test meldt bij een COA, hoor je, zo voorgeschreven door de overheid al bij onze samenleving. Zo welkom. Zo gelijk. Zo warm. Zo samen, zijn wij.

Nou ja, zo wáren wij.

Tot gisteren, toen de overheid het waagde om een voorvoegsel te plaatsen voor het zo zorgvuldige opgepoetste “samenleving”. 

Het woord “test”. Een klein voorvoegsel met gigantische gevolgen. “A tiny dinner mint”

Als bij toverslag werd gisteren de echte betekenis van“samenleving” opportuun.  “Een half open gemeenschap, waarin mensen interactie met elkaar hebben.” Een verbinding met een vrij easy “way out” dus.

Dit in tegenstelling tot het eerder genoemde Natiestaat.

Met dat ene, door de overheid voorgeschreven voorvoegsel “test”, werd de sociale doos van Pandora geopend en veranderde in een klap het bindende contract binnen onze samenleving; de broncode waar onze deelname eraan op is gebaseerd. 

Door dat ene woordje van Hugo, werd de samenleving, als een atoom gesplitst. In testers en niet-testers. De niet testers zijn vanaf gisteren niet langer welkom in de samenleving van Hugo de Jonge. Zij kunnen niet meer vrij meedoen, aan hetgeen dat we samen hebben opgebouwd.

“Samenleving” is een bijzonder woord.

Samenleving is een woord dat zich niet leent voor van bovenaf voorgeschreven voorvoegsels. Wie dat doet speelt met vuur, gas en prikkeldraad. De voorbeelden liggen zo voor de hand, dat ik ze niet eens ga noemen.

Ieder door de overheid toegevoegd voorvoegsel: blank, hip, blond, zwart, arisch, gezond, Christelijk, atheïstisch enz, impliceert in- maar ook uitsluiting.

En zeker achteraf toegevoegde voorvoegsels in een bestaande samenleving, herschrijving van de regels als iedereen gesetteld is, zijn uiterst pijnlijk. 

Het dwingt de deelnemer van die samenleving tot disruptieve twijfels en keuzes, (Als hij of zij die keuze überhaupt heeft). “Wil ik, mag ik, kan ik, of wil ik nog langer deelnemen aan deze aangepaste samenleving?” En wat doe ik als ik deze nieuwe regel niet kan onderschrijven?

Zoiets is geheel contrair aan het zo zorgvuldig typische Nederlandse, ad nauseam opgebouwde vrijheid-blijheidssamenlevingsidioom, met plaats voor iedereen.

Na het, door de overheid veranderde sociale contract, worden mensen gedwongen te kiezen. Of te blijven en te voldoen óf het nemen van de nooduitgang, omdat het sociaal contract in de plots veranderde samenleving niet langer verenigbaar is met overtuiging of omdat ze botweg niet langer welkom zijn. 

Zo zullen velen, gedwongen of vrijwillig, met lede ogen, of blijmoedig, uiteindelijk de oude samenleving verlaten. En elkaar in nieuwe, vaak onvermoede, verbanden en samenlevingen vinden. 

Met het plaatsen van een voorvoegsel voor het woordje “samenleving” heeft de overheid gisteren een zeer riskante keuze gemaakt.

Zeker omdat deze overheid op zijn klompen aan kan voelen, dat het niet een kleine “sekte” zal zijn die zich door het dwangwoordje “test” ( op te volgen door het woordje “vaccin”) af zal spitsen van de mainstream.

Het zijn geen Hells Angels, Amish of Baghwan die zich vanuit een afwijkende filosofie, vrijwillig afzonderen van de mainstream, het is een substantieel deel van de maatschappij dat zich, van bovenaf gedwongen, bezint op zijn rol en plaats, in of buiten Hugo’s samenleving. 

Het is voor Nederland hoogst uitzonderlijk dat de overheid eigenmachtig een regel toevoegt aan het sociale contract van de samenleving. En zo per definitie de door hen zo gekoesterde eenheid splitst. En dat is wat zich gisteren in de senaat voltrok.

Er ontplofte geruisloos een sociale atoombom. 

De fall out van deze onzalige beslissing, zal komende weken neerdwarrelen en een scheuring in de Nederlandse Natiestaat teweeg brengen. 

Negatief: Naming and shaming, ruzies, boycots, arrestaties, dreigingen, scheidingen en scheldpartijen. 

Maar ook positief: Nieuwe initiatieven, nieuwe scholen en kroegen, nieuwe winkels en kerken, nieuwe banden en vriendengroepen.

Je zult zien dat plannen voor een nieuwe “samenleving” de komende weken en maanden zullen ontkiemen. Zoiets is onvermijdelijk als je een sociale atoombom laat ontploffen en de maatschappij splitst. Een logisch gevolg van wat Hugo “Oppenheimer” de Jonge in al zijn domme arrogantie heeft veroorzaakt.  

Als Nederlander zie ik het met lede ogen aan.

Vind je mijn werk goed, mooi of zelfs belangrijk? Deel deze post dan zoveel mogelijk! Ook kun je mijn werk ondersteunen met een donatie!